Vanuit Een Ander Gezichtspunt – 8

Er gingen 5 jaren voorbij en Cynthia werkte nog steeds op haar geliefde kerkhof.

Altijd als ze naar een openbare plek moest, deed ze haar zonnebril op om niet herkend te worden.

 

Af en toe ging ze naar het strand. Daar nam ze dan plaats op een van de stoelen en genoot van de zeewind en het uitzicht op Vuurtoreneiland. Ze had het idee niet opgegeven om het eens te proberen en te gaan zwemmen naar het eiland om het te leren kennen. Ze wist niet waarom maar het leek wel alsof het eiland haar naar zich toetrok.

Op een dag werd ze wakker met enorm veel zin om uit haar anonieme bestaan te breken. Zo was het wel genoeg geweest! Ze wilde zich niet langer verbergen.

Ze wilde zichzélf weer zijn. Nam haar eigen haarkleur terug en ze liet zich weer inschrijven als Beroeps Huishoudster.

Het duurde niet lang voordat ze haar eerste aanbod kreeg. Het was een man, ene meneer Koffi, die hulp in de huishouding nodig had en zij nam het werk aan omdat de werkuren haar aanstonden. ’s Avonds kon ze haar gewone werk blijven doen.

Enkele dagen later werd ze door een Advokatenkantoor gebeld. Zij hadden voor haar een klus van maar één week. Een herenhuis, dat op een in ongebruik geraakte begraafplaats stond, moest grondig schoongemaakt worden. De erfgename van het huis zou het volgende week in ontvangst nemen en er naar alle waarschijnlijkheid gaan wonen.

Het zou heel goed betaald worden want ze hadden tot nu toe niemand gevonden die langer dan 10 minuten in het huis dorst te blijven; zeker niet na zonsondergang. 

Cynthia ging naar het advokatenkantoor om de sleutels op te halen en ze werd er mee belast deze persoonlijk aan de erfgename, mevrouw Affera St.John te overhandigen.

Toen Cynthia het huis zag, vond ze het gelijk geweldig maar het was heel groot en vettig van het stof. Ze dacht: “Hoe moet ik nu mijn tijd verdelen tussen 2 huizen en het kerkhof?”

Ze besloot van boven naar beneden te werken en begon met de zolder. Dat was op zich niet zo’n werk want er waren daar twee kamers die afgesloten waren en waar ze de sleutels niet van had. Ze moest de deuren, de overloop en de trap schrobben en in de was zetten. Op de overloop stond ook een urn met as maar die liet ze daar staan want dat ging haar in feite niets aan.

Daarna ging ze zo snel ze kon naar Koffi’s huis maar ze had niet voldoende tijd om alles schoon te maken want hij had een briefje op tafel gelegd waarin hij haar verzocht om ook de fruitbomen te verzorgen en het fruit te oogsten. Dat nam veel tijd in beslag.

Toen weer op een holletje naar het kerkhof want ze wilde niet te laat op haar werk aankomen. Na haar werk ging ze weer naar Koffi’s huis om haar taak daar af te maken. Ze was zo uitgeput, dat ze op de bank in slaap viel.

Ze werd wakker door het overdreven gekuch van meneer Koffi en toen hij zag, dat ze wakker geworden was, zei hij: “Ik betaal je nu minder want je hebt mijn bank gebruikt om op te slapen; het maakt me niet veel uit maar als je in een hotel slaapt moet je het ook betalen.”

Zij gaf geen wederwoord maar voor zichzelf dacht ze ‘wat een gierige man! Nu begrijp ik, waarom hij geen vrouw heeft kunnen vinden!’

Vanaf dat moment, ging ze ’s morgens bij Koffi werken. In de namiddag haar werk op het kerkhof en ze besloot in het mysterieuze huis te slapen om het ’s avonds schoon te maken.

Er was toch niemand die haar kon controleren. Af en toe werd ze wakker van krakende traptreden en andere vreemde geluiden maar aangezien ze daar op haar werk aan gewend was, besteedde ze er geen aandacht aan.

