De Hunter Tweelingen – Ontmoetingen

Het leven begon weer op gang te komen in Sunset Valley. De autobussen begonnen weer te rijden om kinderen op te halen voor school; de sims waren zich aan het voorbereiden om naar hun werk te gaan. Kortom, de dagelijkse routine.

Ilona Hemmingway woonde in een “spaanse stijl” huis met een grote patio en een prachtige palmboom. Ze werd iedere ochtend door vogelengezang gewekt. Ze was echter al moe voordat ze was opgestaan. Iedere dag hetzelfde…; de kinderen wakker maken en terwijl zij zich wasten en aankleedden, maakte zij hun ontbijt klaar. Ze kuste hen toen ze de schoolbus hoorde toeteren, keek even op haar horloge en zag, dat ze nog even tijd had voordat de drielingen wakker zouden worden. Je kon er de klok bijna op gelijk zetten. Ze liep door de slaapkamers heen om de kleren, die de kinderen hadden laten slingeren op te pakken en de wasmachine aan te zetten. Ze ruimde wat voor de hand op want vandaag zou de werkster komen om grondiger schoon te maken.

Haar man was voor een noodgeval opgeroepen tijdens de nacht en hij had moeten opereren. Was voor dag en dauw thuis gekomen en was even op bed gaan liggen om uit te rusten. Hij lag in diepe rust en Ilona probeerde zo stil mogelijk door de slaapkamer te gaan, terwijl ze met genegenheid naar Chester keek.

*****

Op enkele kilometers afstand, stonden Val en Jane Hunter op het punt om het gemeentehuis in te gaan. Ze hadden een lange reis gemaakt; helemaal vanaf de Oude Simwereld om hun biologische moeder te zoeken. De enige informatie die ze hadden was haar naam ‘Ilona Picaso’ en ze wisten, dat ze ongeveer 20 jaar geleden naar Nieuw Simland was geëmigreerd. Ja, ze hadden ook een fotootje van haar toen ze nog heel jong was maar daar zouden ze in het gemeentehuis niet veel aan hebben.

De functionaris kon niemand met die naam vinden en hij zei, dat Sunset Valley niet de enige gemeente was van Nieuw Simland. Toen hij de teleurstelling zag op het gezicht van de jongelui, zei hij: “Ik wil jullie geen valse hoop geven maar ik ga even kijken hoeveel ‘Ilonas’ hier wonen”. Hij begon verwoed met de computer te werken. Na een tijdje zei hij: “Goed, hier wonen niet veel vrouwen met die naam, slechts 18. De enige Ilona, die hier niet geboren is, is hier lang geleden ingeschreven en… ja… ze heette inderdaad Picaso maar ze is inmiddels getrouwd met Chester Hemmingway. De functionaris was tevreden met zijn eigen werk en zei: “Jullie zoeken naar mevrouw Ilona Hemmingway en ik kan jullie zelfs haar adres geven”.

Hij schreef het op en wenste ze veel succes. Jane en Val waren blij, dat ze niet naar een andere stad zouden moeten om verder te zoeken. Ze keken elkaar hoopvol aan. Misschien zouden ze hun moeder vandaag wel vinden. Ze namen een taxi naar de Rainbowstraat.

*****

Jeremy Captain hoopte, dat Jane en Val hun moeder in deze stad zouden kunnen vinden. Zo niet, dan zouden ze weer op reis moeten. Hij was al van plan om in dat geval hulp te bieden met zoeken.

De man had geen geduld gehad om op de boot te wachten en hij was ook Sunset Valley ingegaan. Hij vond het gemeentelijke zwembad en daar zonnebaadde hij wat en trok ook een paar baantjes terwijl hij nadacht over wat er die nacht gebeurd was. “Ik geloof niet, dat ik hiermee moet doorgaan” dacht hij, “ze moet een man van haar eigen leeftijd hebben”. Hij wist, dat hij gelijk had maar vond het aan de andere kant wel jammer.

***** 

Ilona had al drie dagen lang de kranten niet van de stoep weg gehaald. Ze liep naar buiten en zag, dat er een paar jongelui uit een taxi stapten en ze groette ze met een knikje van haar hoofd.

