Vanuit Een Ander Gezichtspunt – 10 (Einde)

Terwijl ze in de tuin waren, vroeg Raphael aan Cynthia: “Ben je het je bewust, dat het vandaag een jaar geleden is, dat je hier aankwam?”

“Nee…. is het al zolang geleden? Ik kan het me bijna niet voorstellen. Wil je soms, dat ik vertrek?”

“Nee meisje, natuurlijk niet, in ieder geval nu nog niet.”

“Oké Rapha; ik ga naar binnen om met de schoonmaak verder te gaan”. En ze ging het huis binnen.

Raphael ging door met zijn geliefde groententuin en hij dacht hoeveel het meisje geleerd had sinds ze hier kwam. Haar karakter was veel zachter geworden maar hij wist ook, dat haar hartchakra nog steeds gesloten was. De man ging naar binnen waar Cynthia het eten al op tafel had gezet.

In de namiddag zei Cynthia dat haar rug en schouders pijnlijk waren. Toen zei Raphael: “Kom maar even mee naar de badkamer”. Daar waste hij zijn handen en gaf haar een massage.

“O wat heerlijk, ik voel me nu een stuk beter; dank je wel. Is er eigenlijk iets, dat jij niet kan? Kijk eens, hoe goed je mijn haar in coupe hebt geknipt… en dan nu die heerlijke massage…”

 Cynthia keek met genegenheid naar de man. Ze was van hem gaan houden. De zon was al onder gegaan en zij vroeg hem of hij met haar buiten wilde zitten om zómaar naar Sunset Valley te kijken.

Dat deden ze iedere avond, gezellig en in stilte zaten ze dan op de rotsen. Cynthia verdiept in haar eigen gedachten en Raphael die al zijn aandacht op haar gedachten had. Als er bij Cynthia een vraag opkwam, die ze wilde stellen dan werd het antwoord al in haar hoofd gelegd zonder dat ze haar mond open had gedaan. Ze vroeg zich af, of dit écht wel mogelijk was. Niemand zou dit ooit geloven. Alleen als ze persoonlijke vragen had over hemzelf dan kreeg ze geen antwoord.

Tijdens een van de lange wandelingen die ze op het eiland maakten, verstuikte Raphael zijn enkel. Hij kon niet op die voet staan en hij probeerde hinkelend naar boven te komen. Cynthia zag, dat hij er moeite mee had en, zonder pardon, tilde ze hem op en droeg hem naar huis.

Daar deed ze hem zijn pijama aan en zette hem op de bank. Hij liet haar maar haar gang gaan omdat hij wist, dat het goed zou zijn voor haar hartchakra. Hij wachtte geduldig totdat zij het eten klaar had en liet zich weer door haar naar de eettafel dragen.

Die avond vertelde Raphael, voor de eerste keer, over zichzelf. Cynthia stond er helemaal verbaasd van, dat hij in zijn jeugd zoveel uitgehaald had, dat hij ervoor in de gevangenis had gezeten. Ze was erg onder de indruk en vroeg zich af hoe hij daar zo makkelijk over kon praten; zonder gefrustreerd of kwaad te zijn.

Ze vroeg hem: “Was je niet kwaad op de mensen, die je vastzetten?”

“Wel nee, waarom zou ik? Alles is gebeurd door mijn eigen schuld en uiteindelijk leer je veel meer van je vergissingen en de slechte ervaringen dan van de goede…”

Cynthia zei: “Nou, dat betwijfel ik. Jij bent de enige goede ervaring die ik in mijn leven heb meegemaakt en ik heb van jou erg veel geleerd”.

“Dat komt omdat je me vanaf het begin hebt vertrouwd. Daarvóór was je enige doel  jezelf te beschermen en met dat doel had je een muur om je heen opgetrokken, waardoor je niet alles in zijn juiste proporties zag en daardoor de verkeerde beslissingen nam. Als je nu terug denkt, zie je dan waar je je hebt vergist?” Cynthia dacht er over na en zei: “ja, je hebt gelijk”. Toen zag ze, dat Raphael’s gezicht van pijn vertrok en ze zou dolgraag de macht hebben gehad om die pijn weg te nemen. Ze tilde hem op en bracht hem naar zijn bed. Daarna ging zij ook naar bed maar ze stond wel verschillende malen op om bij Raphael te kijken.

 Gelukkig kon hij, ondanks de pijn, goed slapen.

 De volgende dag voelde Raphael zich een stuk beter en het viel hem op, dat Cynthia’s hartchakra een scheurtje had en er draaide energie rond die plek. Hij was er blij om en tegelijkertijd triest. Hij begreep, dat er ernstige dingen nodig waren om haar hart te raken.

