Vanuit Een Ander Gezichtspunt – 9

Cynthia huiverde want het water was koud of misschien was haar lichaam zo warm.

Terwijl ze het water dieper inging werd ze opgewonden. Ze had zo lang op deze dag gewacht… Eerlijk gezegd had ze de laatste tijd, door tijdgebrek, niet meer geoefend in het zwembad. Ze dacht wel, dat het haar zou lukken.

Het was nu al diep genoeg om met zwemmen te beginnen. Ze zwom vol van energie en illusie want ze wist, dat de beloning mooi zou zijn. Ze wilde al zo lang het Vuurtoreneiland leren kennen.

Naderhand dacht ze ‘hoe laat zal het zijn…’ Ze werd al moe en was haar horloge vergeten. Ze besloot wat uit te rusten en liet zich op haar rug drijven maar dat hield ze niet lang vol want de zon was erg scherp aan haar ogen. Ze draaide zich weer om en zwom verder.

Het leek wel alsof ze niet verder kwam maar als ze achterom keek dan zag ze dat het strand van Sunset Valley ook al ver weg was.

Hoelang zou ze nu al aan het zwemmen zijn…? Ze probeerde te denken aan haar vermoeidheid als ze een uur in het zwembad had gezwommen. Nu was ze veel vermoeider. Zou ze al 3 uur onderweg kunnen zijn? Nee, het was niet logisch om zwemmen in het zwembad te vergelijken met zwemmen in de oceaan…! Waarschijnlijk was ze pas 2 uur onderweg.

Ze draaide zich weer op haar rug om uit te rusten maar de zon deed zelfs zeer met haar ogen gesloten. Ze had echter de rust nodig en wilde haar ogen beschermen door haar hand op haar gezicht te leggen waardoor ze haar evenwicht in het water verloor… ‘verdorie… ik heb water doorgeslikt!’

Nu had ze er nog een probleem bij. Ze had niet alleen pijnlijke armen, benen en ogen maar ook nog een droge keel door het zoute water. Gedurende een moment raakte ze in paniek maar toen zei ze tegen zichzelf “kom op Axi! hou vol… adem regelmatig en probeer je hoofd boven water te houden…; je bent bijna waar je altijd naar hebt verlangd.

Ze merkte, dat het eiland dichtbij was want de branding sleurde haar heen en terug. Ze probeerde haar tempo te verdubbelen maar dat vergde teveel van haar krachten en ze kon dat niet volhouden. Die krachtsinspanning had haar energie praktisch uitgeput; ze kon niet meer helder denken en voelde haar hart in haar slapen bonzen. Toen voelde ze alsof ze naar beneden gezogen werd.. Het leek net alsof ze in een donkere tunnel kwam met op het eind een licht, dat zo helder was als de zon maar dat geen pijn aan haar ogen deed. Het licht omhelste haar op liefdevolle manier en toen zonk ze weg in complete duisternis.

 

***** 

Raphael was naar Sunset Valley gegaan om wat boodschappen te doen. Dat deed hij niet vaak want hij vond het een luidruchtige stad.

Dat wil niet zeggen, dat hij niet van mensen hield. Ja, hij vond gezelschap wel prettig maar één voor één. Deze man had veel liefde te geven. Nee, geen lichamelijke liefde; een ander soort liefde…

In zijn jonge jaren had hij zijn leven behoorlijk verprutst en hij had dat met rente moeten betalen. Hij was in de gevangenis toen hij door ‘Het Licht’ geraakt werd. Daardoor veranderde zijn hele leven. Hij begon een andere levensbeschouwing te krijgen. Toen hij door goed gedrag uit de gevangenis ontslagen werd, verdween hij voor het oog van de wereld.

Nu was hij een oude man, mager maar pezig. Hij had geleerd van de natuur te houden en was vegetariër geworden. Ondanks dat hij altijd alleen was, verveelde hij zich nooit. Hij was graag in zijn huis… de Vuurtoren.

Alleen als het werkelijk nodig was, dan nam hij zijn kleine motorboot om naar de stad te gaan. Aangezien hij zelf groenten en fruit kweekte hoefde hij ook nooit naar de stad te gaan. Vandaag was echter een uitzondering. Een jonge vrouw had geprobeerd naar het eiland te zwemmen en ze was bijna verdronken. Gelukkig was hij in staat geweest haar leven te redden.

Hij had haar uit het water gehaald en haar naar zijn huis gebracht waar hij haar verzorgde en haar in bed had gestopt. Ze voelde zich waarschijnlijk door Het Licht aangetrokken maar ze had ook kleding nodig. Dat was de reden waarom Raphael boodschappen had gedaan. Hij fietste wat sneller om terug naar zijn boot te komen. Het was een snelle boot en in een kwartier zou hij weer terug zijn. Hij wilde zich haasten want ze was nog niet wakker geworden toen hij wegging.

Hij vroeg zich af hoe de jonge vrouw had gedacht wel even in een uurtje naar het eiland te kunnen zwemmen… ongelooflijk! Ze was uitgeput geweest toen hij haar uit het water had gehaald. Ze had er niet eens erg in gehad hoe hij haar had opgetild en naar de vuurtoren had gebracht. Voordat Raphael vertrok had hij wel een berichtje op het nachtkastje gelegd, voor geval ze wakker zou worden tijdens zijn afwezigheid. Hij had daarop geschreven, dat de koffie warm stond.