Na een week van stress, besloot Cynthia op haar vrije middag een strandwandeling te maken. Toen zag ze iets waardoor haar adem in haar keel stokte: Daar stond Chester die als een halve idioot een jonge vrouw aankeek, die nu afscheid van hem nam.

Haar eerste reactie was weg te hollen maar naderhand dacht ze, dat er 5 jaar voorbij gegaan waren en zij was behoorlijk veranderd waardoor hij haar misschien niet eens zou herkennen.

In ieder geval, kon ze zich niet te lang ophouden want vandaag was het de dag, dat ze de sleutels moest overhandigen aan mevrouw St.John. Die zou vandaag aankomen.

Cynthia maakte de rekening op voor het werk, dat ze er had gedaan en ze deed hem in de brievenbus. Daarna liep ze naar de straat om die vrouw op te wachten.

Ze had geen idee hoe ze eruit zag of hoe oud ze was maar het was niet moeilijk te raden. Toen ze een jonge vrouw zag die een beetje zoekend rond liep zei ze: “Hallo, ben u Affera St.John? Ja? Ik ben Cynthia del Campo en heb uw prachtige huis schoongemaakt. Hier zijn de sleutels… mijn rekening is in de brievenbus.”

Affera zei: “Goed, dank je wel. Is alles in orde met het huis? Ik bedoel… het ziet er zo spookachtig uit…”

“Nee, het huis is werkelijk fantastisch; ik zou wel willen dat het mijn eigendom was” en toen voegde ze met haar speciale gevoel van humor toe “en u zult zich niet vervelen want er is iedere avond een ‘geestige’ show; als u wilt, kan ik u de verschillende kamers van het huis laten zien.”

Daarmee had Cynthia een vergissing gemaakt want de vrouw zei met koude stem: “Ik zal het geld overmaken op uw bankrekening. Tot ziens!” De vrouw zou waarschijnlijk nooit haar vriendin worden.

Toen Cynthia bij Koffi’s huis aankwam lag er een van zijn beruchte briefjes of tafel: Juffrouw Cynthia; Ik heb gemerkt, dat uw werkuren erg onregelmatig zijn. Het is op zich niet zo erg maar ik vind het niet nodig om uw volledige salaris te betalen. U mag hier in dienst blijven maar ik ben alleen maar bereid de helft van wat u vraagt te betalen. Met vriendelijke groet; Gobias Koffi.

Cynthia dacht ‘logisch, dat hij zoveel geld heeft; het doet hem al pijn zijn portefeuille uit zijn zak te halen’.

Na een paar dagen vond ze weer een briefje op tafel waarin stond, dat als zij haar werk wilde houden, ze genoegen moest nemen met minder geld. Toen werd ze nijdig. Ze deed haar werk… maar ’s nachts, toen hij sliep, kwam ze naar het huis terug om de kostbaarste spullen weg te nemen en die verkocht ze diezelfde nacht op de zwarte markt.

De volgende dag ging ze weer naar Koffi’s huis en legde een briefje op tafel: Meneer Koffi; Wat schetst mijn verbazing toen ik zag, dat u kennelijk bijna al uw meubels heeft verkocht. Ik neem aan, dat ik nu niet meer nodig ben, nu er bijna niets meer is om schoon te houden want ik denk, dat uzelf wel uw bed kunt opmaken. Ik zou het op prijs gesteld hebben als u me van te voren had gewaarschuwd want wie weet, hoe lang het nu duurt voordat ik ander werk heb. Ik herinner u eraan, dat we hadden afgesproken 2 maanden opzegtermijn te hebben, van beide kanten. Wees daarom zo vriendelijk om het salaris voor 2 maanden over te maken op mijn bankrekening. Bij voorbaat dank. Cynthia del Campo.

