De Hunter Tweelingen – Deel 8

Volgens de kapitein zouden ze morgen in Sunset Valley kunnen aanleggen.

Val voelde zich al stukken beter. Kennelijk begon zijn lichaam al te wennen aan de onregelmatige deiningen van de boot. Hij kwam zijn kajuit uit en douchte zich. Het was laat maar aangezien hij niets anders dan in bed gelegen had, voelde hij er niets voor om weer naar bed te gaan.

Hij hoorde zijn zuster met de kapitein praten. Ze kwamen relaxed over en het was duidelijk, dat ze het heel goed met elkaar konden vinden.

Toen hij ze zo samen zag, besprong hem weer het verlangen naar Daisy. God…. wat miste hij haar! Hij wilde zijn mobieltje pakken maar kon het niet vinden. Toen herinnerde hij zich, dat het in het water was gevallen toen hij over de reling had overgegeven. Op dat moment was hij zo ziek geweest, dat hij er verder geen aandacht aan had besteed.

Hij kuchte om de aandacht van zijn zuster te trekken. Zij verheugde zich, dat haar broer zich beter voelde. Val legde haar uit wat er met zijn mobieltje was gebeurd en hij vroeg of hij die van haar even mocht gebruiken.

– “Natuurlijk, Val. Maar wie ga je zo laat nog bellen?” Toen hij antwoordde “Daisy”, zei zij: “O jee, het spijt met erg maar ik heb haar telefoonnummer niet meer; ik heb hem per ongeluk uitgewist”. Toen ze zijn teleurstelling zag zei ze: “Jeremy… eh… de kapitein zegt, dat we morgen land in zicht krijgen en in Sunset Valley kunnen we in een internationaal telefoonboek kijken”.

Er zat voor Val niets anders op dan geduld te hebben. Nu begon zijn maag te protesteren. Hij had dagen lang alleen maar water gedronken. Jeremy zei, dat er in de ijskast wel iets te eten stond maar dat hij niet teveel moest eten want na al die dagen kon zijn maag dat waarschijnlijk niet verdragen.

Toen ze de volgende dag wakker werden konden ze heel vaag land zien aan de horizon; zo vaag, dat het wel een fata morgana leek.

Al naar gelang de uren verstreken werd het duidelijker zichtbaar. Jane was erg opgewonden bij het idee, dat ze eventueel daar haar moeder zou vinden; Val was opgewonden omdat hij aan dat internationale telefoonboek dacht en Jeremy had een ondoorgrondelijke uitdrukking op zijn gezicht. Alle drie hadden ze hun eigen gedachten en gevoelens terwijl ze het land steeds duidelijker konden zien.

De zon stond al erg hoog toen ze echt details konden zien. Er was een eiland met een vuurturen en wat kleine strandjes.

Toen ze in de buurt waren bij het Vuurtoren Eiland, zei Jeremy tegen Jane, dat hij daar een paar jaar op had gewoond. – “Maar…. het ziet er naar uit dat er helemaal niets is…; alleen maar een vuurtoren”, zei Jane. – “Dat is ook zo. Als ik echt iets nodig had dan moest ik de motorboot nemen om naar Sunset Valley te gaan. Dat was echter niet zo vaak nodig want ik had mijn eigen moestuin”.

Jeremy schudde zijn gedachten van zich af en kwam daarmee terug naar de werkelijkheid. Hij ging staan en zei: “Ik zou graag verder willen praten met je maar ik moet de boot voorbereiden voor het aanmeren. We zijn er bijna. Ik neem aan, dat jullie er een appartement willen zoeken maar tot je er een gevonden hebt, kunnen jullie rustig van de kajuiten gebruik maken om te slapen. Ik zou jullie zo-wie-zo aanraden om morgen pas te gaan zoeken want het is al 7 uur en het duurt niet lang meer voor de zon onder gaat”. Jane bedankte hem met een vriendschappelijk omhelzing en ze ging naar haar broer om te zeggen, dat ze morgen de boot zouden verlaten.

Diezelfde avond, zag Jane hoe Jeremy op het dek stond en peinzend naar het Vuurtoren Eiland keek. Ze liep naar hem toe en vroeg “Voelde je je niet erg alleen?”

– “Wat bedoel je?”

 – “Ik bedoel toen je in de vuurtoren woonde…”. 

 – “Ja, vooral in het begin. Daar was ik echter voor gekomen; ik zocht de eenzaamheid om met mezelf in het reine te komen. In die tijd bevond ik met in een heel diep dal. Mijn verblijf op het eiland heeft me er uiteindelijk toegebracht om het leven weer te omhelzen. Het schijnt traditie te zijn, dat mensen met een groot probleem, op het eiland een oplossing zoeken terwijl ze de Vuurtoren onderhouden. Ikzelf heb daar hele interessante informatie gevonden, geschreven door een man die Raphael Lightkeeper heette. Hij is zo vriendelijk geweest om zijn levensfilosofie op te schrijven en achter te laten voor diegenen die dat nodig hadden. Caramba! Ik had soms zelfs het idee, dat hij er in de geest nog steeds was. Hij had zijn teksten afgesloten met het verzoek om het altijd op het eiland te laten om diegenen te helpen, die het nodig zouden kunnen hebben”.

– “Het klinkt heel interessant. Is het mogelijk om het eiland te bezoeken?”

– “Ik weet niet of het op het ogenblik bewoond is. Ik neem aan, dat de vuurtoren zelf niet meer in gebruik is want tegenwoordig heeft de technologie overgenomen”. Er was een afwezige uitdrukking op zijn gezicht toen hij zacht zei “Misschien ga ik er naar toe om herinneringen op te halen; ik heb er genoeg tijd voor”.