Diezelfde avond, vroeg Cynthia hem wat meer over hemzelf te vertellen en de man begon: “Ik heb in mijn leven veel vrouwen gekend waarmee ik lichamelijk intiem ben geweest.” Cynthia viel hem in de reden en vroeg: “Bedoel je sex?” Raphael zei: “Ja, ik bedoel sex. In mijn jonge jaren, dacht ik, dat ik geboren was om niets anders dan sex te hebben totdat ik merkte, dat mijn leven geen inhoud had en liefde miste”.

Dit tema was onbekend terrein voor Cynthia. “Is sex dan geen liefde?” vroeg ze.

“Nee, mijn kind; sex geeft een gevoel, dat snel voorbij gaat. Het zou een aanvulling van echte liefde moeten zijn. Sinds ik dat weet, ben ik het uit de weg gegaan.

“Wat is liefde dan… hoe weet je, dat je van iemand houdt?”

 

Raphael ging van de stoel naar de bank terwijl hij nadacht. Na een tijdje antwoordde hij: “Werkelijke liefde kan zich op verschillende manieren uiten maar  dient altijd gebaseerd te zijn op wederzijds respect en genegenheid. Als er dan ook de wens bij komt om in geest en ziel één te zijn, dan pas voel je zoveel liefde, dat je met die speciale persoon sex kan hebben. In dat geval is het niet alleen ‘een lekker gevoel in je lichaam’; dan kan sex bijna een religieuze belevenis zijn. De energie gaat dan niet alleen omhoog naar de maag maar gaat door via het hart naar de hoofdchakra”.

“Dus, als je iemand bewondert en respecteert en als je zijn gedachten wilt voelen en ook de snelheid waarmee zijn hart klopt… kan dat als liefde beschouwd worden?” Raphael antwoordde: “Ja, zo ongeveer kan je het wel stellen”.

Cynthia keek hem aan en zei met een klein stemmetje: “Raphael… dat is precies wat ik voor jou voel”.

Nu werd Raphael ongerust en zei: “Cynthia, laat je gedachten niet met je gevoelens op de loop gaan. Ik zou je opa kunnen zijn. Jouw chakras openen zich en er komt momenteel veel energie via die chakras naar binnen. Die energie gaat precies daar naar toe waar jouw gedachten hen naar stuurt. Vergeet dit je leven lang niet: ‘de energie volgt de gedachten’.” Hij stond op en beschouwde het tema als afgedaan terwijl hij zei: “Kom, laten we gaan eten”.

Cynthia accepteerde dat antwoord niet en terwijl ze aten zei ze: “Je spreekt je eigen lessen tegen. Je hebt het niet over leeftijd gehad, alleen over gevoelens. Voor mij heeft de leeftijd er niets mee te maken. Als je eens wist hoe vaak ik in jouw geest had willen kruipen om die rust die van jou uitgaat de mijne de mogen noemen. Hoevaak wilde ik niet één met jou zijn om je wijsheid te mogen ervaren. Daarbij komt de genegenheid en respect; niet te vergeten, de warmte die ik in mijn borst voel als je mij aankijkt.” Raphael gaf daar geen antwoord op en toen kwam het dappere karakter van Cynthia weer te voorschijn. Ze zei: “Raphael, ik hou van je en ik ben ervan overtuigd, dat jij me kunt geven wat ik zoek en wat ik nooit eerder heb beleefd; als jij dat me niet kan geven, dan kan niemand dat.”

De man probeerde haar blik te ontwijken. Hij wist, dat ze gelijk had maar hij kon de gedachten niet van zich afzetten, dat zijn dagen geteld waren. Hij wist, dat ze vanuit haar hart sprak en dat het waarschijnlijk zou helpen haar hartchakra volledig te openen. Hij moest inderdaad consequent zijn met wat hij haar onderwezen had.

Na het avondeten ging hij weer op de bank zitten. Deze keer kwam Cynthia naast hem zitten en ze vroeg hem haar te kussen. Raphael voelde zich er verlegen mee maar toen hij haar eenmaal een schuchtere kus had gegeven, wisten ze niet van ophouden.

Die nacht sliepen ze samen. Raphael’s hart voelde licht en zwaar aan. Hij wist, dat haar hartchakra iets meer geopend was en dat er nog maar één ding nodig was om hem geheel te openen en de energie in al zijn macht te laten circuleren.

Hij sloop stilletjes het bed uit en ging naar de huiskamer waar hij achter de computer ging zitten. Hij begon een samenvatting te schrijven van de esoterische lessen die haar tijdens haar verdere leven zouden moeten leiden. Als hij er dan niet meer zou zijn, dan zou ze toch nog een leidraad hebben. Ze had zo goed gereageerd op de lessen, dat het jammer zou zijn als ze die wijsheid zou verliezen na zijn dood. Hij wilde ervan overtuigd zijn, dat de jonge vrouw vrede en geluk in haar leven zou hebben.

Net zo stilletjes als hij eruit was gekomen, zo ging hij ook het bed weer in.

