Zijn Vader’s Zoon

Ach, wat gaat het leven toch snel! Cynthia herinnerde zich hoe ze Raphaelito had leren lopen en praten.

 Ze had de gewoonte aangenomen om gewoon over zijn vader te praten. Ze vertelde hem, dat hij was overleden maar, dat hij in de geest altijd bij hen was.

Het kind beschouwde het heel normaal, zelfs al kon hij nog niet goed praten. Ze spraken over leven en dood. Hij beschouwde het net zo normaal, als spelen met zijn speelgoed.

Ze herkende in het kind ook dingen van zichzelf. Net als zij, hield hij van avonden. Als alles buiten zo rustig was dan wilde hij naar buiten. Zelfs als baby was hij al in staat om zijn moeder te laten merken, dat hij de avondlucht in wilde voordat hij ging slapen. Dus ze nam hem dan in haar armen en wandelde met hem door de tuin, totdat hij begon te knikkebollen.

Ze was helemaal vertederd als ze naar hem keek en kreeg dat hartverwarmende gevoel.

Toen kwam de dag, dat ze een taart met kaarsjes voor hem moest kopen. Nadat ze ‘happy birthday to you’ hadden gezongen, hielp ze hem met het uitblazen van de kaarsjes.

Ze zette het kind op de grond en toen gebeurde het….

“Kijk, ik ben groot… ik ben heel groot…! Nu kan ik leren lezen en schrijven!”

“Dat duurt niet zolang meer voordat je dat leert, lieverd want morgen moet je al naar school.”

Hij negeerde die opmerking en keek ineens erg ongerust: “Mamma, ik pas nou natuurlijk niet meer in de wieg…”

“O jeetje, dat is waar. Ik ben helemaal vergeten een bed voor je te kopen. Nou ja, het geeft niet; vannacht kan je bij mamma in het grote bed slapen en morgen koop ik een bed voor jou. Of wil je soms niet bij mamma slapen…” vroeg ze hem, half plagend.

“Tuurlijk wel. Nu ben ik groot en ga ik in een groot bed”.

“Dat is dan geregeld. Heb je al slaap?”

“Nou nee” loog hij. “Ik dacht eigenlijk, dat je misschien wel met mij in de tuin ‘tikkertje’ wil spelen. Het is nu zo mooi buiten, zonder het geluid van de auto’s. De wind maakt dat de blaadjes van de struiken ritselen. De lichtjes van de huizen en van de Vuurtoren…. dat is allemaal zo mooi”.

Hier had Cynthia weer even moeite mee. Ze voelde haar ogen vochtig worden toen ze eraan dacht hoe vaak ze met zijn vader in de avonduren had gewandeld op het Vuurtoreneiland. Ze vermande zich en zei: “Ja hoor schat, ik ga tikkertje met je spelen.”

Ze speelden totdat de jongen moe werd en, eerlijk gezegd, had ze er zelf ook slaap van gekregen. Ze wensten elkaar welterusten en gingen naar bed.

Cynthia kon niet zo goed slapen. Ze was bang, dat ze het kind misschien ongewild pijn zou doen als ze zich zou bewegen. Dus ze lag eigenlijk alleen maar te rusten. De jongen lag in diepe slaap maar was wel een woelwater. ‘Nee’, dacht ze, ‘het is niet aan te bevelen om een kind bij een volwassene te laten slapen. Morgenochtend zou ze zijn slaapkamer aanpassen.’ Uiteindelijk sliep ze toch nog een paar uurtjes.

De volgende ochtend werd ze wakker omdat het kind op het bed aan het springen was. Toen ze zag hoe laat het was, sprong ze uit bed om het ontbijt klaar te maken en terwijl hij zat te eten, keek ze naar hem als een trotse moeder. Tussen de happen door vroeg hij: “Moet ik echt vandaag naar school… Kan ik niet volgende week beginnen?” Toen stond hij van tafel op om zijn moeder te volgen.

Cynthia moest glimlachen en legde hem uit: “Iedereen is in een geboorteregister ingeschreven. Dat betekent, dat alle Officiele Instellingen weten hoe oud je bent. Het GAK heeft allang aan de school doorgegeven, dat jij vandaag naar school gaat. Als ik je de hele week thuis zou houden, dan zou er iemand van Sociale Zaken voor de deur staan om je van me af te nemen en er voor te zorgen, dat je een degelijk opvoeding krijgt. Denk je, dat je dat wilt?”

“Nee mam, alsjeblieft niet. Ik wil wel naar school. Ik wil niet bij je weg. Ik beloof, dat ik net zolang naar school zal gaan als het moet.”

Cynthia keek op en zei: “Hoor de claxon; dat is de schoolbus. Ze knuffelde hem even en hij holde de deur uit en hoorde nog net hoe ze hem nariep: “Gedraag je netjes en probeer vriendjes te maken”.

De schoolbus was groot. Hij had nog nooit in een bus gezeten want zijn moeder had altijd met hem gewandeld en als ze verder weg moesten dan had ze een taxi genomen. Hij genoot van het ritje naar school. De jongen die naast hem zat, vertelde hem, dat hij een paar weken geleden voor het eerst naar school was gegaan.

Jeetje… wat was die school groot…! Hele grote klaslokalen met hoge plafonds waardoor het geluid van de stemmen hol klonk en tot een echo aanzwol. Hij was erg onder de indruk.

 

Toen de school uitging, verlangde hij erg naar huis. Hij was nog nooit zo lang bij zijn moeder weg geweest.

Cynthia was toch ook wel zenuwachtig geweest en ze was druk geweest met het organiseren van de slaapkamer van het kind. Toen ze de schoolbus hoorde aankomen, snelde ze gelijk naar de voordeur om Raphael te omhelzen en hem te vragen hoe alles was gegaan tijdens zijn eerste schooldag.

Het kind zei, dat hij zich nu niet herinnerde wat hij had geleerd maar hij vertelde hoe groot de school was en de holle geluiden in de klassen. Hij was hongerig en moe en zei: “Mam, ik ga even in de tuin met papa praten over de school”. Hij moest alle nieuwe indrukken nog verwerken.

“Prima Raphaelito, dan ga ik in die tussentijd het eten klaar maken”.

“Mam… wil je me alsjeblieft niet meer Raphaelito noemen…, ik ben nu toch groot…!”

Cynthia probeerde ernstig te blijven en zei: “Goed, van nu af aan zal ik je Raph of Raphael noemen. Oké?” De jongen knikte en ging de tuin in naar dat speciale plekje.

Met uitzicht op Vuurtoreneiland, zat hij naast zijn vader’s graf en toen, voor de eerste keer, voelde hij hoe zijn ledematen stijf van de kou werden en daarna werd hij overmeesterd door lievelijke warmte in zijn hele lichaam en geest. Hij voelde zich geweldig ontspannen.

Hij had zijn moeder altijd op haar woord geloofd maar nu had hij zelf de ervaring: zijn vader was er écht en hield erg veel van hem.

Wordt vervolgd…

 

  

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Zijn Vader's Zoon en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Zijn Vader’s Zoon

  1. Yvonne Astrid zegt:

    Hoi Margo, dat was even lekker om weer even van jou verhaal tegenieten. Al heb ik weinig tijd ik geniet er toch van.Het enigen wat ik niet snap is dat hij het enen moment 2jaar is en dan ineens niet meer in zijn wieg past.Maar dat zal wel een regie foutje zijn. Kort om gauw het volgende deel.Kus je zus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s