De Hunter Tragedie 4

Na veel woelen was Jane eindelijk in slaap gevallen. Het was een onrustige slaap waarin ze onsamenhangende fragmenten van haar jeugd zag.

Ze zag beelden van Sean en haar vader die aan het schaken waren en daarna in het trappenhuis aan het praten waren. Zij was met haar broer aan het spelen en moeder kwam bij hen en speelde met hen mee. De beelden tuimelden door elkaar.

Het vreemde was, dat ze zich volledig bewust was dat ze droomde. Zij keek naar haar broer maar ook naar zichzelf.

Ineens draaide Lady Jane zich naar het bed toe en zei: “Het moet andersom, denk eraan; het moet andersom”.

Haar beeld vervaagde en daarmee ook de droomvlarden.

Toen Jane opstond had ze een gevoel, alsof ze iets vergat. Lang stond ze er niet bij stil. Na een ontbijt bestelde ze een taxi om naar het winkelcentrum te gaan. Daar zocht ze de ijzerwarenhandel weer op en kocht een universele loper. Ze ging  gelijk naar boven maar… helaas kreeg ze er de deur niet mee open.

Het sleutelgat leek wel helemaal verstopt te zijn met iets. Toen ze het wat nader bekeek, zag ze dat het niet echt een sleutelgat was; het was alleen maar een sierslot.

Haar humeur zakte onder alle peil en ze dacht er over na om maar naar huis te gaan. Er was echter iets, ze wist niet precies wat, dat haar tegen hield. Ze ging naar beneden en snuffelde wat in een van de boekenkasten.

Daar vond ze een boek dat er ongewoon uitzag. “Wat kan dat zijn” vroeg ze zich af. Ze pakte het en deed het open. Het bleek een dagboek van Lady Jane te zijn….

Haar eerste impuls was, het terug te zetten. Het stond haar tegen om een anders intimiteiten te lezen maar haar nieuwsgierigheid was groter. Ze ging met het dagboek zitten en las een paar bladzijden. Lady Jane was op zeer jeugdige leeftijd begonnen met het bijhouden van het dagboek. Dat was duidelijk aan de kinderlijke schrijfstijl te merken.

Eigenlijk vond Jane het wel grappig maar het boeide haar niet lang. Ze besloot het dagboek bij zich te houden en het later nog eens uitvoeriger te bekijken.

Ze ging naar huis om zich te verkleden. Val was er niet. Die was misschien wel bezig met het zoeken naar een baan. Ze had zin om uit te gaan.

Toen ze weer terug was in het kasteel belde haar broer haar: “Jane, je bent thuis geweest zie ik. Jammer, dat ik er niet was. Ben je hier om een speciale reden geweest?” Jane zei, dat ze voornamelijk gekomen was om wat kleding mee te nemen en ze vroeg hem of hij soms zin had om uit te gaan. Dat vond hij wel wat en ze spraken af bij de bowling baan waar ze ook zouden kunnen biljarten. 

Na enkele gezellige uren te hebben gehad, zei Jane, dat ze terug zou gaan naar het kasteel.  “Ik weet niet waar je zin in hebt om naar het kasteel te gaan”, zei Valdemar. Jane zei, dat het haar niet losliet. Ze wilde persé het nieuwe gedeelte boven leren kennen.

Valdemar moest om haar lachen en zei: “Ja zus, je bent altijd al dwars geweest. Je hebt het altijd andersom gedaan dan de bedoeling was”.

Jane stond met een ruk stil. “Wat is er Jane?” vroeg Val. Ze zei nadenkend: “….Anders om…; ik kan me ineens herinneren wat ik vannacht gedroomd heb” en ze vertelde haar broer wat ze droomde.

Hij vond het maar vreemd, dat moeder haar vertelde het andersom te doen. ‘Wat andersom?’ “Ik weet het ook niet” zei ze. “Kom ik ga maar, ik voel me erg onrustig; net alsof er me iets ontgaat. Nou Val, ik bel je morgen wel en wees voorzichtig thuis”. Ze lachtte en voegde er aan toe: “Val niet van de trap!”.

