De Hunter Tragedie 2

Jane en Valdemar Junior waren afgestudeerd en na de universiteit verlaten te hebben brachten ze een bezoek aan Dr. Sean McCormick. Toen ze aankwamen zagen ze de oude man in zijn pijama en hij was bezig Swift te wassen.

De hond liet het toe maar was er niet echt blij mee en probeerde de zeepsop van zich af te schudden, zodat de man helemaal nat werd. 

Toen Sean zag, dat de jongelui op visite waren gekomen keek hij naar ze en zei, dat hij zó bij ze zou zijn. Van dat moment maakte de hond gebruik en hij sprong gauw het bad uit.

De jongelui moesten erg lachen toen ze zagen dat Swift probeerde zijn vacht te drogen door tegen de muur van het huis te schuren en hij maakte grappige bokkesprongen.

Sean groette hen: “Welkom Jane… Valdemar. Jullie begrijpen, dat ik jullie niet ga omhelzen nu ik zo nat ben… hahaha…. die hond toch!”

Jane zei: “Het geeft niet Sean, het is heerlijk weer en met dit windje droogt de pijama in een wip”.

“Ik was net uit bed en merkte, dat die hond vreselijk stonk. Ik heb niet eens ontbeten. Willen jullie ook ontbijten? Kom binnen…”

 Jane zei: “Wat zou U ervan zeggen als ik koffie zet en wat tosties klaar maak?”

Dat vonden ze wel wat. Terwijl Swift begon zich te goed te doen aan een bot, gingen ze naar binnen en Jane zette koffie en maakte het ontbijt.

Terwijl ze ontbeten vertelden over hun studiejaren in de universiteit. Ze vertelden hem, dat ze het besluit hadden genomen het kasteel niet te verkopen. Ze wilden er voorlopig niet gaan wonen want ze wilden het laten restaureren en naderhand alles moderniseren.

In de buurt hadden ze een woning gekocht om in die tussentijd te wonen en de werkzaamheden aan het kasteel in de gaten te kunnen houden. Sean vond het een heel goed idee. Hij merkte op, dat hun vader trots op hen geweest zou zijn door dit wijze besluit.

De man nodigde ze uit de hele dag te blijven en zij accepteerden die uitnodiging. Jane ruimde wat voor de hand op en maakte de badkamer schoon.

Voor het avondmaal had Sean zalm gegrild en terwijl ze aten, spraken ze verder over hun plannen. Het was lang geleden, dat de oude man zo’n fijne dag had gehad.

Na gegeten en afgewassen te hebben, namen de jongelui afscheid en lieten ze Sean beloven, dat hij ook bij hen langs zou komen. Dan kon hij gelijk hun nieuwe huis zien.

Toen ze eenmaal thuis waren spraken ze nog over de gebeurtenissen van die dag en hoe aangenaam Sean was. Ze begrepen nu pas waarom hij zo’n welkome gast geweest was bij hun ouders.

“Is het je opgevallen, dat hij behoorlijk verouderd is?” vroeg Valdemar. Zijn zuster antwoordde, terwijl ze koffie zette: “Ja, dat is ook logisch; ik vind ook, dat hij niet meer zo bij de tijd is in zijn opmerkingen”.

“Waarom zeg je dat?”

 “Het lijkt wel alsof hij zich onze moeder niet herinnert toen hij zei, dat vader trots op ons zou zijn; zij zou zich net zo trots gevoeld hebben…”.

“Nou ja Jane…, hij is al een oude man en heeft waarschijnlijk niet lang meer te leven. Ik vind, dat we hem heel regelmatig moeten bezoeken want hij heeft, net als wij, niemand anders meer in deze wereld”.

Ze spraken af hem minstens één keer per week te bezoeken.

Nadat de jongelui weg gegaan waren, nam Sean een douche en daarna was hij in gedachten verzonken.

Hij wist, dat hij zwakker werd. Soms kon hij ook niet helder denken en leek het net alsof er een leegte in zijn gedachten was. Dat duurde maar kort maar de man wist, dat het vaker zou gebeuren en dat die ogenblikken van leegte steeds langer zouden duren. Hoe vaak had hij die diagnose niet gesteld bij bejaarde patienten!  De laatste tijd droomde hij vaak van zijn kindertijd en zijn ouders, van het verleden in het algemeen en… van Lady Jane.

Ach… Lady Jane; mijn Janey zoals hij haar in gedachten noemde. Hij had 3 nachten achter elkaar van haar gedroomd. In die dromen zag hij alleen maar haar gezicht en zei tegen hem: “Sean, mijn goede vriend; vertel de kinderen de waarheid, beloof het me”.  Sean had genoten van haar verschijning totdat haar beeld vervaagde maar hij had niet geantwoord. De nacht daarop gebeurde hetzelfde. Het was de derde nacht, dat hij haar antwoordde: “Ik kan U niets weigeren Milady, ik beloof het U”. Daarna bleef de droom weg.

Toen hij naar bed ging, herinnerde hij zijn droom en hij schaamde zich, dat hij vergeten was met de kinderen erover te praten. Ze waren nota bene de hele dag bij hem geweest! Opdat het niet meer zou gebeuren, schreef hij op de rand van de krant “niet vergeten met de kinderen over de droom te praten” en hij legde de krant weg.

*****

Toen Jane en Val weer op bezoek kwamen bood Jane aan weer koffie te zetten. Zij was een echte koffieleut. Terwijl ze koffie dronken werd er wat over en weer gepraat.

