Zijn Vader’s Zoon – Deel 2

   

 

Na die eerste keer, ging Raphael iedere dag een poosje bij het graf van zijn vader zitten. Hij vertelde dan wat er zoal gebeurd was en als hij een twijfel had dan uitte hij die ook. Hij sprak niet écht maar dacht gewoon aan die dingen en, na een tijdje kreeg hij dan ineens een antwoord, dat zich zomaar als een idee in zijn gedachten manifesteerde. Dat gebeurde niet altijd… alleen wanneer hem écht iets dwars zat. Op een middag werd hem de gedachte ingegeven, dat hijzelf het antwoord op al zijn vragen had en dat hij zelf moest proberen die ‘bron van wijsheid’ aan te boren.

Hij wilde zijn moeder er niet mee lastig vallen en hij probeerde zelf een antwoord te vinden bij de Leesbibliotheek. Daar ging hij vaak naar toe om zijn huiswerk te maken en daar zat hij vaak úren te lezen. Iedereen kende hem al als een ‘boekenworm’.

Cynthia keek het zo eens aan en ze dacht, dat het kind te jong was om zo ernstig te zijn. Hij zou wat meer met andere kinderen moeten spelen.

Op een middag stuurde ze hem met een briefje voor haar vriendin Ilona naar Chester Hemmingway’s huis. Het briefje was niet echt noodzakelijk maar het was om de jongen het idee te geven, dat hij een ‘boodschap’ voor haar deed. Ze wist, dat hij daar Ilona’s oudste zoon, Mattie, zou tegen komen en ze waren ongeveer even oud.

Ilona zelf bleek niet thuis te zijn dus gaf Raphael het briefje aan Chester.

Daarna speelde hij wat met Mateo. Na een tijdje nodigde Mateo hem uit om samen met hem iets te eten, dat zijn moeder in de ijskast voor hem had neergezet.

Raphael had geen honger maar hij maakte van de gelegenheid gebruik om zijn huiswerk te maken. Tijdens die visite merkte hij dat Mateo Hemmingway geirriteerd was en hij vroeg hem waarom. Toen vertelde Mattie, dat zijn moeder altijd met de tweelingen bezig was en nauwelijks tijd voor hem had. Vandaag was ze naar de kinderarts en daarom was hij nu ook weer alleen.

 “Maar je bent toch niet alleen; je vader is er toch…” zei Raphael.

“Ja, maar die heeft avond- en nachtdienst dus hij slaapt ’s middags.”

“Oh, ja ik begrijp het nu” zei Raphael en hij dacht, dat hij een stuk beter af was dan Matty want zijn vader was er altijd, in de tuin. Hij had altijd tijd voor hem en zijn moeder trouwens ook.

Hij nam afscheid en holde de straat uit naar huis. Dagenlang bleef hem bij wat Matty hem gezegd had en hij vroeg zich af of het nou écht zo vervelend zou zijn om een broertje of zusje te hebben. Hij dagdroomde zo’n beetje over hoe het zou zijn om een baby in de familie te hebben. Hij vergat zelfs een paar dagen naar de bibliotheek te gaan.

“Raphael Lightkeeper”, echoodde de stem van de lerares; “vertel ons eens even waar ik het net over had”.

Hij kreeg er een kleur van en geneerde zich want hij had niet opgelet.

“Dus je was aan het dagdromen! Zo ben je al een paar dagen. Is er iets aan de hand?”

“Nee juffrouw, ik ehh….

Ik heb niet zo goed geslapen vannacht want er was ingebroken en door geluid van de allarm en de sirene van de politiewagen kon ik niet meer slapen”. Hij loog niet; er was werkelijk bij hen ingebroken maar de politie had de inbreker niet kunnen pakken.

“Dat is geen excuus. Je kunt het goed maken door deze belangrijke papieren naar het stadhuis te brengen….” Ze voegde er aan toe: “Na schooltijd natuurlijk”.

