Lobster Thermidor & Herfstsalade – 1

Wat ik nu erg graag zou willen doen, is je het verhaal vertellen dat al een tijdje op mijn verlanglijstje staat om met je te delen. Het gaat over eten. Maar ja… ook al is eten erg belangrijk en een mooie metafoor, het gaat natuurlijk over mensen en waarom iets simpels als een herfstsalade zo goed samengaat met een exquise kreeft, een Lobster Thermidor. Alles gaat hier uiteindelijk om de goede smaak in de breedste zin van het woord.

Mijn naam is Margje Engstrom. Ik leef een vrij simpel, maar gelukkig leven. Ik heb een eigen restaurant, waar ik de chef-kok ben. Chéz Margeaux is echt de hot spot van nu!

Goed… Ik moet jullie echt vertellen wat er bij ons privé zoal op het menu staat… Niet zozeer betreft mijzelf, maar meer wat betreft mijn dochter…en de familie die de hare werd door haar huwelijk. Mijn dochter, net als ik, is een herfst salademeisje.

Ik zal je ook vertellen hoe de kreeft ons leven in is gekomen, maar daarvoor moet ik je even heel veel jaren mee terugnemen in de tijd.

Kijk, daar heb je mijn schoonzoon… hij is een kreeftjongen… bracht wel verandering. En niet alleen dat…hij bracht ook zijn familie mee… tja… de doden… Maar ik moet je echt eerst iets over hen vertellen… De familie Field.

Chester Field III en zijn jonge, mooie vrouw Lauren woonden in de Field Résidence aan dezelfde weg als waar mijn man Pete, God hebbe zijn ziel, en ik een oude boerderij hadden gekocht. Dat was jaren nadat dit stel al was overleden.

Volgens mij waren ze niet erg gelukkig. Chester hield meer van zichzelf dan van zijn vrouw. Lauren was een mooie accessoire in zijn mooie huis.

Toch moet er iets tussen die twee geweest zijn. Lauren kon geweldig koken. En omdat de liefde van de man nou eenmaal door zijn maag gaat, was er niet veel opmerkelijks te melden. Lauren kookte en deed het huishouden. Ze deed eigenlijk alles. Zelfs de moestuin onderhield ze. Chester deed niets. Hij schilderde alleen maar.

Chester Field III was een hele ijdele man. Ze zouden bij elkaar blijven, zeker nadat Lauren had aangekondigd dat ze een kind verwachtten.

Lauren was eenzaam. Ze verheugde zich zeer op de baby… Alle liefde, die ze niet bij Chester kwijt kon, zou voortaan haar kinderen gelden. Ze zou er voor zorgen dat zij alle liefde zouden krijgen die ze verdienden.

Het was een warme zomeravond toen Chester IV werd geboren. Het was bijzonder te zien dat Chester III bijna iedere avond aan het bedje van zijn zoon stond, met hem sprak en hem zelfs knuffelde. De ‘zachte’ kant van het karakter van Chester was boven komen drijven.

Maar Chester liet zijn vrouw vele dagen, avonden en nachten alleen. Hij was nooit thuis… Hij was weg. Zakenreizen, vis tripjes, schildercursussen…. Lauren was alleen thuis, met haar  zoontje, en als de kleine man sliep, kookte ze…

Het kwam vaak voor dat Chester wel belde, maar zei dat hij wat langer dan gepland wegbleef. “Heb je iets nodig?” vroeg hij dan. Lauren kreeg het niet over haar lippen om hem te vertellen dat ze hem thuis nodig hadden… bij zijn gezin…

Als Chester dan thuiskwam had hij meestal dure cadeaus bij zich. Schuldgevoel dat hij op deze manier probeerde af te kopen.

Een keer… een keer was Lauren echt boos geworden en verweet ze Chester meer te geven om  al zijn aardse rijkdommen dan om zijn enige zoon…en om haar.

Chester besloot hierna meer tijd thuis door te brengen. Hij hield niet van geruzie en van de onrust. Hij wilde alleen gelaten worden en hij wilde schilderen, alleen maar schilderen…

Soms kwam het echtpaar elkaar tegen in de slaapkamer…

…En na een van die nachtelijke ontmoetingen bleek dat Lauren wederom gezegend was met een zwangerschap. De nieuwe baby zou  haar focus zijn. Dit was haar leven. Haar kinderen waren haar leven.

Toen Randolph werd geboren, werd Chester 60. Hij voelde zich veel te oud om nog voor baby’s te zorgen. Dat mocht Lauren doen. Hij wilde immers alleen maar schilderen en met rust gelaten worden.