Daarna maakte Jane het aanrecht schoon en begon voor de hand op te ruimen. Ze zag een oude krant en pakte hem op om hem weg te gooien toen de oude man zei: “Nee Jane, die krant niet; die moet ik bewaren”. Ze keek verwonderd: “Maar waarom; het is een oude krant”. Sean zei: “Ik weet nu niet precies waarom maar ik heb hem daar gelegd omdat hij me ergens aan moet herinneren”.

Jane keek naar de krant in haar handen en zag, dat er op de rand iets geschreven stond. Ze zei: “Hier staat ‘Niet vergeten met de kinderen te praten over de droom’ …” ze keek vragend op naar Sean; daarna naar haar broer en toen weer naar Sean die het ineens weer wist.

“Ach ja…, het is een beetje moeilijk… ik weet niet hoe ik moet beginnen. Er is iemand, die misschien wel iets van jullie zou willen weten… namelijk… (hij aarzelde voor hij verder ging) jullie moeder”.

De jongelui keken elkaar weer aan en naderhand keken ze medelijdend naar de bejaarde: “Sean, herinnert U zich niet, dat mama kort na onze vader is overleden?”

El gleed een traan over de man zijn wang toen hij zei: “Ja, ik herinner me dat heel goed maar Lady Jane was jullie moeder niet. Zij heeft jullie groot gebracht maar jullie biologische moeder is een andere vrouw”.

 Jane glimlachtte welwillend en zei: “Nee Sean, U bent waarschijnlijk in de war met iemand anders; U vergist zich”.

“Nee Jane, ik weet, dat ik soms in de war ben maar ik weet zeker, dat ik jullie ter wereld heb geholpen. Ik was bij de bevalling. Lady Jane, kon geen kinderen krijgen en ik heb voor kunstmatige inseminatie bij een jonge vrouw gezorgd. Net zo jong als jij nu, Jane, ze was pas afgestudeerd”. Jane’s adem stokte in haar keel. De man vervolgde: “Lord Valdemar is wel jullie biologische vader”.

Val kon zich niet meer inhouden en riep uit: “Hoe is het in Gods naam mogelijk, dat een moeder haar kinderen weg geeft, wat is dat voor een moeder! Dat heeft ze vast voor geld gedaan!

Door de ernst van de situatie was Sean weer helemaal bij de tijd en hij vertelde de jongelui alles wat hij ervan wist. Hij vertelde ze, dat de jonge moeder een van de twee zelf had willen houden maar dat hij, Sean, het haar onmogelijk had gemaakt omdat hij alleen maar aan het belang van zijn vrienden had gedacht. “Voor de rest weet ik niet of er voor betaald is; dat waren mijn zaken niet”.

Na zich van de eerste schik hersteld te hebben vroeg Jane “Wie is die vrouw?”

Sean antwoordde: “Lieverd, dat kan ik je niet vertellen. Het enige dat ik weet is, dat ze uit het buitenland kwam om hier een jaartje te kunnen uitrusten van de stress na haar universitaire studie. Ik weet niet eens meer hoe ze heette … Het was iets van Pisaro of Picalo. Nee, ik weet het niet meer. Wacht even… ja… het was Picaso… ik weet het zeker!”

“Waarom hebt U het ons niet eerder gezegd?” verweet Valdemar hem, waarop de man antwoordde: “Ik had beloofd er met niemand over te praten en geloof me, ik heb er echt moeite mee gehad om het niet gelijk tegen jullie te zeggen. Het is eigenlijk pas door die droom die ik had waarin Lady Jane verscheen en me vroeg het jullie te vertellen. Bovendien, als jullie het eerder geweten hadden, dan zouden jullie waarschijnlijk niet jullie studie afgemaakt hebben, waar of niet? De jongelui waren helemaal in de war en stom geslagen keken ze elkaar aan.

 Een onuitgesproken vraag bleef hangen ¿Waar kunnen we haar vinden?

De man voelde dat wel aan en hij zei: “Ik heb een paar keer met haar ge-emaild want zij wilde weten hoe het met jullie was maar sinds lange tijd heb ik niets meer van haar gehoord. Ik weet niet waar ze is. Ze kwam oorspronkelijk van een dorp in de buurt van SimCity en voor de rest kan ik jullie niet helpen. Het spijt me.”

De jongelui namen afscheid van de man en ze gingen naar huis. Er werd geen woord tussen hen gewisseld. Ze waren in hun eigen gedachten verzonken.

Toen ze thuis waren gingen ze in de huiskamer zitten. Ze waren helemaal beduusd en hadden geen greintje slaap. Jane merkte op, dat die e-mails misschien nog wel bestonden en dat ze het eigenlijk aan Sean had moeten vragen. Val zei, dat hij het betwijfelde want dat hij in het huidige huis van de man geen computer had gezien.

Hij keek zijn zuster aan en zei: “Jane, ik ken die uitdrukking op je gezicht… Je bent toch niet van plan om die vrouw te gaan zoeken…?!”

“Ja Val, je slaat de spijker op de kop. Morgen ga ik naar het kasteel om te snuffelen in de papieren van onze ouders. Misschien vind ik daar een aanwijzing”.

 Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Hunter Tragedie, De Hunter Tweelingen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De Hunter Tragedie 2

  1. Yvonne Astrid zegt:

    Hallo Mar, ik heb net het 2e deel gelezen ,ik ben benieuwd hoe dat afloopt. Dus gauw het volgende deel.Groetjes en een kus je zus.

  2. Conny zegt:

    Hoi Margo,Wat fijn dat je weer een verhaal aan het schrijven bent dit is wel heel spannend,laat ons niet zo lang wachten op deel 3 hoor!!!!! Knuffel van Conny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s