Terwijl ze de kranten in de vuilnisbak deed dacht ze: “Ze komen me bekend voor; ken ik ze?”

Toen ze zich omdraaide keek ze terloops naar hen en besloot, dat ze hen nooit eerder had gezien. Toen hoorde ze, dat een van de kinderen begon te huilen en ze snelde naar binnen.

Jane en Val stonden voor het adres, dat de functionaris had opgeschreven. Hier zou de familie Hemmingway moeten wonen en ze zagen hoe een vrouw het huis uitkwam. Jane voelde zich plotsklaps onzeker worden. Val vroeg haar waarom ze niets zei en zijn zuster antwoordde: “Ik weet niet hoe ik moet beginnen”. Na een tijdje twijfelen, haalde ze diep adem en belde toch maar aan.

Er werd door een man open gedaan. Jane en Val stelden zich voor en zeiden, dat ze pas in de stad aangekomen waren en in deze straat een huis wilden zoeken.

Meneer Hemmingway bleek een aardige man te zijn maar leek wat gestresst. Al gauw zei hij: “Neem me niet kwalijk maar ik moet naar mijn werk; een ogenblikje alsjeblieft”. Hij riep met harde stem naar binnen “Ilona… kom even beneden. Er zijn hier een paar jongelui die buren gaan worden en ze willen zich even voorstellen! Lieverd…. kom vlug want ik kan niet langer wachten”. Hij liep snel naar de klaarstaande auto om naar zijn werk te gaan.

Toen kwam Ilona in de hall. Ze groette hen vriendelijk en Jane vertelde haar, dat ze een lange bootreis achter de rug hadden. – “Oohh, wat zou ik ook graag een bootreis maken” zei Ilona. Toen ze echter het ongelukkige gezicht van de jongeman zag begreep ze, dat hij zeeziek was geweest. Jane zei toen: “Ja, mijn broer heeft last gehad van zeeziekte en heeft alleen maar in zijn bed geleden”. Toen Ilona vroeg waarom ze dan niet per vliegtuig waren gekomen, antwoordde Jane dat haar broer ook vliegangst had. Ze vond het wel sneu voor hem maar ze moesten toch ook even erom gniffelen. Val stond er met een verongelijkt gezicht bij.

Het kwam goed uit, dat Ilona had gezegd, graag een bootreis te willen maken. De reis kon ze haar niet aanbieden maar Jane nodigde Ilona wel uit om de boot te zien. Ze spraken af voor morgen in de namiddag.

*****

Val en Jane gingen daarna naar het kantoor van de telefoondienst om naar een internationaal telefoonboek te vragen. Ze konden hun er geen aanbieden maar het een nummer voor ze opzoeken. Het meisje, dat achter het loket vroeg met verveelde stem: “Naam?” en Val zei “Daisy”. – “Daisy… wat nog meer?” Val werd zenuwachtig want hij werd zich bewust, dat hij de achternaam van Daisy niet wist. – “Jane… kan jij je de achternaam van Daisy herinneren?” – “Ze heeft het me wel gezegd toen ze zich voorstelde maar ik kan het me echt niet herinneren… sorry”.
Het meisje achter het loket keek ze misprijzend aan en zei: “In dat geval kan ik niets voor U doen…. De volgende….!”

Alle moeite die Jane deed om haar broer te troosten waren tevergeefs. Hij was ontroostbaar. Ze wandelden de hele middag en het was al laat toen ze bij een gezellig eet-café langs kwamen. “Laten we hier wat eten”.

Het was een gezellige plek met leuke muziek maar het humeur van Val was beneden alle peil. Terwijl ze wachtten tot ze bediend zouden worden, kreeg Jane een idee. “Hee, ik heb het telefoonnummer van het treinbedrijf”. Ze pakte gelijk haar mobieltje, gaf het nummer aan en vroeg naar Daisy die op de Simexpress werkte. Het antwoord kwam een beetje droog: “U hebt gelijk, ze werkte er maar nu niet meer. Ze is ontslagen”.

