Zwaartekracht – 4

“…Jongen…. Mama is zooo trots op je! Vandaag komt die prachtige dame, je vriendin op bezoek.. en… eerlijk gezegd had ik niet durven dromen dat ik dit nog zou meemaken dat een van mijn kinderen een afspraakje zou hebben…*snif*  Wees een gastheer Ted, Ik weet dat je het in je hebt.”

”… Ma!… Het is niet echt een afspraakJE! Gewoon een afspraak! Trouwens… jij was degene die mij zei dat ik haar moest uitnodigen voor de lunch… weet je nog?”

Angie deed net of ze er even niet was… anders zou ze maar dingen zeggen waar ze later spijt van zou krijgen. Ze zou nog eerder haar tong afbijten dan zich er  nu mee te bemoeien.

“Maar Ted… Ik zie heus wel dat je warme gevoelens  voor juffrouw Lutz hebt… Het druipt ervan af! Dit zou wel eens je grote en enige kans zijn om het grote geluk te vinden jongen… Ga ervoor!”

En wat Ma daar zei, was datgene waar Angie nou zo haar best voor deed om het niet te zeggen…

Toen Ma de kamer uit was stond ze op.

“Ted… Ik zie hier vandaan je warme gevoelens voor juffrouw Lutz… Ik ruik ze ook! … Ik zou maar eens even onder de douche springen. Er zit overal spokenspuug of zo op je pak … Hup! Douchen!…”

“Je snapt er ook echt helemaal niks van hè! Dit is je grote kans om dit gat achter je te laten. Dit… modderige, moerassige en dampende gat waar we al eeuwen in zitten. Verpest het nou niet. Wees gewoon AARDIG, wees een aardige Ted, niet die ik-weet-het-beter-alledaagse-Ted, maar… Argghhh… Herinner je je de film “Ghost” nog? Wees nou gewoon lekker Patrick Swayze voordat hij zelf een ‘ghost’ werd!”

“Ted!!! Daar zul je d’r hebben, het is juffrouw Lutz!! Ik moet me aankleden. TED!!??? Ze is er al hoor! Schiet op!”

Ma hoorde haar kinderen boven ruziën en hoorde deuren dichtslaan. Toen liep ze naar boven om zich aan te kleden.

12:30…Didi Lutz was mooi op tijd voor de lunch. De elfenbeeldjes in de tuin bliezen haar een welkomstkus toe. Dit was wel het meest merkwaardige huis dat Didi ooit had gezien, het was onorthodox. Een opwindend gevoel maakte zich van haar meester, niet alleen door dat huis, maar die hele Hanky familie. Het spiegelgladde oppervlak van haar zo perfecte leventje kwam door hun aanwezigheid in beweging. Ze kon er niets aan doen, dit was spannend!  

Vreemd… de deur was open. Ze had aangebeld…twee keer, maar niemand die opendeed.

Ze liet zichzelf dan maar binnen Nee, er was niemand. Wat vreemd …

De keuken was verlaten. Niets wees erop dat er een lunch was bereid. Niets dat ze haar verwachtten. Nu werd Didi een beetje nerveus. De afspraak was toch vandaag? Ze wist het zeker. In haar agenda stonden nooit fouten…Zeker weten!

“Ted?…” riep ze….Niets. Voor ze het wist liep ze de trap op naar boven en liep de kamer binnen met de deur open. Dat was nou net toevallig Ted’s heiligdom.

“Ooooohhhh…. Wat was dit in hemelsnaam??

Ergens ging er een deur open… Met open mond van verbazing stond ze daar toen Ted binnenkwam.

Heremetijd Ted… Het.. het spijt me dat ik zo maar binnen kom vallen maar… WAT is dit?

Ted voelde zich erg ongemakkelijk met Didi hier in zijn kamer. Ze had geen enkel recht hier te zijn… ze zag er erg leuk uit vandaag, dat had hij wel onmiddellijk gezien. Aardig zijn Ted.. wees aardig…

“Mag ik u aan mijn vrienden voorstellen juffrouw Lutz? Mag ik weten wat u hier doet in mijn kamer??”

Het werd Didi bijna teveel. Ted stond haar nog steeds aan te staren en op een antwoord van haar te wachten… Ze wist niet wat ze moest zeggen. Ze hervond zich weer en zei:

 “Ik dacht… de deur stond open, en aangezien er niemand was om me te begroeten… ben ik zelf maar naar jullie op zoek gegaan.”

