Zwaartekracht – 6 (Einde)

Ma WIST dat het vechten tegen de bierkaai was. De waarschuwingslampjes en de toeters en bellen verspreidden al geruime tijd het ene bericht: GA WEG DAAR! Ze kon er niets meer aan doen… de-kabouter-in-het-doosje… Ze moest de-kabouter-in-het-doosje pakken. Dat is wat de fluisterende stemmen in Ted’s kamer haar hadden verteld: Pak de-kabouter-in-het-doosje, en neem het mee.

Het huis kraakte in al zijn voegen. Het gekreun van de geesten ging door merg en been. Hun beste vriend Ted had ze alleen gelaten. Zo ging je niet met vrienden om. Ze zouden hem wel eens een lesje leren! Maar omdat Ted er niet was, kreeg die arme Ma de rekening gepresenteerd. Het huis was inmiddels een zinkend schip. Het moeras zoog aan de fundering, de zwaarmoedigheid van alle geesten bij elkaar hielp een handje mee en het huis begon te zakken…Het ging weldra kopje onder.

Ma graaide de-kabouter-in-het-doosje mee en maakte dat ze beneden kwam. ‘Ga naar buiten! Red jezelf!’ De geesten in de slaapkamer schreeuwden. Ma wilde het niet horen maar ze voelde toch compassie en nam zich voor ook de geesten te redden.

Het water stond inmiddels zo hoog dat het tot haar middel reikte. En ik… Poseidon, kon niet met Ma praten. Ik ben maar een beeld weet je. Maar ik keek haar wel heel strak aan en wees haar met mijn blik in de goede richting. De uitgang… of ingang… het is maar hoe je het bekijkt.

Dat was het laatste wat ik zag vanuit mijn standpunt. En dat staat vast zoals je weet. Ik heb haar sindsdien niet meer gezien. Het werd al licht aan de oostelijke horizon… Het huis zonk niet verder.

De zon kwam op en niets herinnerde meer aan de tragedie die had plaatsgevonden op het Hanky terrain. Ted en Angie hadden geen idee wat er zich allemaal had afgespeeld. Zij gingen veel teveel op in wat er op dat moment in hun eigen leventjes afspeelde. Begrijp me niet verkeerd… Dat was goed voor ze. Hun Ma had ze toch gezegd dat ze hun vleugels moesten uitslaan. En dat hadden ze gedaan. Geen van tweeën kwam op het idee eens bij hun  moedertje te kijken hoe het ermee ging.

Didi had nu nog twee extra monden te voeden. Behalve dat ze er met Ted op uit was geweest om hem eens in het nieuw te steken, bij de Hugo Boss winkel in het dorp, gingen de dagen geruisloos in elkaar over. Het was tijd voor de volgende stap, vond ze. Didi had toekomstplannen. Kinderen, een man… niet noodzakelijkerwijs in die volgorde… en Ted kwam daarvoor wel in aanmerking…

‘Ted… Ik wilde je wat vragen…’

‘Huh? Wat zei je snoepie? Niet te moeilijk hoop ik want ik ben niet naar zo’n luxe universiteit geweest zoals onze professor hoor…’

‘….TED!….’

‘…. Mallerd… Ik wou je iets belangrijks vragen. Ik zat te denken… Misschien is het wel te snel, maar mijn biologische klok tikt door… en ik dacht zo…Je maakt vast prachtige baby’s Ted. En verder ben je ook wel een echte scheet…een lieverd… daar ergens diep van binnen’

‘….Wil je met me trouwen?’

Ted liet van opwinding een gilletje horen. Didi vond dit leuk aan Ted. Zij zou deze ruwe diamant polijsten tot perfectie…

Angie had vergelijkbare plannen met Khaled. Maar Angie moest een extra hindernis nemen: Khaled kwam uit Abu Ebay, hij zou een keer terug moeten naar huis. De vraag was: Liet ze hem daar helemaal alleen naar toe gaan

Al haar spaargeld zat in die ring… en alles gebeurde daar in het prachtige Frederick Fahrsythe Huis van Didi zonder Ma in de buurt. Deze jongelui waren hun moeder helemaal vergeten.

Al meer dan dertig jaar had hun moeder hen op de huid gezeten en ze verteld wat ze wel en niet mochten doen of laten. Het kwam dan ook niet als een verrassing dat ze de vrijheid namen die ze nu werd geboden om hun eigen keuzes te maken. Ma kon best een paar weken zonder hen, of niet soms?

