Een Spook Op Zolder

 

Een origineel verhaal van Barbara/Spitzmagic met constructie van Mike/Liberty, beiden van www.thesimsresource.com

 

Ik ben Affera St. John. Ik ben net in de stad aangekomen en kijk naar de overkant van de straat naar mijn nieuwe eigendom. Ik kon het me bijna niet voorstellen maar volgens de brief moet het hier zijn. Ik bedoel die brief waar een sleutel in zat en een kopie van het testament waar in stond, dat ik dit herenhuis me was nagelaten door een ver familielid. Ik wist niet eens dat ik ergens nog familie had….

Maar jeetje…., moet ik nou écht een begraafplaats over om in het huis te komen? Het ziet er afgrijzelijk uit, koud en verlaten. Het ijzeren hek was verroest. Planten woekerden over de muur en de schimmels en mossen duidden er op, dat de plek sinds lange tijd niet meer verzorgd werd.

 

Behoorlijk angstig liep ik snel het kerkhof over en nu stond ik voor het hek van het oude huis; mijn nieuwe bezit. Het huis was zo indrukwekkend groot; het leek wel een hongerige reus die geduldig wachtte tot ik zo dicht in de buurt zou zijn, dat hij me kon opslokken. Het gehuil van de wind en het ritselen van de bladeren waren de enige geluiden die ik hoorde. Er zongen zelfs geen vogels. Het was écht heel erg naargeestig.

Ik duwde het hek open; dat ging gepaard met het geluid van verroest ijzer, het typische geluid van een hek, dat lang niet gesmeerd was. Terwijl ik naar mijn huis liep, voelde ik mijn hart in mijn keel kloppen. Ik kreeg kippenvel; eerst op mijn armen en daar vandaan naar mijn nek en mijn rug. “Boem”, ik schrok me het apenzuur maar het was alleen maar het hek geweest, dat in zijn slot was terug gevallen.

Toen ik dichterbij kwam, ging de voordeur vanzelf open met het karakteristieke gekraak van oud hout. ‘Kom op Affera… wees niet zo paniekerig. Deze dingen gebeuren alleen maar in films of in boeken….’

Wie had in vredes naam de deur open gedaan? Er was niemand te zien. Ik stond doodsangsten uit.

Had ik een nachtmerrie? Het leek wel alsof de gang steeds langer en smaller werd terwijl ik daar als aan de grond genageld stond.

Eindelijk dorst ik dan toch de hall binnen te gaan. Het huis zag er werkelijk verwaarloost uit. De oude houten panelen hadden hier en daar barsten.

Alles rook naar oud en naar boenwas. De deur sloot zichzelf, net zoals hij vanzelf was open gegaan. Het leek wel alsof mijn lot bezegeld was. Ja, ik geef het toe… ik was doodsbang.

Ik ging de huiskamer binnen en ontdekte, dat de haard brandde en aangezien ik koud tot op mijn botten was, ging ik wat dichterbij om me te warmen. Er was nogal wat vocht en ik hoopte, dat de warmte van het vuur daar iets aan kon doen.

Plotseling, kwam er een soort grote vlam vanuit de schoorsteen en van schrik verloor ik mijn bewustzijn.

Ik weet niet hoe lang ik daar buiten bewustzijn ben geweest maar toen ik bijkwam, brandde de haard niet… Het was net alsof er niets gebeurd was. Ik weet zeker, dat er me niets aan mijn hoofd mankeert en ook had ik zelf gezien hoe het vuur uit de schoorsteen was gekomen. Het vreemde was, dat er nergens schroeiplekken waren. Zou ik het me dan toch verbeeld hebben? Mijn keel voelde droog aan en ik vond in de ijskast een vruchtensap. Ik ging er even bij zitten en naderhand zou ik dan wel de rest van het huis bekijken.

Op de tweede verdieping was er een soort studeerkamer. Die was werkelijk heel mooi. Ik ben toch al zo’n boekenwurm; ik genoot alleen al van het aanzien en de geur van boeken. Speciaal als het antieke boeken waren die door vele handen waren gegaan. Ik vergat er bijna van wat me daarvoor op de benedenverdieping was gebeurd. Ik ging door met mijn onderzoek.

Hier op de tweede verdieping was er een slaapkamer, die me wel beviel. Hij was mooi, groot en pas schoon gemaakt. Ik besloot, dat dit mijn slaapkamer zou zijn. Ik liep naar het raam en ‘verdraaid! Niets is perfekt; het uitzicht was op het kerkhof!’ Daar begon ik weer mijn hartslag te voelen. Weer werd ik bang!

