De Hunter Tragedie 5

Jane liep snel naar binnen. Het licht was automatisch aan gegaan en verblindde haar enigszins.

Er stond een schrijfbureau en wat makkelijke stoelen. Een boekenkast. Er stonden zelfs planten. “Hoe kunnen die overleefd hebben” dacht ze.

 Er was een schilderij aan de wand met een elvenkind. “Vreemd hoor; een magische deur, een elvenschilderij en planten die jarenlang goed blijven…” Jane wist niet wat ze ervan moest denken. Er hing een heerlijk ontspannen sfeer in die kamer. Tot haar grote genoegen was er een moderne badkamer waar ze gelijk dankbaar gebruik van maakte. Ze voelde zich erg opgewonden en ze wist niet hoe het kwam maar in de rust van de kamer werden haar oogleden zwaar.

 

Ze deed een andere deur open en daar was inderdaad een kleine slaapkamer.

Ze dacht er niet langer over na en ging naar bed en het duurde maar een zuchtje voordat ze in slaap viel.

Geheel ontspannen en uitgerust werd ze wakker.

Toen merkte ze pas, dat er ook een schilderij aan de muur hing boven haar bed. Het stelde een meisje voor… een jonge vrouw en op het schilderij stond de naam ‘Ilona Picaso’.

Haar adem stokte in haar keel ‘Ilona Picaso’; dat moet de naam van hun moeder zijn en ze vroeg zich af of het de naam was van het meisje of van de schilderes… of van beiden…

Jane dacht nu genoeg te weten. Ze ging naar beneden waar ze zich aankleedde. Ze ontbeet en pakte de telefoon op. Direct belde ze naar informatie om te vragen naar het telefoonnummer van de familie Ilona Picaso. Na een tijdje gewacht te hebben kreeg ze te horen, dat er geen Ilona Picaso bestond; wél M. Picaso; J. Picaso; T. Picaso. Ze vroeg de telefoniste haar die nummers te geven. Nu had ze iets om te beginnen. Het waren nummers van een wijk in de buurt van SimCity, dat was op zich ook hoopvol. Ze begon te bellen; bij het eerste nummer was niemand thuis. Bij het tweede nummer werd de telefoon opgenomen en een vrouwenstem zei: “Goedemorgen, U spreekt met Clo Picaso”.

“Goedemorgen, mijn naam is Jane Hunter en ik zoek naar een vriendin van mijn moeder. Die vriendin heet Ilona Picaso. Kent U haar misschien?”

Het was even stil voordat het antwoord kwam: “Ja, dat is mijn schoonzuster maar die woont hier niet. Ze is al ongeveer 20 jaar geleden geëmigreerd naar New Simland”.

Jane vroeg of ze een telefoonnummer of een email adres had en Clo antwoordde: “Ja, dat heb ik wel maar ik geef dat niet zomaar door aan iemand die ik niet ken”.

Jane zei: “Heel begrijpelijk, ik dank U vriendelijk” en hing de hoorn op de haak.

Ze moest het allemaal even verwerken… New Simland. Ze holde naar boven en nam een foto van het schilderij.

Daarna pakte ze haar spullen en ging snel naar huis. Ze stormde het huis in en riep haar broer. Hij riep: “Wacht even, ik sta net onder de douche!”

Jane pakte de krant om te kijken of er vluchten waren naar New Simland. Nee, kennelijk zouden ze niet rechtstreeks kunnen gaan maar verschillende bestemmingen aan moeten doen.

Toen ze hoorde, dat de kraan was dicht gedraaid ging ze naar de badkamer en vroeg of ze binnen mocht komen. Na een tijdje zei Valdemar, dat ze binnen kon komen. “Wat is er aan de hand?” vroeg hij en zij antwoordde “Onze moeder is in New Simland. Heb je vandaag werk gevonden?” en toen hij ‘nee’ zei, zei ze “gelukkig maar want we vertrekken gelijk. Geen koffers hoor! Rugzakken zijn makkelijker!”

Aan Valdemar’s gezicht te zien was hij er niet zo blij mee maar hij had eigenlijk altijd al het onderspit moeten delven. Zijn zus was altijd de boot geweest en hij het schuitje.

Hij moest toegeven, dat haar enthousiasme erg aanstekelijk was.

Toen ze alles in orde hadden gemaakt, gingen ze eerst nog bij Sean McCormick langs om hem van alles op de hoogte te stellen. Voordat ze afscheid namen, gaf Jane hem een geschenk.

Ze had het dagboek van Lady Jane ingepakt. Ze had het niet helemaal gelezen maar genoeg om zeker te weten, dat de oude man er blij mee zou zijn. Ze zei niet tegen hem wat het was, alleen maar dat hij het pas mocht openmaken als ze weg waren.

De man nam hartelijk afscheid van Valdemar en natuurlijk ook van Jane en daar vertrokken ze.

 Zou hij ze ooit nog terug zien?

Wordt vervolgd in Sims3 formaat

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Hunter Tragedie, De Hunter Tweelingen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Hunter Tragedie 5

  1. Yvonne Astrid zegt:

    Ik had deel 5 al gelezen hoop dat de reactie door is gekomen. ik lees graag nog even door tot eind mei, Oke groet je zus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s