Zowel Ted als Angie hadden Ma proberen te bereiken… al een paar keer… maar ze kregen geen gehoor. Een bezettoon… zou de hoorn ernaast liggen? Of had ze haar mobieltje uitstaan? Ma was ook nog steeds aan het werk een paar keer in de week, ze zouden het later wel even proberen. Ze maakten zich nog geen zorgen… nog niet. Ted was ook al een keer langs geweest bij Ma, maar dat was meer dan een week geleden. Ze was niet thuis geweest. Waar zou ze zitten? Waarom nam ze niet op? Angie zou de volgende dag al vertrekken naar Abu Ebay met Khaled. Ze zou het van daaruit wel weer proberen.

Khaled’s huis in Abu Ebay was geen paleis. Maar het lag heel mooi in een groene Oase van rust. De dagelijkse sleur nam het over van haar groeiende onrust. In het begin had ze iedere dag geprobeerd haar moeder te bereiken, daarna iedere week…iedere maand… Geen gehoor. Ze zou toch niet haar mobiel kwijt zijn? NATUURLIJK!!! O God, JA!!! Dat was het! Ze was haar mobiel kwijt! Maar ze had ook een vaste telefoon… Wat was er toch aan de hand?

Geluid aan: *Kwakende kikkers… tjirpende krekels … in de verte blaft een hond…*

“…OK…OK….hum… hum…  vriendjes… Ik zou jullie voor geen goud alleen laten. Hou eens even op met dat gekreun… het is wat hè? Ik heb jullie toch maar mooi gered. Wat heb ik een ondankbare kinderen hè?”

“Ma zorgt wel voor jullie hoor… Ik heb toch helemaal niemand meer. Mijn kinderen zijn weg… weggevlogen…zijn me helemaal vergeten… Maar ja… dat is goed, dat heb ik ze ook gezegd te doen. Ga heen zei ik nog… ga op je eigen benen staan. Hum…hum…”

“..PSssst…. Ma, kom eens even met me mee. Ik ben het een beetje zat elke keer opgewonden te worden in mijn doos! Ik wil je wat laten zien.”

“Wat is dat nou toch voor deur kleine man?”

“Dat is de deur naar vrijheid Ma.”

“Mijn leven is al over.”

“Het is pas voorbij als het voorbij is, Ma.”

Ma opende de deur en sloot deze weer achter zich. Er was nog een deur. Ze zat in een soort luchtsluis.. . Ze opende de tweede deur en de ruimte vulde zich met water… ze had lucht nodig! Ze moest naar boven!

Nou… alles of niets…

Met die hoopgevende gedachte ging ze de tweede deur door.

Water… Overal water.

Khaled, Angie’s trouwe man deed alles om het het Angie naar de zin te maken. Het was zijn thuis en ook al had Angie alle vrijheid het ook haar thuis te maken, voelde hij dat het niet lekker ging met Angie.

Eerst dacht hij nog dat het door Angie’s zwangerschap kwam. Haar vreselijke buien en het gemopper. Khaled begon zich zorgen te maken. Angie en hij verwachtten hun eerste kinderen. Ja… ze zouden een tweeling krijgen.

Het vrat aan haar nu ze haar Ma en Ted niet meer om zich heen had om te plagen en te treiteren. Khaled maakte zich nu ook zorgen om haar psychische toestand.

Ze deed erg haar best om zich aan te passen aan de gebruiken en gewoontes van Abu Ebay, maar het lukte niet. Haar kinderen zouden niet ervaren wat het was om een familie te hebben… een oma… die er niet meer was. Een oom en een tante. Zelfs neefjes en nichtjes in de toekomst, om mee te spelen. … Ted… haar kleine broertje. Ja… Angie werd GEK. Ze miste zelfs Ted.

“Khaled… Lieveling…”

“Ja, honnepon?”

“… Ik wil naar huis”

Dus…Davida en Amar, de tweeling werden geboren in Twinbrook. Khaled had een baan als professor aan de Universiteit van Bridgeport geaccepteerd en een paar jaar lang leefden ze een heerlijk leven.

Ted en Didi kregen een dochter. Ted noemde haar Baby, en dat bleef zo. Alicia Genevieve Theodora was toch een veel te lange naam als ze haar moesten roepen.

Het ouderlijk huis trok aan Angie als een magneet. Nadat ze de tweeling bij school had afgezet, MOEST ze er langs. Ted en een paar bouwvakkers waren grond aan het verzetten en waren aan het boren geweest. Vandaag was er niemand. Ze had nog niet eerder terug durven komen. Niet nadat ze gehoord had wat hier allemaal gebeurd was.

Ze waren Ma verloren in dat vreselijke ongeluk… een tragedie. Tot aan de dag van vandaag wisten ze niet wat er PRECIES gebeurd was. Ma had altijd erg goed kunnen zwemmen. Waarschijnlijk was het allemaal gebeurd toen ze lag te slapen. En werd ze in haar slaap door het water verrast. Iets anders was niet mogelijk.  