Maar, niet lang nadat Randolph was geboren, was Lauren weer zwanger. Ze probeerde Chester ervan te overtuigen haar nu echt te helpen met de kinderen, of in ieder geval, haar te ontlasten door de tuin te onderhouden. Ze kon het nu niet meer met haar dikke buik. Ze wilde zo graag Ambrosia maken. Dat was het moeilijkste recept ooit, maar omdat te maken had ze een levensvrucht nodig. Dat was een van de ingrediënten. Ze kon dan wel goed koken, ze bezat niet zulke groene vingers.

De tuin lag er haveloos bij gedurende de zwangerschap. Die herfst werden Lauren en Chester gezegend met een derde zoon: Cedric.

…En Lauren besloot dat ze geen kinderen meer wilde. Vanaf vandaag zou ze haar eigen slaapkamer hebben.

Zelfs haar man was er bij toen Lauren jarig was en het jonge leven achter zich liet Ze had 3 kinderen; twee peuters en een tienerzoon. De jongste twee kenden hun vader eigenlijk niet eens. Hij was er nooit. Maar de twee Chesters, vader en oudste zoon hadden wel een band. Dat maakte Lauren gelukkig.

Chester was ook niet geïnteresseerd in zijn jongste zonen. Hij had een erfgenaam. Dat was genoeg. Als hij zou sterven was alles geregeld. De Field familie zou voortleven.

Lauren hield vreselijk veel van haar kinderen, en zij hielden van haar. Ze kookte hun favoriete maaltijd, las voor en had altijd een grapje klaar voor ze.

Ja, Lauren was er zeker van dat ze alle liefde die ze had kwijt kon aan haar kinderen. De kinderen waren haar alles. Ze vertelde de jongens ook dat ze vreselijk veel van hun vader hield… en ergens was dat ook de waarheid.

De jonge Chester was inmiddels een jonge volwassen vent. Randolph en Cedric kwamen altijd bij hem met al hun vragen. Eerder bij hun grote broer dan hun vader… ja… die was er nooit en eigenlijk was hij gewoon onderdeel van het huis in hun ogen.

Lauren vertelde de jongens dat wat er ook gebeuren zou, zij er altijd voor elkaar moesten zijn. Dat was het belangrijkst. Ze waren familie en je familie kan je niet uitkiezen, dus doe het er maar mee, dan kun je maar beter van elkaar houden.

Goed, De Field familie was nu compleet. Vele jaren gingen er voorbij en de jongens waren inmiddels volwassen.

Ja, dat is jaaaren geleden, maar wat er verder gebeurde vertel ik wel als ik terug ben van m’n werk. Ik moet vanavond Lobster Thermidor bereiden voor mijn gasten in het restaurant.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Fred Brenny vertelt..., Verhalen van Anderen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Lobster Thermidor & Herfstsalade – 1

  1. Frederique zegt:

    🙂 Dank voor de reacties!!! Dank je Yvonne, Dank je Conny en Dank JE Margo!!! Lauren lijkt niet echt op me hoor… Ik denk dat ik al veel eerder die man zou hebben verlaten… hihihi. Ik zal je binnenkort de volgende delen sturen. Leuk dat het er vandaag al op staat en een prachtige banner heb je er van gemaakt.

  2. Yvonne Toele zegt:

    Goedemorgen Fred en Margo, Fred ik heb genoten van je verhaal kijk uit naar het volgende deel.
    ik zou het heerlijk vinden als er iemand voor mij zou koken elke dag, maar dat is helaas niet zo, JAMMER, ik eet toch wel lekker.
    Groetjes Yvonne. 😎
    Kus voor Margo. Vonnie. 😆

    • margotoele zegt:

      Goh, ik vind het leuk Von, dat je je ook tot Fred richt met het commentaar op het nieuwe verhaal. Zij heeft het per slot van rekening geschreven én vertaald… ❗ Als ik in Nederland ben, zal ik wel een paar keer voor je koken hoor…., arme jij… 😥 Knuffel van je zus. 😆

  3. Conny zegt:

    Hoi Margo,wat een leuk begin van een nieuw verhaal,en meteen
    een lang eerste deel.Lijkt me een leuke familie.Knuf van Conny

    • margotoele zegt:

      Jeetje Con…. Ik heb het verhaal net een paar minuten geleden gepubliceerd! 😯 Nu al een reactie! Zo-zo…. je slaapt inderdaad pas laat. Ik moet nu naar bed want ik werk morgen. Groetjes…. 😀

  4. margotoele zegt:

    Ik kon het toch niet over mijn hart verkrijgen dus heb ik het eerste deel toch maar gepubliceerd. Het was weer een genoegen om dit te lezen Fred… 🙂 Ik vind wel, dat Lauren verdacht veel op je lijkt…. 🙄

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s