De Hunter Tragedie 3

Het was een mooie, zonnige herfstdag toen Jane opstond. Ze was aan het neuriën terwijl ze het ontbijt klaar maakte.

Daarna  belde ze een taxi en vroeg haar broer of hij mee kwam naar het kasteel maar Val zei: “Nou, liever niet. Ik had eigenlijk plannen om te kijken of ik een goede baan kan vinden”.

Hij keek haar na toen ze de deur uit ging. Hij bewonderde haar vastberadenheid. Eigenlijk had hij geen haast met het zoeken naar een baan maar hij zag er tegen op om naar het kasteel terug te gaan. Hij was altijd een moeder’s kind geweest en “ze was niet eens mijn echte moeder… maar ze was altijd zo liefdevol en ze heeft ons per slot van rekening groot gebracht en verzorgd”.

Jane had tegen de taxi chauffeur gezegd eerst naar een ijzerwinkel te willen en daarna naar het kasteel. Tijdens de taxirit dacht ze na over haar broer. Ze voelde wel aan waarom hij niet mee wilde.

Toen ze na 5 jaar weer in het kasteel kwam, bekeek ze het gebouw met hele andere ogen. Nu ze volwassen was begreep ze, dat het jammer zou zijn om het kasteel in zijn geheel te moderniseren. Natuurlijk moesten de badkamers aangepast worden… en de keuken. Het allerbelangrijkste was electriciteit aan te leggen.

Hun enige verlichting waren kaarsen geweest en die zijn wel mooi voor bepaalde omstandigheden maar electriciteit was beter. Dezelfde middag liet ze brandalarm installeren en ook een telefoon.

Daarna ging ze verder met haar speurtocht. Er waren bepaalde delen van het kasteel waar ze nooit hadden mogen komen en één van die plekken was de grote slaapkamer van haar ouders.

Ze ging er naar binnen en bewonderde het schilderij boven het bed. Voor de rest was er niets bijzonders te vinden, zelfs niet in de kast; alleen maar kleren. Ze keek wel een paar keer achterom, net alsof haar moeder over haar schouder meekeek. Ze voelde zich een beetje schuldig en ging de kamer uit.

Toen ze in het trappenhuis stond keek ze aarzelend naar boven. Deze trap naar boven was ook altijd verboden geweest net zoals trouwens het grote balkon op de gang vóór de slaapkamers. Moeder had gezegd, dat het daar gevaarlijk was voor kinderen. Ze liep terug en deed de deur naar het balkon open want wat verboden is prikkelt de nieuwsgierigheid altijd.

O… wat was dit een fijne plek om te zijn! Jane ademde de frisse herfstlucht in.

Het uitzicht was geweldig maar het zou vanaf het dak nog mooier zijn. Ze keek omhoog en dacht, dat ze iets zag daar.

Ze deed een paar stappen naar achter en zag, dat er inderdaad iets stond. Het leek wel iets van hout. Ze liep de gang weer op naar het trappenhuis en voordat ze naar boven ging aarzelde ze toch even.

Het is soms moeilijk om een levenslang verbod zomaar voorbij te lopen maar al gauw redeneerde ze: ‘het balkon en het dak waren inderdaad geen veilige plaats voor kinderen maar ik ben nu volwassen’.

Met zekere pas ging ze de trap op en boven zag ze waarvan ze slechts een deel had gezien. Er stond een schildersezel.

Wie van haar ouders zou schilderen als hobby gehad hebben? Ze had ze er nooit over gehoord.

Toen was ze zich ineens bewust, dat er een dakverdieping was; een redelijk grote kamer en een deur. Ze wist zeker, dat haar broer dit ook nooit had gezien. Ze probeerde de deur te openen maar die was gesloten. Verdraaid… waar zou die sleutel kunnen zijn? Er waren verderop 2 ramen. Ze liep er naar toe en zag tot haar grote vreugde dat het geen glas-in-lood ramen waren zoals in de rest van het kasteel.

Ze kon er door heen kijken. Haar mond viel open van verbazing. De kamer was gemeubileerd maar het meest opvallende was, dat de muren en de vloer heldere kleuren hadden en… er was electrisch licht!

Er stond zelfs een radio. Dit was de enige plek van het kasteel waarin Jane zich thuis zou voelen.

Ze holde de trap af met twee treden tegelijk en belde Valdemar.

 

Buiten adem zei ze: “Val, je raadt nooit wat ik gevonden heb… Joh, doe me een plezier en kom hier naar toe. Oh, ga bij Sean langs en vraag of hij mee wil komen. Hij kan misschien een paar dingen ophelderen.

