De Hunter Tweelingen – Ontmoetingen (laatste deel)

Ilona merkte de gespannen sfeer en vroeg: “Wat moet me gezegd worden?”

Jane probeerde wanhopig haar tranen binnen te houden.

Ze haalde de foto uit haar zak; gaf hem aan Ilona en vroeg: “Kent U dit meisje?”

“Nadat onze ouders waren overleden kwamen we er achter, dat onze moeder niet onze echte moeder was en….” toen kon ze niet verder praten want ze zag, dat Ilona huilde. Jeremy en Val kuchten overdreven vaak.

Jeremy stond op en zei: “Ik heb een buffet klaar staan. Wat zouden jullie er van zeggen als we verder gaan met de conversatie terwijl we eten?”

Tijdens het eten, bleef Ilona maar praten en praten. Ze dacht, dat ze het na zo’n lange tijd wel vergeten zou zijn maar ze merkte al gauw, dat ze zich alles tot in de details wist te herinneren. – “Ik ben jullie zo dankbaar, dat jullie de moeite hebben genomen om mij te zoeken. Ik vind het vreselijk wat er met jullie ouders is gebeurd. Ik herinner me, alsof het gisteren was, hoe gelukkig Lady Jane was toen ik haar vertelde, dat ik tweelingen ter wereld zou brengen. Ik ben van mening, dat jullie Lady Jane nog steeds als jullie moeder moeten beschouwen want zij heeft jullie per slot van rekening groot gebracht. Wat mij betreft…. noem me maar gewoon Ilona”. Ze kreeg weer een brok in haar keel en zei: “Ik ben zó gelukkig, dat jullie me hebben gevonden!”

Toen Ilona zag hoe Val opstond om de lege borden te pakken om ze te gaan afwassen, keek ze hem aan en zei: “Mijn zoon… ik ben zo trots op je!”

Jane kon weer haar tranen niet terug houden toen ze zag, dat haar broer ook tranen in zijn ogen had gekregen.

De zon was al bijna opgekomen toen Ilona afscheid nam. Ze had wel toestemming gevraagd of ze die middag langs mocht komen met haar zoontje Mattie, die al gauw jarig zou zijn. De jongen had altijd graag een oudere broer of zuster gehad en Ilona dacht, dat het wel een grote verrassing voor hem zou zijn. 

Vanaf dat moment verliep alles van een leien dakje. Na schooltijd kwam Ilona met Mattie. De jongen vond het super-interessant en voelde zich reuze belangrijk om te weten, dat zijn moeder hem een geheim van haar jeugd had verteld; haar jeugd in Valverde in de Oude Simwereld. Hij kon zijn ogen niet van Jane afhouden en probeerde het goed tot hem door te laten dringen, dat ze zijn oudere zuster was.

Ze zeiden tegen hem, dat Jane alleen maar de helft van de verrassing was want haar tweelingbroer, Valdemar, was weg om boodschappen te doen maar zou spoedig ook komen.

Mattie was erg enthousiast met zijn nieuwe status van ‘niet meer de oudste te zijn’ en hij was niet bij Val weg te slaan. Het was vrijdag en ze nodigden de jongen uit aan boord te blijven slapen dan zouden ze hem morgen naar huis brengen.

Mattie maakte zijn huiswerk aan boord en mocht slapen in dezelfde kajuit als zijn oudere broer.

*****

Chester was vroeger dan gewoonlijk thuis gekomen. Ondanks dat hij het verleden van zijn vrouw al kende, was Ilona toch een beetje zenuwachtig om te vertellen, dat die jongelui haar oudste tweelingen waren die in Simschotland geboren waren.

Chester was echter blij voor haar, dat ze haar eerste kinderen ook had leren kennen. – “Ik neem aan, dat je nu helemaal voldaan bent” en hij maakte een grapje en zei: “Acht is voldoende”. Zij omhelste haar man dankbaar, dat hij zo begrijpend was.

*****

Het was al laat toen Ilona naar haar vriendin Cynthia liep. Zij woonde in dezelfde straat. Toen Cynthia haar uitnodigde binnen te komen zei Ilona, dat ze daar nu geen tijd voor had. Voor de deur vertelde ze haar vriendin wat er gebeurd was en naderhand vroeg ze of Ilona haar drielingen kon hebben op zaterdagnacht en de zondag want Mattie zou jarig zijn. Jane en Val zouden ook komen en Raph kon uiteraard ook niet ontbreken op de verjaardag van zijn beste vriend.

Zaterdag brachten de Hemmingways de meisjes naar Cynthia’s huis.

Toen Ilona zag hoe Risto, Cynthia’s tweede, ook was gegroeid, nodigde ze hem ook uit op de verjaardag van Mattie te komen maar de jongen had al met een ander schoolvriendje afgesproken.

