Ontmoetingen met Geesten – 3 (Einde)

Bij voorbaat dank, dat jullie dit derde (en laatste) hoofdstuk willen lezen. (Barbara/Spitzmagic)

Nogmaals hartelijk welkom. Voor diegenen die zich mijn naam niet herinneren; ik heet Affera St.John en ik woon hier met mijn vrienden die gedoemd zijn tussen het leven en het hiernamaals te vertoeven. Charlie en ik proberen van alles om ze te helpen hun rust te vinden.

Na verschillende avonden gevist te hebben, ving ik dan eindelijk wat nodig was voor het Ambrosia recept: een perfecte Doodsvis.

Terwijl ik nog steeds op de Gemeentelijke Begraafplaats stond, viel m’n oog op een eigenaardige bloem. Wat is dat nou in godsnaam…?

Jeetje…, ik had nog nooit van mijn leven zo’n vreemde bloem gezien. Hij zag er behoorlijk angstaanjagend uit. Het was echter wel duidelijk, dat ik sterker in mijn schoenen stond de laatste tijd want ik dorst de bloem te plukken. Ik moest hem eenvoudigweg aan Charlie laten zien. Zo iets eigenaardigs….  

Ik kwam net voor zonsopgang thuis. Charlie ging altijd vroeg de deur uit voor zijn werk. Ik hoopte, dat hij al op was. We waren de laatste tijd behoorlijk wat slaap te kort gekomen. In de huiskamer ontmoette ik de geest van Theodore Lum. Hij was de man van Lily.

Op dat moment kwam Charlie binnen en ik zei, heel voldaan: “Charlie, ik heb er een gevangen… een perfecte Doodsvis. We zijn nu weer een stap dichterbij om Ambrosia te kunnen maken. Ah… ik heb ook iets anders…., een eigenaardige bloem…, donker en met een klein doodskopje in het hartje van de bloem”. Theo (de geest-man van Lily) zei: “Dan kan dat alleen maar de Doodsbloem zijn.” 

En hij ging verder: “Ze zeggen, dat als je die bloem aanbiedt aan ‘Magere Hein’ dan zou dat je leven kunnen redden. Ikzelf heb er nooit een gevonden jammer genoeg. Als ik er eentje had gehad toen ik die fatale electrische schok kreeg, had die bloem me waarschijlijk het leven kunnen redden… en ook het leven van mijn vrouw” zei Theo met trieste stem. Om te horen, dat er op deze manier over de dood gesproken werd, was in het begin heel moeilijk te begrijpen en te verwerken.

Ik plantte de Doodsbloem in mijn tuin. Ik zou er graag een paar voor eigen gebruik willen hebben…. en wie niet….?!  

Charlie moest nu naar zijn werk en terwijl hij afscheid nam vroeg hij of alles wel goed was met me. Onze vriendschap was in een intieme relatie veranderd en ik was daar erg blij mee. Nu ging hij naar zijn werk en ik naar bed. Ik was per slot van rekening de hele nacht op geweest.

Diezelfde nacht zou heel belangrijk voor allen zijn en voornamelijk voor mijn neef Rhett. Ik vroeg hem of hij ermee door wilde gaan en hij antwoordde: “Waarom niet…, ik heb niets te verliezen!” Ik hoopte van ganzer harte dat alles goed zou gaan.

Toen begon ik met de voorbereidingen voor het recept Ambrosia. 

Ik had alle ingredienten die nodig waren; de Levensvrucht van het kerkje en de Doodsvis. Ik probeerde het met veel liefde klaar te maken.

Nu was het ovenklaar.

Na een tijdje kon ik het uit de oven halen. Ik had in heel mijn leven nog nooit zo een kleurrijk gerecht gezien. De kleuren kwamen al duidelijk tot hun recht in de damp die er van af sloeg. Een hele kostbare delicatesse!

Rhett at het zo snel op alsof zijn leven er van af hing en dat was natuurlijk ook zo… Toen begonnen er rare dingen te gebeuren. Mijn neef begon te zweven. Ik stond snel op om afstand te nemen want ik wist niet wat er verder zou gebeuren. 

Hij begon ineens een heel helder licht uit te stralen, zo scherp als het kijken in de zon is. Ik moest mijn ogen ervoor beschermen.

… En daar was mijn neef…. als een levend mens…. ‘Mijn Hemel’…. Ik was zo opgewonden, dat ik dacht flauw te vallen maar gelukkig was dat niet het gevel. Ik kon mijn ogen niet geloven! 

Op dat moment kwam Charlie binnen en zei: “Lieveling…, kijk eens hoe goed het is gegaan. We kunnen trots op onszelf zijn.” Tegen Rhet zei hij: “…En jij Rhett, begint aan een tweede kans in dit leven. Ik zou je aanraden ver weg van water te blijven en als de Doodsplants bloemen geeft, zou ik er maar altijd een bij me hebben voor het geval  dat….. Je weer maar nooit…. misschien dat het van nut kan zijn..”