Eenmaal thuis, zag hij dat ze nog steeds sliep maar ze begon zich wel wat meer te bewegen. Raphael trok een stoel naar haar bed en nam er plaats om daar te zijn als ze wakker zou worden.

 

Hij hoefde er niet lang op te wachten. Zodra de jonge vrouw haar ogen open deed, sprong ze uit bed: “Waar ben ik? Wat doe ik hier? Wie bent u? Wat is er gebeurd?”

“Dat zijn een boel vragen tegelijk, jongedame. Ik zal ze beetje bij beetje beantwoorden. Mijn naam is Raphael Lightkeeper. Je verdronk bijna in de branding. Gelukkig zag ik je vanuit de vuurtoren. Toen heb ik mijn boot gepakt en ik kon je net uit het water halen, toen je de strijd had opgegeven. En nu zou ik wel willen weten wie jij bent”.

“Sorry, ik ben Cynthia del Campo”. Toen zag ze, dat ze een nachtpon aan had en ze vroeg: “Is er hier een vrouw of hebt u mij uitgekleed?”

“Ik woon hier alleen en…. over welke kleding heb je het? Je had alleen maar een zwempak aan en ik kon je toch moeilijk nat in bed stoppen; dus ik heb je inderdaad uit je zwempak geholpen en je goed afgedroogd voordat ik je in bed legde. Maak je echter niet ongerust, ik ben een oude man en ik heb wel wat meer in mijn leven gezien”.

Cynthia schaamde zich toen ze er aan dacht, dat die man haar naakt had gezien. Ze keek naar hem vanuit haar ooghoek en zag, dat hij mager was. Ze vroeg zich af hoe hij haar vanaf het strand naar de vuurtoren had kunnen brengen.

Raphael zei, dat hij haar medicijnen had toegediend omdat ze hoge koorts had gehad.

Cynthia voelde zich erg verlegen met de situatie en wist niet hoe ze nu moest handelen. Toen zei Raphael: “Je zult wel honger hebben want je bent hier al sinds eergisteren. Terwijl ik iets te eten maak kan jij je aankleden. In die kast daar, vind je wel wat kleren. Ik wacht beneden op je”.

Terwijl ze zich aankleedde keek Cynthia om zich heen. Ze had niet verwacht, dat er zoveel ruimte zou kunnen zijn in een vuurtoren. Ze ging de trap af op de geur van het eten af. Ze merkte nu pas hoe veel honger ze had en het eten, dat de man voor haar had gemaakt smaakte heerlijk. “Eet u niet?” vroeg ze. “Nee, ik heb een paar uur geleden al gegeten”.

Raphael bekeek haar met groeiende belangstelling. Cynthia was het zich niet bewust maar Raphael was heel gevoelig. Hij had de gave om andermans pijn en humeur te voelen; net zoals hij gedachten kon lezen. Toen hij door Het Licht geraakt was, had hij enkele hele moeilijke jaren doorgemaakt. Het had erg lang geduurd voordat hij er achter kwam, dat de duivel die hem vanuit de spiegel aankeek, zijn eigen donkere schaduwzijden waren. Toen hij zich dat eenmaal bewust werd, was hij de strijd tegen zichzelf begonnen, net zolang todat de spiegel alleen maar liefde en goedheid weerkaatste. Vanaf dat moment was hij in staat zich te kunnen inleven in elke vorm van leven. Hij hoefde alleen maar zijn aandacht op iets of iemand te vestigen om tot diens essentie door te dringen. Hij had geleerd, dat zelfs de stenen onder de aarde niet rustten voordat ze boven waren in het licht. Na het eten, hielp Cynthia de tafel af te ruimen en af te wassen. Ze begreep niet goed waarom, maar ze voelde in zijn nabijheid een ongelovelijke innerlijke rust.

Raphael zei tegen haar, dat ze zolang mocht blijven als ze zelf wilde. Toen ze naderhand wat schaak speelden, merkte hij dat alle liefde die dit meisje had, nooit uitweg had kunnen vinden omdat haar hartchakra volledig gesloten was. Toen wist hij, dat hij toch nog een taak had in de tijd die hem restte.

Na enkele uren zei hij: Nou, je hebt inmiddels wel al de badkamer ontdekt hè? Ik raad je aan een warme douche te nemen en dan kan je je terugtrekken in je kamer. Ik vertrouw erop, dat jij je er thuis zult voelen. Ik heb er ook wat boeken neergelegd. Welterusten!”

Cynthia voelde zich herboren na de douche.

Ze deed de nachtpon weer aan en kroop in bed, terwijl ze om zich heen keek. Het was inderdaad een mooie kamer en ze had de indruk, dat Raphael het meende toen hij zei, dat ze mocht blijven.

Terwijl ze aan hem dacht, voelde ze haar hart warm worden. Die man had haar leven gered en was zo aardig en voorkomend… Ze voelde zich als een kind naast hem. Hoe zou haar leven geweest zijn als haar eigen vader zo geweest zou zijn als Raphael….

 

Ze viel in slaap en droomde, dat het licht van de vuurtoren de schepen en bootjes naar de juiste veilige haven gidste.

 Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Vanuit een Ander Gezichtspunt en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Vanuit Een Ander Gezichtspunt – 9

  1. Yvonne Astrid zegt:

    Hoi Margo, het is geweldig, ik heb het ook aan Ediht door gegeven die zou ook gaan lezen, en een berichtje achterlaten.Liefs Von.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s