Ontmoetingen met Geesten

Hallo en hartelijk welkom bij het vervolg op mijn verhaal ‘Spook op Zolder’. Ik besloot dit verhaal te schrijven omdat het eerste een succes was en velen me verzochten er een vervolg op te schrijven. Ik beschouw dat als een hele eer. Mijn hartelijke dank. ~ Barbara/Spitzmagic. 

Bovenaan de trap kon ik ze beneden al horen. Hoewel ik er persoonlijk maar eentje had leren kennen, wist ik dat er meer waren. Ik bleef onder de indruk van die geestesverschijningen en had dan ook niet veel zin om de trap af te gaan. 

Ik besloot maar op mijn kamer te blijven. Ze zouden met de eerste zonnestralen wel verdwijnen, hoopte ik….  

Toch had ik kennelijk niet lang genoeg gewacht want onder aan de trap voelde ik me ineens als in een koude en vochtige mist gewikkeld.  

 

Het was een alles doordringende en ijle nevel. Ik vroeg me af wie die presentie was die deze nevel zo kon produceren.  

Ik voelde er veel voor om iemand te zoeken die mijn huis met mij zou willen delen. Het was sowieso te groot en zéker te spookachtig om er alleen te wonen. In de ochtendkrant keek ik of er soms mensen die een huis zochten een advertentie hadden gezet. Het waren er maar twee. Eentje was Politie agent en de andere was boekhouder. Nou, eerlijk gezegd, voelde ik wel wat voor die politieagent. Die was vast en zeker dapper en daarmee zou ik me veiliger voelen dan met een boekhouder. Ja…., daar voelde ik wel wat voor.  

Jeetje mina….; ik had geen nacht rust….

Iedere keer waren het er meer. Het was net alsof mijn achter-achterneef ze bij elkaar aan het roepen was.  

Ook deze nacht had ik heel slecht geslapen en de volgende ochtend belde ik gelijk naar het telefoonnummer, dat ik bij de advertenties had gezien. De man die opnam zei, dat hij Charles VanBarron heette en hij bevestigde, dat hij nog steeds naar een woning op zoek was. Een appartement of huis delen is altijd goedkoper dan een huis alleen te hebben. We spraken af elkaar bij de Bistro te ontmoeten. Ik wilde hem natuurlijk wel eerst leren kennen want je gaat niet onmiddeling met een vreemde je huis delen. “Oké, dan zien we elkaar om 8 uur bij de Bistro”.  

En daar zat ik twee uur lang te wachten. Ik had de hoop al opgegeven en ik stond op om naar huis te gaan toen er ineens een politiewagen stopte. Die politieman zou waarschijnlijk Charles VanBarron zijn.   

Hij kwam de auto uit en stelde zich voor. Ook verontschuldigde hij zich, dat hij zo lang op zich had laten wachten. Het leek me niet verstandig om beledigd te zijn want, zijn beroep in ogenschouw nemende, zou hij een noodoproep gehad kunnen hebben.

Het was eigenlijk een pijnlijke situatie. De Bistro was al aan het sluiten en Charles nam me toen mee naar een ander eethuis.

Voor de rest verliep de verdere avond zonder problemen. Het was inmiddels behoorlijk laat geworden en ik wilde nu wel naar huis. Ik gaf hem mijn adres en zei tegen hem, dat als hij morgen langs zou willen komen, ik hem het huis zou kunnen laten zien.  

Gelukkig was het restaurant om de hoek van de straat waar ik woon maar toch zette ik er de spurt wel in. Ik was nu bijna thuis.  

Het was mij nog steeds een raadsel, hoe iemand er in Gods Naam op was gekomen om een huis achter een begraafplaats te bouwen. Het was een iedere keer een verzoeking om het kerkhof over te moeten om thuis te komen of uit te gaan.    

Het gebeurde voordat ik er erg in had…. Er kwam een angstige vrouw door me heen. Ja…., je leest het goed…..; door me heen. Het is onmogelijk om deze belevenis te beschrijven. Ik wist, dat het een vrouw was… en ze was waarschijnlijk verdronken net zoals mijn achter-achterneef. Ik voelde in mijn lichaam en geest, dat het water mijn longen binnenliep. 

Goddank kwam Charles de volgende dag om te zien of het huis naar zijn zin was.

Ik groette hem en nodigde hem uit binnen te komen. 

Ik ging hem vóór naar de huiskamer en legde hem uit waarom ik mijn huis wilde delen maar vertelde hem nog niet over de spoken. Ik wilde hem niet bang maken.  

Nadat hij de benedenverdieping had gezien moest ik hem tóch vertellen, dat het hier spookte. Ik smeekte God zowat op mijn blote knieën, dat hij dan toch nog geïnteresseerd zou blijven in dit huis.