Op de derde verdieping was er iets, dat niet in het geheel paste en ik wist niet wat ik ervan moest denken. Er waren nog twee andere slaapkamers en dan deze, waar ik nu sta. Donker en leeg op een wiegje na. Weer voelde ik kippenvel over mijn lichaam komen en ik verliet deze kamer snel.

Toen ging ik de trap op naar de zolder. Daar waren twee deuren; één links en de andere rechts van de trap. Beide kamers waren gesloten en de sleutel die ik had paste niet op deze deuren. Ik voelde, dat ik problemen kreeg met ademen. Mijn keel werd geblokkeerd toen ik voelde hoe mijn longen zich vulden met water… Toen ik mezelf weer een beetje in de hand had, holde ik de trappen af.  

 

Toen ik eindelijk weer rustig was, maakte ik mezelf wijs, dat het allemaal kwam door de vermoeidheid van de reis en de vele indrukken van die dag. Het huis is echter  spookachtig en leek het nog meer door het huilen van de wind waardoor de ramen ook  in hun voegen schudden. Ik geloof niet, dat ik hier écht wil wonen.

Nu werd het zo langzaamaan bedtijd.

Toen ik de hall inkwam, voelde ik dat er zoveel vocht aanwezig was, dat zelfs mijn huid nat aanvoelde. Ik rechtte mijn rug en sprak mezelf moed in: ‘wees niet zo laf, en denk niet steeds aan die onzin!’ Daarna ging ik naar bed.

Ik kon niet goed slapen. Het was benauwd en ik transpireerde.

Ik werd hals over kop wakker door eigenaardige geluiden. Er was iemand op de gang….

Ik kon het gekraak van het hout onder de voetstappen horen… krik…krak…krik…

 

Toen ik op de overloop aankwam, zag ik een soort blauwe mist die daar bleef hangen. Weer voelde ik mijn huid vochtig worden maar ik wilde nu dapper zijn.

Ik rende naar de huiskamer waar ik een geluid hoorde en daar zag ik net hoe de plant bij het raam bewoog. O God… ik dacht, dat ik weer onderuit zou gaan.

Het leek alsof het hele huis nu begon te leven. Er was een geluid in de keuken waar ik gelijk op af liep. Jeetje… het hele fornuis zweefde alsof een onzichtbare kracht het optilde. Nu raakte ik werkelijk in paniek. “Ik ga nú weg. Ik moet dit verdoemde huis uit; ik blijf hier geen minuut langer”.

En toen zag ik hem.

Ik viel weer flauw. 

Toen ik bijgekomen was nam ik het besluit om op onderzoek uit te gaan om te weten wat er met het huis aan de hand was. Daar moest iets over bekend zijn, leek mij zo. Ik wilde weten wie dat familielid was, dat ik niet gekend had en ik vroeg me af of de geest die ik gezien had misschien wel van dat familielid was.

Het was nog vroeg en ik hoopte maar, dat het Stadhuis al open zou zijn. Ik had inderdaad geluk en een funktionaris stond me te woord. Hij gaf mij een doosje met bezittingen van de vorige bewoner van het huis en hij raadde mij aan naar de Gemeentelijk Bibliotheek te gaan voor verdere informatie. In het kistje zaten er was kleinigheden zonder waarde en ook een sleutel.

De bibliotecaresse zocht een boek, dat ze me overhandigde en zei, dat de informatie die ik zocht te vinden was in Hoofdstuk 15. Dit was wat ik las: “Dit huis was de eerste constructie van Sunset Valley. Vóór de ingang bevindt zich de oudste begraafplaats van de stad maar omdat de stad groter werd, begon de bevolking te protesteren. Ze wilden een begraafplaats verder van de woningen verwijderd. Eerst na de bekende protestmars waarbij een jongeman verwond werd, heeft de gemeente toegegeven en het huidige kerkhof buiten de stad aangelegd. Vanaf die tijd is deze oude begraafplaats niet meer in gebruik en werd waarschijnlijk alleen nog door de bewoners van het oude huis gebruikt.” Daarna keek ik nog wat oude kranten door.