…”En toen zag ik dit hier… vrienden hm? Hmmm… Welke waren van mij?”

“Die flitsende rode daar … zei Ted. “en die lichtblauwe …oh…en een gele heb ik ook, die daar… onderop. Ik houd ze graag wat gescheiden van elkaar. Ze lijken spraakzamer met hun andere buren, die ze nog niet kennen… begrijpt u wel?”

“Je zou de deksel eraf kunnen draaien en ze vrij laten… ze rust schenken… durfde Didi te opperen.

Ted vond dat belachelijk. Waarom zou je dan eerst vangen? “Laten we naar beneden gaan” zei hij. “We eten Dim Sum.”

“Neemt u plaats juffrouw Lutz.” Ted en Angie keken Didi aan en ze voelde zich wat ongemakkelijk onder hun speurende blikken. Ze had niet zomaar binnen mogen komen, ze had een grens overschreden.

“Het spijt me bijzonder dat ik zomaar binnen ben komen wandelen, mijn excuses. Ik heb geen idee hoe dat zomaar in me op kwam. Het spijt me oprecht, en… alsjeblieft… noem me Didi.”

“OK… Nou dan Didi, ga lekker zitten en laten we eten. Het is eigenlijk onze eigen schuld. We hadden je gewoon hartelijk welkom moeten heten bij de voordeur, vooral omdat we zo aan het opscheppen zijn geweest over onze gastvrijheid.”

Didi was opgelucht. “Oooohhh…Dim Sum! Mijn lievelingsgerecht!” juichte ze met een beetje teveel enthousiasme. Maar dat hadden de Hanky’s niet in de gaten.

Angie had de middag en de lunch gered, en dat was hartverwarmend geweest.  Zelfs Ted had enorm zijn best gedaan en was aardig gebleven de rest van de middag.  Didi vroeg naar de geschiedenis van het huis en hoezeer ze het bewonderde. Ze moest de hele tijd aan Ted denken en aan de geesten in hun potjes… Ted kon erg …. aardig zijn, vond ze. Vooral omdat ze geen enkele reden had gehad zomaar naar boven te lopen. Deze mensen hadden haar een beetje laten proeven van een familieleven. Je vindt het misschien raar, maar Didi had geen enkel referentiekader wat betreft een het hebben van een familie. Waarom zou ze niet gewoon deze aardige mensen bij haar thuis uitnodigen? Beter een goeie buur dan een verre vriend, nietwaar? Dat was wel het minste wat ze terug kon doen.

“Ga je mee naar buiten Didi? Kunnen we gezellig verder kletsen in de whirlpool”

Terwijl ze naar buiten liep om zich bij haar nieuwe vrienden te voegen, zag ze hele plassen water op de vloer. Oh jee…. Met haar bijna dwangneurotische aanleg tot perfectie en netheid was dat bijna teveel voor haar. “ Oh… Didi, laat maar, ik dweil dat zo op… Daar hebben we wel vaker last van de laatste tijd. Ik snap het niet… nou ja, ik zal de loodgieter maar eens bellen morgen.”

“Ga lekker naar buiten en vermaak je met de anderen.”

… Het water sijpelde tussen de tegels naar boven en maakte een gorgelend geluid. Ma was al aan het dweilen en Didi horde een vreemd zingend geluid dat van boven scheen te komen. Snel ging ze naar buiten.

“Kom er bij Didi!…Het is heerlijk hier. Beetje te heet voor mij aan het worden… Ik ga even afkoelen in het zwembad, zal een beetje plaats voor je maken …Ted… wees een gentleman, hou Didi even bezig wil je?”

“…dus dat doe je voor de kost?” Ted was verbaasd en zei dat het schrijven van boeken een lucratieve business was. Hij zei ook dat als hij zijn vriendencollectie uit zijn kamer zou verkopen, hij zijn eigen huis zou kunnen kopen. Maar tegelijkertijd schrok hij van het idee alleen al.

Didi en Ted zaten uren te bubbelen en te kletsen. Ze vertelden elkaar wat hen zoal de hele dag bezighield. Didi vertelde dat volgend weekend haar buitenlandse uitwisselingsprofessor zou arriveren. Hij kwam uit Abu Ebay in Arabazië  en hij kwam een seminaar geven aan de Universiteit van Bridgeport. Ze had zich hiervoor een tijdje geleden al opgegeven. In ruil voor een bed en eten zou hij haar helpen met de klusjes in huis. “Hij is erg rijk…”

“Laat m’n moeder het maar niet horen…” zei Ted.