 Dus toen de school uitging, fietste Raphael naar het stadhuis. Hij had zijn moeder opgebeld om te zeggen, dat hij na afloop naar de bibliotheek zou gaan en hij beloofde, dat hij voor donker thuis zou zijn.

Daar was hij dan; in de bibliotheek. Hij vroeg zich af waarom er zo weinig mensen waren. Meestal was hij er alleen. Die middag vond hij een boek, dat ‘De Bron Der Wijsheid’ heette. Dat vond hij superinteressant. Hij las erin, dat je om wijs te worden al het geleerde in praktijk moest brengen. Eigenlijk begreep hij er de helft niet van maar hij vond het zo intrigerend, dat hij de tijd uit het oog verloor en voordat hij er erg in had, was het donker. Hij haastte zich om thuis te komen.

Terwijl hij door het tuinhek liep, voelde hij zich schuldig en onrustig. Hij had zijn moeder beloofd voor donker thuis te zijn en misschien zou ze nu boos op hem zijn.

Cynthia was inderdaad boos. Op de allereerste plaats begreep ze niet waarom de lerares hem naar het stadhuis had gestuurd.

Toen de jongen haar vertelde, dat het was geweest om hem te straffen, stak de oude Cynthia de kop weer op. Ze schreeuwde: “Wie denkt ze wel die ze is… Ik ga morgen naar school om verhaal te halen bij die lerares! Is ze helemaal gek geworden…!”

Raphael stond verbaasd naar zijn moeder te kijken. Hij had haar nog nooit zo gezien en hoe nerveuzer zij werd, des te rustiger werd hij.

“Mam… waarom ben je zo boos op de juffrouw? Ze had gelijk; ik had niet opgelet in de klas en het is haar schuld niet, dat wij vannacht een inbreker hadden! De enige schuldige ben ik omdat ik niet heb opgelet en omdat ik vergeten ben op de klok te kijken in de bibliotheek. Alsjeblieft, ga niet naar school morgen. Dat zou ik een verschutting vinden.”

Cynthia keek op haar zoon neer en tegelijkertijd keek ze tegen haar man op. Ze had zijn geest herkend in de woorden van de jongen. Ze knuffelde hem en zei: “Sorry lieverd; ik was ongerust en wil niet, dat ze je pijn doen en misbruik van je maken.”

Hij glimlachtte en zei: “Hoe kunnen ze me pijn doen…; mijn vader is altijd bij mij”. 

Hij maakte een grappige neusbeweging en zei: “Het ruikt hier lekker, is dat voor mij?”

Terwijl de jongen at en naderhand zijn bord afwastte, dacht Cynthia dat ze op moest letten met wat ze zei. Na die wijze woorden van haar zoon, voelde ze zich op haar plaats gezet en ze wist toen, dat zijn vader de hele dag bij hem was geweest .

*****

De volgende dag toen ze voor haar dagelijkse wandeling de straat af liep, kwam ze Ilona tegen. Die vertelde haar, dat ze weer in verwachting was en dat ze een groter huis aan het zoeken waren, hoogstwaarschijnlijk vlak bij het ziekenhuis. Ze had het erg druk met de tweelingen die pas jarig geweest waren. Ze moest hen nu natuurlijk leren lopen en praten; kortom ze kwam handen tekort.

Ze spraken af, dat ze contact zouden blijven houden en elkaar regelmatig zouden bellen.

Naderhand vroeg Cynthia zich af waarom sommige mensen zoveel kinderen hadden en zij mocht er ooit maar eentje hebben. Wat zou er over een paar jaar gebeuren? Logisch, de jongen zou groot worden en op zichzelf gaan wonen. Dan zou ze weer helemaal alleen zijn. Ze had geprobeerd troost te vinden naast het graf van haar man maar deze keer was ze niet in staat om contact te maken. Ze begreep toen, dat het zelfs voor iemand in het hiernamaals moeilijk is om op twee plaatsen tegelijk te zijn en bijna… begon ze jaloers te worden op haar eigen kind. 

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Zijn Vader's Zoon en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s