Helemaal opgewonden maakte ze een lunch klaar om naderhand gezamelijk te kunnen eten. Voor de rest liep ze maar steeds naar de balustrade om naar beneden naar de ingang te kijken of ze er nog niet aan kwamen.

Toen ze het geluid van een taxi hoorde, stormde ze naar beneden en groette haar broer en Sean.

Ze zei: “Ik heb iets te eten klaar gemaakt” en Sean antwoordde: “Bewaar het maar in de ijskast want ik begon net te eten toen Valdemar me kwam ophalen en hij heeft gelijk iets meegegeten”. Jane liep naar de keuken om het eten te bewaren en ging naderhand weer naar beneden.

Tot haar grote verbazing zaten beide mannen een spelletje te schaken alsof het niet belanrijk was waar ze voor gekomen waren en ze ging beduusd zitten en keek naar ze. Na enkele minuten vond ze het welletjes.

Ze ging naast haar broer staan en zei: “Val? Kan dat niet even wachten totdat jullie hebben gezien wat ik heb gevonden?” Hij keek haar aan en vroeg: “Hee, waar is de brand?” Sean merkte op: “Val, gezien de omstandigheden is die opmerking niet zo geslaagd. Kom op, laten we gaan kijken wat je zus heeft gevonden” en hij stond op.

Toen Jane zei, dat ze naar het dak moesten, begon Valdemar een beetje moeilijk te kijken en hij herinnerde zijn zus eraan, dat het verboden terrein was voor ze. Zij keek hem verontwaardigd aan en zei: “Hé, ben jij van plan altijd een kind te blijven dat gehoorzamen moet? We zijn nu volwassen weet je nog?” en heel kordaat liep ze de trap op gevolgd door de twee mannen.

Zij kregen de deur ook niet open en Sean zei: “Laten we er even bij gaan zitten en dan kan ik jullie nog wat vertellen. Ik heb destijds Lady Jane horen zeggen, dat ze een onafhankelijk plekje in het kasteel wilde voorbereiden voor het geval jullie échte moeder tijdens de zwangerschap in het kasteel wilde verblijven maar ik weet niet of het echt ooit door haar gebruikt is.

Ook kan ik me herinneren, dat het meisje tegen me zei, dat ze zo depressief werd van de grauwe stenen van het kasteel en dat ze niet wilde, dat ze zo in de gaten gehouden werd.” Jane zei: “Dat kan ik me heel goed voorstellen, ik zou dat ook niet gewild hebben en zeker niet in haar omstandigheden.” Valdemar moest lachen en zei: “Ja zus, jij had altijd van die vreemde dingen. Kan jij je nog herinneren, dat we er vaak grapjes over maakten hoe het kwam, dat jij zo anders was dan ik?”

Jane zuchtte en zei: “Wat vervelend nou, dat we er niet in kunnen. Ik zal morgen weer naar de ijzerhandel moeten om te kijken of ze een loper hebben om de deur te openen.”

Sean zei: “Ik betwijfel het of dat wel kan met dit soort deuren maar het is de moeite van het proberen waard”.

Ze zaten wat te praten op het dakterras tot het donker werd. Val was de eerste die opstond en de opmerking maakte, dat het tijd werd om naar huis te gaan. Jane zei, dat ze niet van plan was naar huis te gaan en dat ze wilde blijven slapen in haar oude bed.

Valdemar keek haar smekend aan en zei: “Jane, je kan toch niet serieus zijn…? Ik heb geen zin om hier te blijven!” Zijn zuster zei: “Maak je maar niet ongerust; ik kan hier wel alleen blijven of denk je soms, dat ik óók bang ben?” Sean lachtte en zei: “Meisje, ik denk dat je inderdaad veel op je echte moeder lijkt wat je karakter betreft; al moet ik toegeven, dat ik haar niet zo goed heb gekend.”

Ze namen afscheid en Jane was al spoedig alleen. Wat een stilte was er ineens gevallen! Het was behoorlijk afgekoeld en ze huiverde. Ze deed de haard aan en at wat van de lunch die ze in de ijskast had bewaard.

Daarna verwarmde ze zich voor de open haard en genoot van het knisperen van het hout dat in de vlammen opging. Ze maakte  zich klaar om naar bed te gaan.

Het was een dag vol verrassingen geweest en ze was moe maar kon, ondanks dat, toch niet zo goed slapen. Ze schrok vaak wakker en was de nachtelijke kasteelgeluiden niet meer gewend. Uiteindelijk viel ze uitgeput in slaap….

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Hunter Tragedie, De Hunter Tweelingen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Hunter Tragedie 3

  1. Conny zegt:

    Hoi Margo,,Wat is dit een spannend verhaal,kan haast niet wachten op deel 4,Knuffel van Conny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s