Vergeven En Vergeten – Einde

De volgende dagen deed Cynthia alles op haar gemak. Het was rustig; eigenlijk te rustig naar haar smaak. Ze verlangde naar de baby maar ook met iemand te kunnen praten.

Ze ging maar wat boodschappen doen of wandelen in het park of ze bleef gewoon thuis om in haar eentje een spelletje te schaken.

Op een dag belde Ilona haar. Ze klonk erg enthousiast en zei, dat ze nu buren waren. Dank zij het geld dat Cynthia hem terug gegeven had, kon Chester een huis kopen en dat stond ook toevallig in de Regenboogstraat. Hij had al eerder in dat huis gewoond en had er toen huur voor betaald totdat iemand het huis kocht; toen moest hij eruit. Die koper moest echter door familie omstandigheden weer terug naar de oude Simwereld.

Het verheugde Cynthia om te horen, dat ze in ieder geval had meegewerkt om die twee gelukkiger te maken. Toen Ilona haar vroeg of ze zich goed voelde in haar zwangerschap, antwoordde Cynthia haar bevestigend en vroeg of ze geen zin had even langs te komen om samen wat de praten.

 

Vanaf dat moment kwam Ilona regelmatig met de baby op haar arm naar Huize Regenboog wandelen en ze begonnen goede vriendinnen te worden.

Chester voelde zich soms wel een beetje ‘in de steek gelaten’ als Ilona en de baby niet thuis waren maar hij had er begrip voor, dat vrouwen ook wel eens hun ‘onder-onsje’ wilden hebben.

 

Hij had gemerkt, dat Ilona veel zwaarder was dan bij de vorige zwangerschap en vond het raadzaam met haar naar de vrouwenarts te gaan.

Na een onderzoek, werd haar verteld, dat ze tweelingen zou krijgen. Dát was even wat! Ze moesten er zich helemaal op instellen. Er moest een wieg bij komen en wat meer luiers… Het was eigenlijk niet eens zo vreemd want toen Ilona 20 jaar was had ze ook een tweeling op de wereld gezet. Op klinische wijze hadden ze het sperma van Lord Valdemar bij haar ingebracht en ze had er mee ingestemd, dat het babietje voor Lord Valdemar en Lady Jane (die zelf steriel was) zou zijn. Toen het bleek een tweeling te zijn had ze er graag eentje willen houden maar daar had ze geen recht op gehad. Toch voelde ze vaak nog een steek in haar hart als ze er aan terug dacht.

*****

In dezelfde straat zat Cynthia naast Raphael’s graf en in haar geest begon zich een idee te vormen. Een idee, dat steeds duidelijker vormen aan begon te nemen. Ze wilde, dat haar baby de achternaam van Raphael zou krijgen.

 

Terwijl ze met het eten bezig was, liet het haar ook niet los en ze was steeds zekerder van zichzelf, dat ze dit wilde. Ze hoopte, dat er geen probleem zou zijn.

 

De volgende dag wandelde ze naar het stadhuis om te vragen of zoiets mogelijk was. Er was een aardige funktionaris die haar vroeg waarom de toekomstige vader niet was meegekomen.

Toen vertelde ze hem, dat hij niet meer in leven was. De man voelde met haar mee en vroeg om wat meer details. Toen vertelde ze hem, dat ze op Vuurtoreneiland hadden gewoond en dat het daarom onmogelijk was geweest om te kunnen trouwen voordat Raphael stierf.

De funktionaris zei: “Neem me niet kwalijk, dat ik u een moment alleen laat maar ik moet even in de papieren snuffelen. ‘Raphael Lightkeeper’ zegt U? en toen liet hij haar zo’n 10 minuten wachten. Toen hij terug kwam, gaf hij haar een familieboekje en zei: “Gefeliciteerd mevrouw Lightkeeper”.

Cynthia stond sprakeloos. Toen ze het stadhuis had verlaten maakte ze het boekje open en daar zag ze een certificaat, dat ze zojuist met Raphael Lightkeeper gehuwd was ‘post mortem’. Ze was nu dus officieel zijn weduwe.

 

Ze borg het certificaat zorgvuldig op en juichte luid, toen ze ineens een stekende pijn in haar onderlichaam voelde.

 

“Aaaahh…” schreeuwde ze luid.

 

Een vrouw die daar in de buurt stond raakte ervan in paniek en riep luid: “Hé, blijf hier nu niet staan; ga naar het ziekenhuis, je wil de baby toch niet hier op straat krijgen….”