“Affera, hoe kan ik je hier ooit voor bedanken…” zei Rhett met tranen in zijn ogen.

– “Mijn lieve neef, je hoeft me niet te bedanken. Het enige, dat ik van je vraag is, dat je niet alle doden van Sunset Valley op me afstuurt”, zei ik met een glimlach. De volgende om Ambrosia te eten zou Sabrina zijn.

Ik was echt uitgeput door al die emoties en ik moest echt even uitrusten en op adem komen. Ik vroeg Charlie of hij ook even wilde rusten. Dus gingen we beiden even op het bed liggen om uit te rusten. 

Maar ja…. van het één komt het ander en er was van rusten weinig sprake….

… Want al gauw warrelden de hartjes al op het bed. 

Ondertussen, vond er beneden weer een ander wonder plaats. Ik had een bord Ambrosia in de ijskast bewaard en Sabrina had het gevonden. Ze wist wel, dat ze moest wachten tot er iemand van ons bij was maar ze kon het geduld niet opbrengen.

Het hele huis werd in kleuren verlicht dus we vermoedden al snel wat er was gebeurd.

Ik verheugde me ontzettend voor ze….

“Affera, hartelijk dank. Nu kunnen Rhett en ik ons leven verder leven zoals ze dat gepland hadden, dank zij jou”. – “Nee Sabrina, je hoeft me niet te bedanken maar beloof me alsjeblieft wel om bij het vuur uit de buurt te blijven.” – “Nou, reken maar van ‘yes'”, antwoordde zij. – “In de tuin is er een plant die speciale bloemen geeft; pluk er maar een en zorg, dat je er altijd een bij je hebt”, zei ik tegen haar.

De twee ex-geesten waren weer tot leven gekomen. Ik voelde een warmte in mijn borst en hart stromen en al spoedig kon ik mijn tranen niet meer binnen houden.

Lily kwam de tuin uit om me op te zoeken. Ze was super-geïllusioneerd en zei, dat je klaar was om die stap ook te nemen.  

Ze at… en al spoedig veranderde ze voor mijn ogen. Het bleef een heel spectakel om te zien.

Nu was er nog maar eentje die Ambrosia moest eten. Ik geloof, dat ik hier de gelukkigste ex-geesten heb van de hele stad.

Lily omhelste ons om de beurt en zei: “Charlie en Affera, jullie zullen nooit weten hoeveel ik jullie verschuldigd ben.”Con un abrazo grande Lily dijo: “Charlie, Affera, vosotros no sabréis nunca cómo os lo agradezco”. “We kunnen ons het heel goed voorstellen, Lily” zei Charlie. 

Na Lily was het de beurt van Theo.

Hij was het die het snelste veranderde, ik had hem practisch niet zien eten…

Wat een speciale momenten maakten we door. Ik had geen ogenblik droge ogen. We bleven elkaar maar omhelzen.

– “Theo, als je iets electrisch moet repareren haar er dan een deskundige bij en probeer het niet zelf.”

– “Ja Charles, daar kan je zeker van zijn.” 

“Affera lieveling, wat denk je ervan om vanavond uit eten te gaan. Het lijkt me zo, dat we iets te vieren hebben. Je hebt zoveel voor je neef Rhett gedaan…” “Charlie, ik ga dolgraag met je uit eten maar ik heb dit niet alleen gedaan. Zonder jou zou me dat echt niet gelukt zijn.”

Op het terrasje van de Bistro vroeg Charlie me ten huwelijk. Wat denken jullie, dat ik hem antwoordde?  JAAAA!

EINDE

Hartelijk dank, dat jullie dit verhaal hebben willen lezen. Ik heb er zelf van genoten toen ik het schreef.   Barbara/Spitzmagic.

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Spitzmagic's Verhalen, Verhalen van Anderen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Ontmoetingen met Geesten – 3 (Einde)

  1. fred zegt:

    Leuk verhaal. Mooi vertaalwerk ook! 🙂

    • margotoele zegt:

      Het verhaal is van onze vriendin Barbara en… wat de vertaling betreft: ik heb mijn best erop gedaan maar er kan evengoed wel wat aan verkeerd zijn hoor… al hoop ik van niet… 😉

  2. Conny zegt:

    Hoi Margo
    Nou dat zal je maar gebeuren dat de geesten weer tot leven komen,wel heel spannend
    om te lezen.Enkele geesten zou ik wel terug willen zien!!! Knuf van Conny

  3. Yvonne Toele zegt:

    Wat een apart verhaal dat het zo afliep, gewedig als dat toch eens kon dan werd de wereld wel erg vol.
    Kus Vonnie. 🙂

    • Margo Toele zegt:

      Nou, de wereld zou zeker vol worden. Von, je schrijft de smiley wel goed maar je moet het wel een spatie van het vorige woord áfzetten. Het moet met zijn eigen dubbele punten los staan. Anders krijg je dit:smile: maar als je tussen dit en 🙂 een spatie hebt dan komt het goed over. In de vorige bericht heb ik het zelf bij jou veranderd en nu ga ik het weer doen. Let maar op. 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s