Haar broer reageerde smalend met een “Goh…. zó leuk vind ik die opmerking niet hoor! Ik weet, dat ik onhandig ben maar zó erg is het nu óók weer niet!”

Zodra Jane in het kasteel kwam deed ze de haard aan maar het bleef koud. Jammer, dat ze geen haard had in haar slaapkamer! Wacht… ze kon toch in de grote slaapkamer naar bed? Daar was een haard die ze kon aansteken om het wat warmer te hebben.

Ze liep naar boven en deed schone lakens op het ouderlijk bed. Ze stak de haard aan en liep weer naar beneden om een beker warme chocolade te drinken.

Toen ze naderhand weer boven kwam, was de slaapkamer al op temperatuur. Ze ging op bed liggen en pakte het dagboek van haar moeder. Weinig geduld hebbende, deed ze het dagboek bij de laatste pagina’s open.

Wat ze las was dit: …”Valdemar was het er eerst niet mee eens om zo’n grote uitgave te doen voor maar een paar weken maar ik kon hem er van overtuigen het dakhuisje bouwen.

Hij wil echter niet, dat het van binnenuit afgesloten kan worden. Het moet voor ons bereikbaar zijn voor het geval Miss Picaso hier is terwijl ze moet bevallen. Ik persoonlijk vind, dat het niet op zijn plaats is om het verblijf van een vrouw niet af te kunnen sluiten.

Daarom heb ik contact opgenomen met Deirdre die altijd al hele goede ideeën had en zij raadde me aan om een “magische deur” te gebruiken. Dat wil zeggen, dat de deur alleen maar geopend kan worden door een wachtwoord te zeggen. Zij zorgde ervoor, dat ik die deur kreeg en zei dat ikzelf een ‘wachtwoord’ zou moeten bedenken en aan de deur doorgeven. Zij vertelde me hoe ik dat precies moest doen. Het hout zou het woord absorberen waardoor de deur alleen maar open zou gaan als dat woord gezegd werd. Wel, ik heb dat uitgeprobeerd en het werkt prima. Het is duidelijk, dat ik het woord hier niet ga schrijven, zelfs niet omgekeerd!”

15 maart

Miss Picaso is gisteren aangekomen en is heel blij met haar privé verblijf. Ze voelt zich er goed thuis en vond het erg attent, dat we er een schildersezel hadden neer gezet. Na met ons gedineerd te hebben, gaf ze ons heel goed nieuws…; we krijgen niet één baby maar twee. Ze zegt, dat Dr. McCormick het bevestigd heeft. Ze zal tweelingen krijgen! Ik ben daar zo blij mee…! Morgen ga ik naar Ian Woodcutter en vraag hem een extra wieg te maken.

Ik ben zo gelukkig en ik weet zeker, dat ik niet veel tijd meer zal hebben om dit dagboek bij te houden.”

Jane sloot het boek. Er stond nog wel wat meer in maar voorlopig had ze genoeg aan wat ze net gelezen had. “Waar en hoe kan ik het woord vinden om die deur te openen” vroeg ze zich af. Moeder had het woord niet willen opschrijven, zelfs niet omgekeerd… omgekeerd?… andersom?… andersom… dát is het wachtwoord!

Ze sprong uit bed liep naar boven. Ging voor de deur staan en ineens voelde ze zich beschaamd… ‘Het is een magische deur… bestaan die eigenlijk wel… en word ik verondersteld dat zomaar te geloven…?’ Ze had slaap en wilde bijna naar beneden terug lopen maar ze vermandde zichzelf.

Het was midden in de nacht en gelukkig was er niemand die haar zou kunnen horen. Ze liep heel dicht naar de deur en fluisterde ‘andersom’… en met een zwaai ging de deur open.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Hunter Tragedie, De Hunter Tweelingen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Hunter Tragedie 4

  1. Conny zegt:

    Hoi Margo,OOOOOOO wat is dit spannend zeg ,kan niet wachten op deel 5,Knuffel van Conny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s