Angie keek eens om zich heen. Ze had moeite haar tranen te bedwingen. Er was NIETS overgebleven. Alles was met het huis naar de drassige moerasbodem gezonken. Nog geen meubelstuk of een  …..

Daar zag ze wat…

Het was Ma’s kostbare kabouter-in-een-doosje. Die Ted altijd op zijn kamer had. Dat ding was nog nooit van z’n plek geweest. Hoe kwam het nou HIER terecht?

Angie pakte het op en nam het doosje mee.

Zo….

Jij bent het enige aandenken aan Ma wat ik heb, kleine baardmans.

Moet die doos hebben…. Ik weet zeker dat ik het hier ergens heb gelaten. Ik moet ECHT die doos hebben… Ja… Ik hoor hem.. maar hij klinkt wel erg ver weg. Waar istie nou? .. Moet die doos hebben. Maak je geen zorgen vriendje, ik kom je halen! Ma zal je redden!

“… Hi Didi?… Ja…. Kun je Ted brengen vanavond? Jaaa… hahaha… Natuurlijk ben jij ook uitgenodigd! Heb je een babysit voor Baby? Butler?… mooi! …nee… nou.ja… Ik heb iets gevonden wat ik Ted wilde laten zien…OK… Goed dan… Tot vanavond!”

“Aha… Is dit wat ik denk dat het is?”

“Vind je het niet ON-GE-LOOF-LIJK Ted? Er was daar HE-LE-MAAL niets. Alleen de doos. Hoe is het toch mogelijk hè? Nog geen splintertje hout… alleen de Doos.”

“Je moet niet naar mij kijken Ted! Kijk nou naar Ma’s Doos!”

“Van nu af aan is het Ma’s Gedenk Doos. Zo kunnen we haar gedenken. Is het geen fantastisch toeval dat ik het gevonden heb?”

“OK jongens, aan tafel! Tante Didi heeft Dim Sum gemaakt. Dat vinden we allemaal lekker, ons lievelingsgerechtt weten jullie nog?”

“Amar, wat is er schat?”

“Zit oma echt in dit doosje mam?”

“Neeee, lieverd… Zo hebben we iets tastbaars om aan haar te denken, het is een gedenkdoosje.”

…..DING DONG…..

“Verwacht je nog meer gasten Angie?”

“…Nee…Amar, ga eens even kijken wie er is?”

“… hm hm.. ja,  wij hebben een kabouter-in-een-doosje. Mama zegt dat het een gedenkdoosje is….

…..MAM!!! …. Er is een mevrouw voor jou aan de deur!”

EINDE

Last van het-verlaten-nest syndroom? Hoeft niet. Echt… dat is altijd de bedoeling geweest. Niet verdrietig zijn… Pak je leven weer op en LEEF het!

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Zwaartekracht en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Zwaartekracht – 6 (Einde)

  1. fred zegt:

    Even kijken of die smilies werken (flag:NL)

  2. Conny zegt:

    Hoi Margo en Fred,Dit is niets voor mij he zo laat reageren,maar je weet ik was even van huppel.Meteen vanmiddag gekeken op de computer en gelukkig weer veel verhaaltjes .Jammer dat het afgelopen is ,het was een heel grappig verhaal hoor,kijk erg naar het volgende uit.Wat leuk om te lezen hoe het gegaan is [hier onder] en hoe je er zo druk mee bent!!!Knuffel voor jullie van Conny

    • margotoele zegt:

      Hallo Conny. Dat geeft niet hoor; de verhaaltjes zijn geduldig, die blijven er wel op staan. Weer bedankt voor het commentaar op het laatste deel van Zwaartekracht. Ik weet zeker, dat Fred het op prijs stelt….. Het is altijd fijn om te zien, dat anderen je werk leuk vinden. 😀

  3. Yvonne Toele zegt:

    Geweldig verhaal, je moet er maar op komen, op naar het volgende verhaal .
    Kijk er naar uit .
    Groetjes Fred, en kus voor jou Margo. Vonnie.

    • margotoele zegt:

      Dank je wel Von voor de reactie op het verhaal van Fred. Ik denk, dat er nog wel wat meer verhaaltjes van haar komen op mijn blog dus je kan er naar uitkijken. Knuffel – Margo.

  4. fred zegt:

    Dank je wel lieverd!!! Dat je het zo snel hebt geplaatst! Op naar het volgende traject zou ik zo zeggen 😀

  5. margotoele zegt:

    Een mooie vertaling hoor Fred…. Hetzelfde verhaal maar toch… komt het in een andere taal weer anders over. 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s