Vergeven en Vergeten

“Mevrouw Hemmingway, heb ik je de laatste tijd wel gezegd, dat ik van je hou? vroeg Chester terwijl hij haar streelde. “Nee, eigenlijk niet…” antwoordde Ilona terwijl ze van zijn liefkozingen genoot; “maar als je nu zo doorgaat terwijl ik aan het koken bent, brandt het eten aan en zullen we waarschijnlijk een pizza moeten bestellen.”

 

Ze waren nog steeds erg verliefd. Als het aan Chester had gelegen dan had hij zijn baan opgezegd om maar zoveel mogelijk in de buurt van zijn vrouw te kunnen zijn. Ilona moest er om lachten en zei: “Blijf jij maar fijn werken want anders gaan we elkaar misschien wel vervelen. Bovendien hebben we dan iets om ’s avonds naar uit te kijken, als ons prinsje ons niet te veel bezig houdt tenminste…”

 

Ja, ze hadden inderdaad al een baby die officeel naar Ilona’s vader ‘Mateo’ was genoemd maar ze noemden hem ‘Mattie’. Een kleine jongen met een behoorlijk eigen willetje en een paar sterke longen.

 

Ze dachten terug aan de vreugde die Ilona had gevoeld toen ze vlak na hun huwelijk in verwachting bleek te zijn.

 

Wat een tedere momenten toen Chester kleine onzinwoordjes zei tegen Ilona’s buik. “Dan weet ik zeker dat het kind mij zal herkennen aan mijn stem” zei hij. Het was ongelovelijk, dat hij als huisarts, zo zenuwachtig was geworden toen haar water brak.

 

Hoe trots hadden ze zich gevoeld toen ze het kleintje voor het eerst mee naar huis konden nemen! Nu voelden ze zich écht een familie.

 

Chester was nog zo verliefd, dat hij zijn ogen én handen niet van zijn vrouw af kon houden. Ilona was overgelukkig en had nooit geweten, dat het leven als getrouwde vrouw zo vreugdevol kon zijn. Ze was ervan overtuigd, dat ze voor elkaar geboren waren en niets of niemand zou hen kunnen scheiden.

 

Die avond gedroeg Matty zich, voor de verandering, zo goed, dat ze alle tijd voor zichzelf hadden om elkaar te knuffelen, te liefkozen en te kussen. Ze vergaten alles; zelfs om voorzichtig te zijn en …. ja… Ilona was nog niet eens naar haar werk terug gegaan, toen ze merkte wéér in verwachting te zijn.

 

Ze waren er blij mee maar ook ongerust. Nu zouden ze wat meer ruimte moeten creëren maar dat was moeilijk want het huis was niet zo groot en voor een groter huis was er geen geld.

 

Dat was het enige waar ze niet genoeg van hadden… geld. Ze twijfelden er echter niet aan, dat ze wel een oplossing zouden vinden want ze hadden liefde te óver en de kinderen zijn uiteindelijk de grootste schat, die je kunt hebben. Aan Ilona zag je nog niets want ze was paar een weken in verwachting maar in huis vond ze het wel prettig om de ruime zwangerschapsjurken te dragen.

*****

 

In de tussentijd stond het leven in de stad ook niet stil en gebeurden er ook andere dingen.

 

Voordat Cynthia het Vuurtoren Eiland verliet, had ze nog een brief gevonden die Raphael voor haar had achter gelaten: “Lieveling, ik heb je het nooit verteld want het leek me op dat moment niet zo belangrijk. In Sunset Valley heb ik een huis in de Regenboogstraat. Het bevindt zich aan het eind van de straat en het heet ‘Huize Regenboog’. De sleutel van het huis ligt in de middelste la van mijn slaapkamerkast. Het huis is van jou. Wees niet bang, dat iemand anders het kan opeisen want ik heb sinds de dood van mijn ouders, helemaal geen familie meer.”

Cynthia zei tegen de taxibestuurster: “De Regenboogstraat, alstublieft” terwijl ze zich afvroeg of de straat naar het huis was genoemd of omgekeerd.

 

Het huis bleek groot en degelijk te zijn.

 

Het was volledig gemeubileerd; niet echt modern maar ze merkte duidelijk, dat het Raphael’s smaak was. Ze besloot voorlopig geen enkele verandering aan te brengen.

 

Het was wel duidelijk te merken, dat er lang niet geleefd was en het moest grondig schoongemaakt worden. Dat kon echter nog wel even wachten. Het eerste wat ze deed was de ramen tegen elkaar open te zetten, zodat de muffe lucht eruit ging.

 

De reis had haar vermoeid en die eerste dag deed ze het rustig aan terwijl ze plannen maakte. Een van de eerste belangrijke dingen zou zijn Chester en zijn vrouw te vinden. Cynthia voelde het als een noodzaak vergeven te worden en het geld terug te geven, dat ze op oneerlijke manier in haar bezit had genomen. Daarna zou ze hetzelfde met Meneer Koffi doen.