De volgende dag, was er een van grote stilte. Ze liepen hand in hand te wandelen en genoten van het landschap, het geluid van de wind in de bladeren van de struiken en het vogelengezang. Cynthia had zich nog nooit zo gelukkig en compleet gevoeld. Als Raphael haar in de ogen keek, voelde ze die fantastische energie door haar lichaam stromen. Alleen bij het hart in de buurt deed het nog een beetje pijn.

Voordat ze naar bed gingen zaten ze dicht bij elkaar op de bank. Raphael behandelde haar met zoveel liefde en tederheid, alsof het de laatste keer zou zijn.

Toen Cynthia was ingeslapen, stond Raphael weer voorzichtig op om verder te schrijven maar toen gebeurde er wat hij al verwacht had. Met al zijn macht probeerde hij zijn liefde en licht naar haar te sturen en hij slaagde erin haar hart te raken.

Cynthia werd wakker en ze voelde zich ‘anders’, alsof de essentie van Raphael in haar geest, ziel en lichaam was.

Toen ze zich bewust werd, dat Raphael er lichamelijk niet meer was, voelde ze zich als in een stille leegte. Ze keek door het raam naar buiten en zag hoe de golven op de kust stuk sloegen en hoe de bladeren van de struiken gewoon doorgingen met hun beweging, veroorzaakt door de wind en ze dacht: “Hoe is het mogelijk, alles gaat gewoon door alsof er niets gebeurd was…”. Toen pas, drong de waarheid tot haar door…. ze voelde alsof haar hart ontplofte en toen… liet ze haar gevoelens de vrije loop…

 Ze begon te huilen….

 …en ze bleef huilen…

…en huilen.

Na enkele dagen, vond Cynthia alles wat Raphael voor haar had opgeschreven en toen ze het begon te lezen, voelde ze langzaam zijn energie weer door haar heen stromen.

Dat verzachtte haar hartepijn; ze begreep, dat dat haar werkelijke erfenis zou zijn. Hij zou altijd bij haar zijn in hart en ziel om haar te begeleiden en te beschermen.

Ze ging de tuin in en zag, dat de planten de laatste dagen waren vergeten en ze begon ze te verzorgen; dat was ze aan Raphael verschuldigd.

Terwijl ze daarmee bezig was voelde ze, dat Raphael haar weer een gedachte stuurde zoals hij dat toen hij leefde vaker had gedaan: “Mijn lieve kind, blijf hier niet alleen. Ga terug naar Sunset Valley. In mijn bureaula ligt een brief met het adres van mijn huis daar en ook vind je in die la de sleutel van het huis. Maak je niet ongerust over de vuurtoren. Ik weet, dat er iemand onderweg is die hoognodig eenzaamheid en bezinning moet hebben. Maak een kopie van de esoterische lessen en leg die duidelijk zichtbaar op tafel maar neem zelf de originele papieren mee want ik weet, dat je die in de toekomst nodig zult hebben voor iemand die belangrijk is voor ons.”

Ze vroeg zich af, wat hij bedoelde met dat ‘voor ons’ maar bleef er niet lang bij stilstaan. Ze maakte een kopie en bewaarde het origineel in haar tas. Ze wilde zijn as niet achterlaten en nam de urn mee. De meubels liet ze staan want, volgens Raphael waren die niet belangrijk.

Op de dag van haar vertrek merkte ze iets waardoor dankbaarheid in haar hart stroomde; ze was in verwachting… en toen herinnerde ze zich de woorden ‘belangrijk voor ons’. De tranen welden in haar ogen op. Nu had ze werkelijk iets en iemand om voor te leven. Hij had het al die tijd geweten; de baby zou het grootste bewijs van hun liefde zijn.

Toen ze wegging keek ze nog een keer om naar de plek waar ze liefde, wijsheid en zelf-respect had gevonden. Daarna draaide ze zich vastbesloten om en liep naar de boot waarmee ze terug zou varen naar Sunset Valley.

Tijdens de vaart, maakte ze al plannen voor de toekomst. Ze wist, dat ze veel goed te maken had.

EINDE

 

 

 

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Vanuit een Ander Gezichtspunt en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Vanuit Een Ander Gezichtspunt – 10 (Einde)

  1. Simon zegt:

    Thank you.
    I added your site to my favorites.

    my site: wikilog

  2. Yvonne Astrid zegt:

    Jammer dat het afgelopen is, ik hoop dat je er niet mee op houdt.Dus ik kijk uit naar de volgende.Kus je Zus.

  3. Conny zegt:

    Hoi Margo,wat was het weer een leuk verhaal,kijk alweer uit naarhet volgende.Of heb je er genoeg van?ik hoop het niet.Margo ik wil je hele fijne dagen toewensen samen met je gezin en een gezond 2010,Knuffel van Eddy en Conny!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s