Ze gingen naar huis om alles in orde te maken voor de verjaardag van Mattie.

Val en Jane hadden al met Marvin en Chessie kennis gemaakt en Ilona zei, dat ze de drieling, Jenny, Jessica en Joyce op een ander moment zouden zien. Ze wilde nu haar handen vrij hebben om te genieten van haar 5 oudste kinderen.

Mattie was blij, dat zijn vriend Raph Lightkeeper er ook was en die zou zelfs bij hem blijven slapen. De enige die niet zo gelukkig was, was Marvin. Die voelde zich altijd verloren tussen zoveel mensen en voelde zich prettiger als hij alleen was.

Ze waren ‘Happy Birthday’ aan het zingen en toen was het moment daar, dat Mattie de kaarsjes moest uitblazen.

En zo veranderde Mattie in Mat of, zoals zijn officiele naam was ‘Mateo’. Hij was groot en zag er erg goed uit. Zijn vriend Raph was erg onder de indruk van hem.

Raph vroeg hem of ze nu evengoed nog vrienden waren. Mat omhelste hem en zei: “Natuurlijk, je bent nog steeds mijn beste vriend. Het duurt niet lang meer voordat je zelf ook jarig bent en… wie weet, word jij zelfs nog groter dan ik.”

Naderhand gingen ze allen dansen in de hal en Mat wist ineens niet, hoe hij die lange benen en armen moest bewegen bij het dansen. Hij trok een ontevreden gezicht.

Toen Jane zag, dat Ilona er ongerust om werd, zei ze tegen Mat even met haar mee te komen naar de huiskamer. Val volgde hen op de voet.  – “Wat is dat nou Mat? Waarom trek je zo’n ontevreden gezicht? Het lijkt wel alsof het je niet kan schelen, dat je ouders zoveel moeite hebben gedaan om dit feest voor jou te organiseren!”

 – “Ik weet het eigenlijk ook niet. Ik denk, dat het een overblijfsel is van een slechte gewoonte die ik vroeger had maar daar heb ik nu eerlijk gezegd geen reden meer voor. Vooral sinds ik zo’n knappe, grote zuster als jij heb” en hij knipoogde naar Jane.

Jane en Val beloofden hem eens op vakantie mee te nemen naar de plek die hij zelf mocht uitzoeken maar daarvoor zou hij moeten wachten tot de zomervakantie. Ilona was in de wolken toen ze zag hoe goed haar drie oudste kinderen met elkaar konden opschieten.

Op dat moment kreeg Jane een telefoontje. Het was een onbekend nummer uit Venice Lagoon. – “Juffrouw Hunter? U spreekt met Inspecteur Patience in Venice Lagoon. Ik bel U op om te bedanken voor de complete gegevens die U hebt verschaft bij het invullen van de formulieren. Dank zij U beiden hebben we Chester Field achter de tralies kunnen zetten en daar blijft hij nog wel een tijdje”.

– “Dank U wel voor het bericht inspecteur. Betekent dat, dat we niet hoeven te getuigen?”

– “Nee, dat zal niet nodig zijn. Nogmaals dank en goedenavond.”

 – “Hallo… inspecteur… bent U er nog?”

– “Jazeker, kan ik iets voor U doen?

– “Misschien wel. Kunt U zich die jonge vrouw herinneren, de op de trein werkte?”

 – “Daisy…, ja; dat is een triest verhaal. In het contract, dat ze had ondertekend was er een clausule, dat ze niet intiem mocht zijn met pasagiers. Zij had die clausule niet gezien en nu hebben ze haar op straat gezet. Arm vrouwtje, helemaal alleen in een vreemd land en dan ook nog in verwachting….”.

– “Wat? Het is toch niet waar….. O mijn god. Weet U misschien waar ze woont?”

 – “Ze woont op de visserskade maar ik weet haar huisnummer niet. Als U wilt, kan ik dat misschien wel voor U vinden”.

 – “Nee inpecteur, dat is niet nodig. Hartelijk dank voor deze informatie”.

Val besloot naar Venice Lagoon terug te gaan om Daisy te zoeken. Voordat hij wegging kocht hij wel wat tabletten tegen reisziekte en daarna ging hij naar het vliegveld.

*****

Toen Jane naderhand op de boot was zei ze tegen Jeremy: “Dat domme, onschuldige kind heeft helemaal geen voorzorgsmaatregelen getroffen toen ze met mijn broer naar bed ging!.

Jeremy keek haar met pretoogjes aan, krabde even zijn oor en vroeg: “En jij… wat heb jij voor voorzorgsmaatregelen genomen toen je met mij naar bed ging?”

Jane raakte ineens in paniek en riep uit: “O jeetje…. nee, helemaal niets” en van schrik bracht ze handen naar haar hoofd.