“OK Ted… Ik moet echt gaan. Ik vond het bijzonder gezellig en doe mij een plezier en kom gauw bij mij op bezoek.  Angie en jij zijn van harte welkom, jullie moeten echt met de professor kennismaken. Ik zou het enig vinden! We zijn niet alleen buren… we zijn nu ook vrienden!”

“Dat zou leuk zijn Didi. Ik ben benieuwd naar het huis nu, zo zonder spoken… of wil je dat ik een paar van mijn “vrienden” meebreng? Kunnen ze jou en… hoe heet-ie… je professor gezelschap houden. “

“ Ha ha, erg grappig Ted… misschien moest je maar eens omzien naar “echte” vrienden en die “vrienden” boven verkopen, zoals je me eerder vertelde. Dan ben je vrij om de volgende stap in je leven te nemen.´

Didi zei dat ze Ted nog zou bellen voor een afspraak. Ze gaf Ma een knuffel en bedankte haar voor de heerlijke lunch en haar gastvrijheid. Binnenkort kwam ze wel weer eens aanwippen.

“Dank je wel lieve Angie… Ik ben zo blij dat ik er een vriendin bij heb gekregen vandaag! Bedankt dat je me zo thuis hebt laten voelen en bedankt dat je me in je leven hebt toegelaten. Ik ben je echt heel dankbaar. Ik vind je echt een schat!” Didi wenste iedereen een fijne avond en vertrok.

Die avond kon Angie de slaap niet vatten. Nog nooit in haar hele leven had ze een vriendin gehad. Ze was dolgelukkig. Ze kon maar niet ophouden met grijnzen en MOEST springen van plezier! Een vriendin….JOEPIE… ze had een vriendin!!!

Reken maar van YES Didi Lutz! We komen je gauw bezoeken!

YIPPPEYYY!!!!

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Zwaartekracht en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Zwaartekracht – 4

  1. Yvonne Toele zegt:

    Hoi Margo, het was weer leuk om te lezen , al heb ik er weinig tijd voor.
    Vrijdag feest gehad, zaterdag uit eten zondag gauw gelezen toen weer de deur uit.
    We moesten naar de rai, er was een beurs heel gezellig.
    Kus en knuffel Vonnie.

    • margotoele zegt:

      Dank je wel Von, dat je weer een reactie hebt gegeven ondanks het feit, dat je het zo druk hebt. Dat is echter wel je altijd wilt hè? Een druk leven heb je hoor! Zou niets voor mij zijn…. Kus.

  2. conny zegt:

    Hoi Fred,ik ben eigelijk wel blij dat je soms wat taal foutjes maakt hoor,dan kan ik ze ook eens maken,,,Ha,Ha,ga maar lekker door ,Doeiiiii,Gr; Conny

    • margotoele zegt:

      Hahaha… Nee Conny, het zijn geen taal fouten maar tikfouten. Taalfouten maak ik vaker maar dat komt omdat ik al 40 jaar uit Nederland weg ben. Bij Fred zijn het gewoon maar tikfouten. Te snel willen gaan omdat er nog zoveel te doen is….. 😆

    • fred zegt:

      als we maar begrijpen wat we typen … toch??? 😀
      Dank voor je altijd gezellige commentaar!

  3. fred zegt:

    Oeps… ik zie dat ik hier en daar een tikfout over het hoofd heb gezien… een o te weinig en daar een a te weinig… daar stat een woord teveel tussen… 😀 maar het ziet er weer prima uit! Dit was een lastige om te vertalen…

  4. Conny zegt:

    Hoi Margo en Fred,nou daar ben ik weer hoor ,was er weer als de kippen bij he!!
    Het is steeds een verassing om de verhaaltjes te lezen kijk nu al weer uit naar het volgende deel!Het is ook lekker snel,heerlijk om te lezen,Knuffel van Conny

    • margotoele zegt:

      Hallo Conny. Wij vinden het inderdaad leuk, dat je er zo snel bij bent. Dank je wel. Ik ben nu druk bezig met de vertaling van het verhaal in het spaans… 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s