Die eerste nacht in het huis, droomde ze dat Raphael weer bij haar was maar naderhand zag ze zichzelf in diezelfde droom. Ze was bezig de urn met de as van Raphael te begraven in de tuin. Die beelden waren zo duidelijk in haar geest geprent, dat ze zich het kon herinneren toen ze wakker werd. ’s Middags zou ze dat doen.

 

’s Morgens ging ze naar het ziekenhuis om zich te laten onderzoeken en tegelijkertijd maakte ze van de gelegenheid gebruik om te vragen of Doktor Hemmingway er nog steeds werkte. De juffrouw bij de informatiebalie was erg aardig en gaf haar zijn adres.

Cynthia ging er gelijk naar toe maar er was niemand thuis. Nou, dan moest ze morgen maar terug komen.

 

Toen besloot ze wat mooie planten te kopen en met haar armen vol met planten kwam ze thuis en stak gelijk de armen uit de mouwen. Met veel liefde begroef ze de as op een plek in de tuin met uitzicht op Vuurtoreneiland. Daarna plantte ze de gekochte struiken. Ze wist nu al, dat het haar lievelingsplek zou worden, daarom zette ze er ook een tuinstoel bij.

 

Van het ongewone werk deden haar rug en nek pijn maar ze was tevreden met het resultaat en ze besloot de rest van de dag te rusten.

 

Voordat ze het huis inging, keek ze nog even liefdevol naar de grafsteen en de bloemen.

 

Ze voelde zich voldaan met het werk, dat ze gedaan had en door het warme gevoel, dat in haar hart stroomde, wist ze dat Raphael er ook gelukkig mee was.

 

Ze ging het huis binnen en ze keek met spijt naar de mooie piano die in de hal stond. Jammer, dat hij niet te repareren was. Ze had gezocht in internet maar kon niemand vinden, die daar een expert in was. Helaas…. maar misschien dat er in de toekomst een oplossing voor zou zijn.

 

De volgende dag ging ze ’s middags weer naar het adres van Chester en daar zag ze hem in de tuin vóór zijn huis. Toen hij haar zag, was zijn eerste reactie om zich om te keren en het huis in te gaan maar Cynthia riep: “Nee Chester, alsjeblieft, wacht even…”

 

Hij was te goed opgevoed om nu evengoed weg te gaan maar hij had geen enkel vertrouwen in haar. Cynthia had het er moeilijk mee om haar goede bedoelingen uit te leggen. Chester wist niet goed wat hij er mee aan moest en hij luisterde naar haar zonder één spier van zijn gezicht te vertrekken.

 

Toen zei ze met zachte stem: “Ik weet, dat ik je het huis niet terug kan geven maar ik kan je wel het geld geven, dat ik ervoor heb ontvangen en ook het geld wat ik van je bankrekening heb afgehaald. Alsjeblief… neem het aan… ik heb het nodig vergeven te worden. Ik wil een schoon geweten hebben als mijn baby ter wereld komt.”

 

Ja, Chester had al gezien, dat ze in verwachting was en het was daarom, dat hij zijn hand over zijn hart haalde en hij nodigde haar uit binnen te komen. Ilona wist niet wat zich buiten had afgespeeld maar een blik op het gezicht van Chester was voldoende voor haar om te begrijpen, dat alles in orde was.

 

Ze bracht Cynthia naar boven om de baby aan haar te laten zien. Toen vertelde Cynthia haar, dat zij ook in verwachting was. Toen begonnen die twee heel enthousiast te praten over zwangerschap en de veranderingen die dat te weeg brengt in een vrouw.

 

Chester beklaagde zich, dat ze in de weg stonden want hij wilde graag de baby uit de wieg halen.

 

Cynthia merkte het en ze nam afscheid van ze. Eigenlijk had Cynthia niet veel zin voor een onderhoud met meneer Koffi. De man had waarschijnlijk nooit geweten, dat zij de dievegge was geweest. Ze wilde echter wel het geld teruggeven. Ze schreef een cheque op zijn naam uit en deed die samen met een briefje in zijn brievenbus. Ze schreef alleen maar: “Neem me niet kwalijk, dat ik uw meubels heb weg genomen; ik hoop, dat u me kunt vergeven. Cynthia del Campo”.

Daarna voelde ze zich enorm opgelucht omdat ze dat deel van haar verleden af kon sluiten.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Vergeven en Vergeten en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Vergeven en Vergeten

  1. Yvonne Astrid zegt:

    Er is geen verhaal wat niet goed afloopt, ik vindt het wel leuk dat je het zo gedaan heb ,de verhalen waren inderdaad met elkaar verweven,en nu maar op naar het einde.liefs von.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s