Na een tijdje zei hij: “Je zou eigenlijk naar bed moeten, kleintje; morgen heb je een drukke dag voor de boeg”. Hij zag hoe ze naar haar kajuit liep en dacht met een diepe zucht, dat de goede dingen in het leven zo snel voorbij gingen.

Hij ging naar bed maar kon niet slapen. In zijn gedachten zag hij Jane op zijn bed liggen. Hij wist, dat er alleen maar een muur zat tussen zijn en haar kajuit; hoeveel zou het zijn…. 60 centimeter? Hij probeerde die gedachte van zich af te schudden en draaide zich om… maar aan de andere kant van het bed, zag hij haar ook. Hij was gewoon te lang zonder vrouw geweest. Hij stond op en dacht dat de koele nachtlucht hem goed zou doen.

Jane probeerde te slapen maar, om de een of andere reden, kon ze niet uit haar gedachten zetten wat Jeremy had gezegd. Wat voor probleem zou hij gehad hebben, dat hij de eenzaamheid van het eiland had opgezocht? Het leek wel alsof hij vlak bij haar was. Ze voelde zich tot hem aangetrokken maar ze was niet zeker van zichzelf. Hij was zo volwassen en leek zoveel levenservaring te hebben terwijl zij…. nou ja, ze was eigenlijk nog nooit gekust. Al peinzende viel ze dan toch in slaap maar toen gebeurde er iets, dat haar lang niet meer was gebeurd. Als kind had ze regelmatig in haar slaap gewandeld.

Ze stond op en slaapwandelde naar het dek. Ze liet zich door haar gevoelens leiden; haar onderbewustzijn had haar daden in handen genomen.

Jeremy zag haar aankomen en herkende gelijk dat ze aan het slaapwandelen was. Hij hield zijn adem in toen ze naar hem toe kwam en haar armen stevig om hem heen sloeg. Hij wilde het voorkomen maar dat lukte hem niet. Heel teder probeerde hij haar te wekken zonder haar te laten schrikken.

Toen ze eenmaal wakker was, wilde Jeremy haar naar haar kajuit brengen maar zij was nerveus geworden. Ze rilde van de koele nachtlucht en zei: “Dit is me voor de laatste keer gebeurd toen ik 12 jaar was. Hoe kan ik zeker weten, dat het straks niet weer gebeurd. En wat… als ik van de boot val en verdrink?

Jeremy stelde haar gerust en nam haar mee naar zijn kajuit waar ze nog wat aan het praten waren maar plotseling viel er een onbehaaglijke stilte tussen hen.

Jeremy wilde snel opstaan en haar in zijn bed laten slapen terwijl hij een andere kajuit zou nemen. Jane begon echter snel te praten en struikelde bijna over haar eigen woorden: “Ik heb van je gedroomd… dat dit gebeuren zou en dat je me misschien wel zou kussen…. Ik ben nog nooit door een man gekust en ik dacht, dat jij misschien…..”

Toen Jeremy haar verwarring zag, vroeg hij: “Wil jij dat ik je jouw eerste kus geef?” Jane knikte terwijl ze zo rood werd als een biet.

Hij nam haar teder in zijn armen, keek haar liefdevol aan en zei met zachte stem: “Wees maar niet bang kleintje… ik zal heel voorzichting met je zijn”.

Voor Jane opende zich een hele nieuwe wereld. Gevoelens die tot dan onbekend waren geweest voor haar jaagden door haar lichaam. Op hetzelfde moment merkte Jeremy, dat hij zijn eigen geestelijke muur ook naar beneden had gehaald en hij voelde zich vrij van de schuld die hem jaren had vervolgd.

Hij kon nog steeds de slaap niet vatten en bekeek het jonge vrouwtje, dat hem zo had vertrouwd. Hij genoot ervan hoe ze in haar slaap praatte en hij raakte weer opgewonden toen hij hoorde, dat zij in haar slaap haar eerste grote liefdeservaring opnieuw beleefde. Hij had er bijna zin in haar weer wakker te maken maar besloot, dat het beter was van niet.

Met een teder gevoel in zijn hart, viel de man naderhand dan toch ook in slaap.

*****

– “Jane, JANE!!!”
Ze werden hals over kop wakker toen de deur was open gegaan en Val met open mond naar hun keek.

Ze sprongen het bed uit terwijl Val van de één naar de ander keek. Toen drong het tot hem door. Hij zou het zelf ook niet leuk gevonden hebben als iemand binnen was gekomen toen hij bij Daisy was. Hij mompelde een verontschuldiging en zei, dat hij graag van de boot afwilde.

 Er was geen tijd voor iets anders. Voordat ze weg gingen zei Jeremy, dat ze voorlopig hun koffers konden laten staan. Ze konden op de boot blijven slapen of een appartement huren en dan zouden ze de koffers naderhand kunnen ophalen. Jane vroeg hem waarom hij zijn uniform had aangedaan, waarop hij antwoordde: “Ik weet, dat je van uniformen houdt en ik wil zeker weten, dat je nog een keer terug komt”.

Wat Val betrof, zou hij nooit meer naar de boot terug gaan maar Jane kreeg een brok in haar keel bij de gedachte, dat ze Jeremy niet meer terug zou zien. Ze zei: “Ik eh… kom zeker terug…. al was het maar om de koffers op te halen”.

Jeremy keek toe hoe ze aan land gingen. 

Hij voelde zich gelukkig toen Jane zich omdraaide en naar hem wuifde. Dat gebaar leek een belofte in te houden.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Hunter Tweelingen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Hunter Tweelingen – Deel 8

  1. Yvonne Astrid zegt:

    Hoi Margo, ik heb weer genoten van dit deel dus gooi het volgende deel er maar op.Kijk er naar uit. Von.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s