Dat was inderdaad het beste. Ze liep zo snel ze kon de trappen af en nam een taxi. Toen de taxibestuurster zag, dat haar gezicht van de pijn vertrok, raadde ze: “Naar het ziekenhuis?” Aangezien Cynthia niet in staat was te praten, knikte ze bevestigend.

 

Het was wel heel anders dan ze had verwacht maar toen het kind eenmaal geboren was, was alle leed alweer vergeten.

 

Het was een jongetje en ze noemde hem Raphael, naar zijn vader. Ze dacht, dat ze niet moest vergeten binnen een week de geboorte aan te geven.

 

Ze voelde zich zo gelukkig, dat alles goed was gegaan…. De verloskundige had gezegd, dat de baby gezond was. Eenmaal thuis gekomen, telde ze voor alle zekerheid wel de vingertjes en teentjes om te kijken of er wel alles op en aan zat. Ze bewonderde de piepkleine nageltjes; het leken net hele kleine schelpjes, zo perfekt.

 

Toen de baby met zijn kleine vuistje haar pink vast greep, wist ze dat hij haar zijn hele leven in die greep zou houden. Ze kreeg een brok in haar keel en beloofde, dat ze hem altijd zou koesteren en beschermen. Ze zou met hem gaan wandelen naar het strand, door het park, kortom: ze zou alles met hem doen wat haar eigen ouders nooit gedaan hadden met haar en bovenal zou ze hem het gevoel geven, dat ze van hem hield.

Ze gaf hem de fles en legde hem in de, pas gekochte wieg.

Ze kon er niet genoeg van krijgen naar hem te kijken. Vermoeid maar heel gelukkig ging ze zelf toen ook naar bed.

*****

 

De volgende dag kwam Ilona op bezoek. Chester had haar gezegd, dat hij had gezien hoe Cynthia met een baby het ziekenhuis verliet.

Ilona had Mattie ook meegenomen en nadat ze de kleine Raph had bewonderd, zei ze dat het morgen Mattie’s verjaardag zou zijn en ze vertelde Cynthia ook, dat ze een tweeling zou krijgen.

 

Toen kwam er een vreemd luchtje in hun neus en Ilona zei: “Dat moet de jouwe zijn want ik heb de mijne pas een schone luier om gedaan”. Maar ze had het mis want beide babies hadden het kennelijk met elkaar op een accoordje gegooid en beiden moesten verschoond worden.

 

 

Die nacht droomde Cynthia dat Raphael tegen haar sprak: “Lieverd, het is een grote verantwoording een kind groot te moeten brengen en ik wil niet, dat je het idee hebt er alleen voor te staan. Ik ben altijd hier om jullie te steunen”.

Met deze woorden in gedachten werd Cynthia wakker en begon bewust haar leven als moeder te organiseren. Gelukkig kon ze alle tijd aan haar kind besteden want ze had geen geldproblemen en hoefde dus niet de kost te verdienen.

 

Natuurlijk miste ze zo nu en dan haar werk op het kerkhof… maar het kind was belangrijker.

De tijd gaat ongelooflijk snel en zo brak de dag aan, dat ze een verjaardagstaart moest kopen en nadat ze het kaarsje had uitgeblazen zag ze hoe de baby in een peuter veranderde.

 

Cynthia wilde nergens dwang achter zetten dus ze leerde het kind langzaam aan, spelenderwijs te lopen, te praten. Het zindelijk worden had hij zó onder de knie.

 

Ilona had inmiddels haar tweelingen ook gekregen en Cynthia was bij haar op bezoek geweest maar haar vriendin had nauwelijks tijd voor haar gehad. Zij en haar man hadden hun handen vol aan twee babies en een peutertje. Vanaf die dag belden ze elkaar bijna dagelijks om de nieuwtjes over de kinderen uit te wisselen. Ze hadden nog geen tijd om bij elkaar op visite te gaan.

 

Die tijd zou echter wel komen want het leven gaat nu eenmaal door en de kinderen groeien. Cynthia beschouwde zich nu als een geluksvogel en ze vroeg zich af waar ze het aan te danken had; zij…, die zulke grove fouten had gemaakt in haar leven.

Maar dan legde Raphael een gedachte in haar geest: ‘niemand blijft stil  staan in zijn evolutie. Men verandert altijd, sommigen worden slechter; anderen worden beter… maar allen zijn op weg…; net als die stenen in de aarde, die worstelen om naar boven te komen… naar het Licht’.

EINDE

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Vergeven en Vergeten en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Vergeven En Vergeten – Einde

  1. Yvonne Astrid zegt:

    Hoi Margo, het is een leuk en leerzaam verhaal, want daar kan menigeen nog wat van leren,als zei dat willen natuurlijk.Nu maar wachten op het volgende verhaal.liefs Von.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s