   

Wat was dát een opluchting toen hij zei, dat hij altijd al gehoopd had eens een echte geest te zien. Ik zei: “Nou, dan ben je hier aan het goede adres”. Hij zei, dat hij het volgende weekend tijd zat zou hebben voor de verhuizing en dat hij vrijdag zijn spullen al zou laten brengen. Je kan niet voorstellen hoe gelukkig ik daarmee was. Ik voelde me nu al een stuk zekerder in het huis.   

Nu we dan toch hetzelfde huis zouden gaan delen, nam ik afscheid van hem met een vriendschappelijke knuffel… Goh…. ik kon me de tijd niet heugen dat ik voor het laatste een man had omarmd. 

Vrijdagochtend was ik uitgegaan om de boodschappen voor de hele week te doen en toen ik terug kwam stonden er al grote verhuisdozen voor de hoofdingang. Dat waren vast en zeker de spullen van Charles.  

Precies op dat moment kwam hij er ook aan en zei: “Haaa, ik zie dat mijn spulletjes goed zijn aangekomen… en, noem me maar Charlie hoor!” Ik zei: “Oké dan Charlie, het verheugt me, dat je hier nu ook woont. Hier heb je jouw sleutel. Kom binnen en zoek zelf maar je slaapkamer uit, er zijn er behoorlijk wat”.  

Hij koos er een op de derde verdieping uit. Hij leek ermee in zijn nopjes en begon gelijk zijn spulletjes neer te zetten en zijn kleding in de kast te doen.  

Later, toen we in de huiskamer zaten, hadden we het over de geest. Hij stelde voor, dat we ’s avonds laat op de begraafplaats zouden wachten totdat ze te voorschijn zouden komen.  

Ik zag er wel tegenop maar het zou de enige manier zijn om te weten waarom ze kwamen; wat hun probleem was. We zouden het wel zo moeten doen als we ze wilde helpen. 

Om half twaalf gingen we op een van de banken zitten en om middernacht begonnen de geesten te komen.  

Eerst zag ik er één en kort daarna kwam er nog een bij.  

… En nog een… Nu kon ik me niet meer vermannen. Ik stond doodsangsten uit. Ik was zó bang, dat ik flauw viel.   

Toen ik weer bij kwam zag ik Charlie staan praten met een paar geesten. Ik vermoedde, dat ik me zekerder zou voelen als ik bij hem in de buurt was dus ik liep naar hem toe. 

Na een tijdje stonden we midden in een groep geesten. We hoorden, dat ze heel erg moei waren. Ze zouden zo graag willen slapen nét als toen ze leefden. Al pratende begonnen we ze beter te begrijpen. Wie ze waren en wat we konden doen om hen rust te geven. Kennelijk had Rhett, mijn achter-achterneef, hen gezegd, dat ik in staat was om ze allemaal te helpen. Laten we hopen, dat het inderdaad zo is!” 

 Wordt vervolgd…..  

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Spitzmagic's Verhalen, Verhalen van Anderen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Ontmoetingen met Geesten

  1. Conny zegt:

    Hoi Margo,nou dit is ook heel spannend [ik wil ook wel eens een spook
    ontmoeten,,ha ha ]Kijk weer uit naar het volgende deel,knuf van Conny

  2. Yvonne Toele zegt:

    Hoi Margo, dat is wel andere koek dit verhaal, geweldig.
    Wat mij wel opvalt is dat er geen gezette mensen in Simland zijn, wat lijkt mij dat heerlijk.
    Op naar de volgende vertaling.
    Kus Von.

    • margotoele zegt:

      Ja Von, het is een leuk verhaal, dit van Barbara…. Ik vind het ook reuze leuk om ze te vertalen. Ik zal niet zo lang wachten met de volgende twee delen. 😀 Nou, bij de sims kunnen er ook wel dikke bij zijn hoor! Dat zal je nog wel eens zien. Niet in de Sims2 maar wél in de Sims 3. Knuffel ~ Margo.

  3. fred zegt:

    Fantastisch!!! Ik heb lopen stralen van afwezigheid (Margo weet wel waarom…) Maar…. Ik ben er weer bij hoor! “Zusje” Spitz schrijft zooo leuk!!! Dank!!!

    • Margo zegt:

      Je hebt gelijk Fred. Barbara heeft haar Composer Badge best wel verdiend. Het was weer erg leuk om iets van haar te vertalen. Had het al gedaan in het spaans maar nog niet in het nederlands. Als je ergens een fout ziet, mag je me gerust op de vingers tikken hoor! 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s