Jeremy glimlachte en terwijl hij haar zachtjes streelde zei hij: “Maak je maar niet ongerust, ik heb voorzorgsmaatregelen genomen voor beiden. Ik wil geen vaderloze kinderen meer in de wereld zetten”. Na wat gevrijd te hebben, vielen ze in elkaars armen in slaap.

 

*****

Val was al in Venice Lagoon aangekomen en ging eerst naar de boekenwinkel om een plattegrond van de stad te kopen. Op de kaart leek de visserskade niet ver weg van waar hij zich bevond en hij besloot te gaan lopen. Die straat was echter verder dan hij had verwacht.

Hij ging een brug over maar naderhand was er weer een kanaal en nog meer bruggen.

 Na veel bruggen, kwam hij uiteindelijk terecht bij de Visserskade. Maar nu… in welk huis zou Daisy wonen? Hij kon moeilijk overal gaan aanbellen om te vragen naar Daisy.

De zon was al onder en Val probeerde zijn angst voor het donker te onderdrukken. Plots stopte er een taxi. Hij zag hoe Daisy er uit kwam en naar een huis liep. Hij riep haar maar ze hoorde hem niet.

Met kloppend hart belde hij aan daar waar hij Daisy naar binnen had zien gaan.

Daisy liet hem gelijk binnen. Zijn hart stroomde over van tederheid en liefde. Ze was in verwachting en het was zijn baby… zijn vlees en bloed!

Terwijl hij over haar buik aaide, fluisterde hij in haar oor: “Daisy, mijn kleine bloem, wil je met mij meekomen naar Sunset Valley? Daar kunnen we samen onze prachtige baby krijgen”.

Daisy glimlachte van opluchting. Ze zou er nu niet meer alleen voor staan. – “Ja, ik zou met jou naar het eind van de wereld gaan maar…. ik betwijfel of jij de baby ook kan krijgen”.

Val bestelde de tickets om morgen terug te vliegen. Daisy nodigde hem in haar bed uit maar hij wilde de baby geen pijn doen dus hij las eerst een boek over zwangerschap. Toen hij het eenmaal gelezen had en zag, dat de baby er geen last van zou hebben, genoten zij van een tweede liefdesnacht.

De volgende ochtend belde Val zijn zuster op om te zeggen, dat hij Daisy had gevonden en dat hij gelijk met haar terug zou komen naar Sunset Valley.

Jane verheugde zich in het geluk van haar broer. Terwijl ze bij de reling stond voelde ze, hoe haar lichaam reageerde op de nabijheid van Jeremy die achter haar stond en zijn armen om haar heen sloeg. Ze voelde zijn warme adem in haar nek en ze vroeg zich af hoe het mogelijk was, dat iets dat in haar nek gebeurde, vlinders in haar buik kon geven.

Zo stonden ze een tijd, zich afvragende wat de toekomst voor hen in petto had.

EINDE

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Hunter Tweelingen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op De Hunter Tweelingen – Ontmoetingen (laatste deel)

  1. Margo zegt:

    Nou Von, eigenlijk neem ik je het wel kwalijk, dat je maar 1 reactie schrijft. Ik ben bijzonder teleurgesteld. Hahaha. Tot over twee weken zus. Knuffel.

  2. Yvonne Astrid zegt:

    Zo Margo, dat is goed afgelopen een geweldig verhaal, ik kijk net als Conny uit naar het volgende verhaal, dat voorproefje heb ik al gezienIk hoop dat je niet teleurgesteld bent dat ik maar een reactie geef.tot 6 oktober je Von

  3. Margo zegt:

    Hahaha… Het lijkt heel wat zoveel commentaren. Al zijn het dan dezelfde commentaren, het staat zo interessant….

  4. Conny zegt:

    Hoi Margo,nou ik blijf ze lezen hoor,kijk naar het volgende verhaal uit!!!Heel spanend was het weer.Gr: Conny

  5. Conny zegt:

    Hoi Margo,nou ik blijf ze lezen hoor,kijk naar het volgende verhaal uit!!!Heel spanend was het weer.Gr: Conny

  6. Conny zegt:

    Hoi Margo,nou ik blijf ze lezen hoor,kijk naar het volgende verhaal uit!!!Heel spanend was het weer.Gr: Conny

  7. Margo zegt:

    Nee Conny, als je een commentaar hebt geschreven, dan staat er altijd achter of je het wilt verwijderen maar daar hoef je niet op te letten. Het wordt evengoed wel gepubliceerd. Groetjes.

  8. Margo zegt:

    Dat is dan een open einde van dit verhaal. Het volgende verhaal is al geschreven maar ik moet de plaatjes er nog bijzoeken en ze vertalen in het nederland. Dus heb nog maar even geduld. Jullie merken het vanzelf wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s