Cynthia besloot voorlopig geen nieuw huis aan te nemen en gedurende de maanden die volgden zag ze Chester bij verschillende gelegenheden. Soms zag ze hem alleen maar fietsen of joggen maar meestal was hij in gezelschap van datzelfde mooie vrouwtje waarmee zij hem op het strand had gezien.

Ze vroeg hier en daar naar haar maar niemand kon iets over haar vertellen. Toen besloot ze voor eigen rekening te gaan onderzoeken.

Ze volgde haar ongemerkt naar haar huis en toen de vrouw binnen was, zocht Cynthia of er iets te vinden was in haar vuilnisbak. Daar vond ze wat stuk gescheurde brieven en ze nam die fragmenten mee naar huis. Daar zou zij ze proberen als een puzzle aaneen te zetten. Zo kwam ze erachter, dat de vrouw Ilona Picaso was en geboren in een wijk van SimCity.

Met die informatie ging ze naar de bibliotheek om verder te zoeken via Internet. Ilona had kennelijk Geschiedenis gestudeerd en had naderhand een jaar op de Simse Eilanden gewoond. Het interessante gedeelte kwam nog; Ze raakte in verwachting en kreeg tweelingen, die ze achterliet want kort daarna emigreerde ze naar Sunset Valley in Nieuw Simland.

Cynthia leunde voldaan tegen de stoelleuning aan en dacht dat Chester, dát aspect van Ilona waarschijnlijk niet kende.

Ze schreef hem een anonieme brief in de hoop, dat die romance nu wel aan zijn einde kon komen maar …. een week naderhand zag zij ze weer samen bij de Bistro.

Toen herinnerde Cynthia zich, dat ze wat middagen had gewerkt voor een vrouw die probeerde een beroemde schrijfster te worden. Ze ging naar haar toe en zei, dat ze een écht gebeurd verhaal had wat ze zou mogen gebruiken in een van haar romans. Ze vertelde haar een verhaal, dat gedeeltelijk gebaseerd was op de werkelijkheid maar heel erg gedramatiseerd. Daarbij gaf ze namen en achternamen van de figuren erbij. De vrouw vond het reuze aardig van haar en dacht, dat ze nu een gegeven had waardoor haar boek goed zou verkopen.

Op een avond was Cynthia bij de Bistro toen Chester en Ilona er ook waren en het was niet een prettige confrontatie.

Een paar dagen later, wachtte Chester haar op voor de deur van haar huis. Hij beschuldigde haar van alles wat er gebeurd was tussen hem en Ilona en ook zei hij, dat het hem niets zou verwonderen als zij ook verantwoordelijk was geweest voor wat er thuis bij Koffi was gebeurd. Dat zij waarschijlijk de meubels van Koffi verkocht had. Ze vroeg zich af hoe hij dát geraden had. Ze gaf het wel toe maar zei, dat hij toch niets kon bewijzen. Toen zei Chester, dat hij een mini-recorder in zijn broekzak had waar alles op stond wat er tussen hen gezegd was. Hij dreigde ermee naar de Politie te gaan.

Ze twijfelde of hij de waarheid had gezegd maar, om het zekere voor het onzekere te nemen, pakte ze haar spullen en verkocht ze haar huis aan een Makelaarskantoor.

Zonder zeker te weten, wat ze nu ging doen, liep ze doelloos naar het strand. Ze keek nadenkend naar de bergen van het eiland en naderhand naar de oceaan.

Ze deed haar badpak aan en liep langzaam naar het water….

 Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Vanuit een Ander Gezichtspunt en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Vanuit Een Ander Gezichtspunt – 8

  1. Yvonne Astrid zegt:

    Margo, het plaatje is er weer dus foutje. sorry.

  2. Yvonne Astrid zegt:

    Hoe zal dat aflopen? er is een plaatje tussen waar niets op staat. het is helemaal blanco, ik denk niet dat dat de bedoeling is.Kus je zus.

  3. Conny zegt:

    Hoi Margo,wat is het weer een spannendverhaal.Kijk naar deel 9 uit,Groetjes van Conny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s