Ik las:  “volgens de  bewoners van Sunset Valley is het een spookhuis. Kennelijk zijn er dwaallichten die verschijnen en verdwijnen. Het zwembad is weggehaald want er schijnen daar mensen verdronken te zijn. Niemand weet het ‘wanneer of waarom’ van deze gebeurtenissen. Volgens dezelfde volksverhalen zijn het de geesten van de begraafplaats. Er schijnt een graf te ontbreken. Sommigen beweren, dat er op zolder ergens een urn met as moet staan maar dat die niet te bereiken is omdat de zolder is afgesloten.”

Ik vroeg me af of de sleutel die in het kistje zat misschien op de deuren van de zolder zou passen. Ik ging naar het huis terug en toen ik in de buurt was keek ik omhoog en zag ik werkelijk een figuur bij het zolderraam.

Ik ging naar boven en ja hoor…. het bleek de sleutel te zijn.

 

Toen ik de deur open deed, was de figuur die ik vanaf buiten had gezien, niet meer aanwezig… althans niet voor mijn ogen.

Daar stond hij… de verloren urn. Maar ik wist nog steeds niet van wie de geest was.

In de andere zolderkamer stond er een antiek kistje op een tafeltje.

In de kist ontdekte ik een oud boek, dat de geschiedenis beschreef van de familie St. John, dus mijn familie. In werkelijkheid kende ik de familie van vaders’ kant niet. Kennelijk had zich hier een oudoom van mijn vader gevestigd en het huis hier, achter de begraafplaats laten bouwen omdat dat stuk land veel goedkoper was dan elders. Verder las ik, dat een achterneef, Rhett genaamd, hier verdronken is…. Dat moet het spook dan zijn!

Ik legde het boek weg. Nu wist ik wat me te doen stond. Ik moest die geest helpen zijn rust te vinden. Deze keer zou ik niet naar bed gaan; ik zou wakker zijn als hij zich manifesteerde.

Ik ontmoette hem op de overloop. Aangezien ik nu zijn geschiedenis kende, was ik rustiger en deze keer viel ik niet flauw.

Hij voelde zich daardoor opgelucht en zei, dat het nooit zijn bedoeling was geweest om mensen te laten schrikken. Tot nu toe was iedereen uit het huis gevlucht. Hij wilde alleen maar uit de zolderkamer gehaald worden om naast zijn echtgenote op de begraafplaats te mogen rusten.

Ik beloofde hem, dat voor hem in orde te maken tenminste… als ik het graf van zijn echtgenote kon vinden want, eerlijk gezegd, had ik niet echt uitgebreid gekeken.

Ik nam afscheid van hem en beloofde de volgende dag te kijken wat ik doen kon.

Het was niet echt moeilijk om het graf van zijn vrouw te vinden en ik zorgde ervoor, dat zijn as naast zijn vrouw begraven werd, precies zoals ik hem had beloofd.

Het is mogelijk, dat het spook af en toe te voorschijn komt maar ik weet, dat me geen kwaad zal worden gedaan. Aangezien ik nogal ‘schrikachtig’ ben, zal ik misschien nog zo nu en dan flauwvallen. Ik heb gedaan wat ik kon Rhett, mijn achter-, achterneef: Rust in Vrede….

E I N D E

 

Ik hoop, dat dit spookverhaal van Barbara/Spitzmagic jullie is bevallen. Barbara is oma van 2 kleinkinderen en woont in Texas.

Het huis en de begraafplaats werden met het Simspel gemaakt door Mike/Liberty. Hij is een nederlandse jongeman.

Het originele verhaal staat op de pagina www.thesimsresource.com



 

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Verhalen van Anderen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een Spook Op Zolder

  1. fred zegt:

    Barb’s verhalen zijn super!!! Goed vertaald door jou Margo!

    • margotoele zegt:

      Dank je wel Fred. Ik had het navolgende verhaal over Affera ook vertaald maar daar heb ik alleen nog maar 1 hoofdstuk van. De andere zijn kennelijk verloren gegaan bij het overzetten van de blogs Messenger/Wordpress. Ik heb ze niet kunnen vinden. Dat betekent, dat ik ze weer ga downloaden en opnieuw vertalen. Ik hou nergens meer tijd voor over. 😥

  2. Yvonne Astrid zegt:

    Hoi Margo, overdag is het niet zo angstig, avond\’s zal het een stuk enger zijn dus lees het inderdaad maar overdag.Ik vindt het wel gezellig ,om als ik thuis kom meteen de computer aan te zetten en een verhaal te lezen.Elke keer weer spannend , wat er op staat.liefs Von.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s