– “Kunt u mij haar telefoonnummer geven?”

– “Nee, daar kan ik U niet mee helpen. Goedenavond.”

– “Het spijt me vreselijk Val”.

– “Vergeet het maar zus; het is jouw schuld ook niet”.

Ze aten in stilte totdat Val die stilte verbrak en vroeg waarom ze niet gelijk de waarheid had verteld aan Ilona en Jane antwoordde: “We hebben zoveel tijd gehad tijdens de reis om ons voor te bereiden op dit moment maar toen puntje bij paaltje kwam, wist ik niet wat ik moest zeggen. Ik weet eenvoudig niet hoe ik moet beginnen. Misschien krijg ik morgen inspiratie als ze naar de boot komt. Kom Val, laten we naar de boot gaan. Het is al laat en Jeremy heeft gezegd, dat we op de boot mochten slapen totdat we iets van onszelf zouden vinden”.

Jeremy verheugde zich, dat Jane terug gekomen was en toen ze zei, dat ze zo brutaal was geweest om Ilona uit te nodigen de boot te bekijken, zei hij, dat hij daar niets op tegen had.

*****

Toen Ilona Chester vertelde, dat ze uitgenodigd was om een boot te bekijken zei hij: “Dat is toch prachtig! Ik weet, dat je een liefhebber van schepen bent. Morgenmiddag ben ik vrij en kan ik de kinderen verzorgen; geniet er maar van lieveling.”

*****

Jane had alles in orde gemaakt voor het bezoek en ze zaten op het dek te wachten. De zon was net onder en Jane werd nerveus aan de gedachte, dat Ilona misschien toch niet zou komen. Toen zag ze haar echter in looppas van het bergpad af komen joggen. Ze was beslist goed in vorm. Jane stond op om haar op de loopplank te begroeten.

Ze bracht haar naar het dek waar Val en Jeremy al zaten en na haar voorgesteld te hebben aan de kapitein, begonnen ze over koetjes en kalfjes te praten. Over van alles behalve over het allerbelangrijkste. Jane werd steeds onzekerder al naar gelang de tijd verstreek. Toen zei Val hardop: “Jane… zeg het haar toch!”

Ilona merkte de spanning en vroeg: “Wat moet je tegen me zeggen?”

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Hunter Tweelingen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op De Hunter Tweelingen – Ontmoetingen

  1. Conny zegt:

    Hoi Margo een half uurtje geleden heb ik een reactie gegeven en het is er weer af,weet niet hoe het komt!Maar ik geniet steeds weer van je verhaaltjes hoor. Gr: Conny

  2. Conny zegt:

    Hoi Margo een half uurtje geleden heb ik een reactie gegeven en het is er weer af,weet niet hoe het komt!Maar ik geniet steeds weer van je verhaaltjes hoor. Gr: Conny

  3. Conny zegt:

    Sorry ik weet niet waarom er weer verwijderen staat! Conny

  4. Conny zegt:

    Sorry ik weet niet waarom er weer verwijderen staat! Conny

  5. Conny zegt:

    Hoi Margo ,wat is het toch leuk om de verhaaltjes te lezen,het is erg spannend hoor!En de foutjes vegeef ik je hoor.HA,HA.Groetjes van Conny

  6. Margo zegt:

    Ik heb de verhalen zelf eens over gelezen en heb gemerkt, dat er behoorlijk wat kleine schrijffoutjes in zitten. Sommige zijn gewoon tikfouten en andere door alle tijd (40 jaar), dat ik niet meer in Nederland woon. Ik heb ergens gezien, dat ik walchelijk had geschreven en dat moet natuurlijk walgelijk zijn. Nou ja, het is me nu een te grote klus om het allemaal te gaan veranderen. Sorry ervoor.

  7. Margo zegt:

    Morgen zal ik het laatste deel van dit verhaal er op zetten, Von.

  8. Yvonne Astrid zegt:

    Geweldig Margo, kan niet wachten op het volgende deel. daar is niet tegen te schrijven hé?Maar laat ik je niet op jagen, ik wacht geduldig.Kus Je Zus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s