Lobster Thermidor & Herfstsalade – 3

We komen steeds dichter bij het hier en nu van dit verhaal. Hallo allemaal! Ik heet Margje en ik wil met jullie delen wat er zoal bij ons op tafel komt.

De maan laat zijn gezicht weer zien. Ik ben nog aan het werk en de kinderen ruimen de troep op die is achtergebleven na het huwelijksfeest van laatst. Ach ja! Het huwelijk! Mijn dochter is nu getrouwd met Chester Field V! En de Field nazaat is bij ons ingetrokken, in onze oude boerderij.

Chester… Geweldige knul. Nou ja… ik zou eens op moeten houden hem een knul te noemen. Hij is waarschijnlijk de vader van mijn eerste kleinkind!

Mooi, Ik ga naar huis. Het werk zit er op… Ahhh… Ik realiseer me net dat ik mijn dochter nog niet eens heb voorgesteld… Sufferd! Zal wel een seniorenmomentje zijn … *giechel*

Jules… Mijn mooie meisje. Nu mevouw Chester Field V.

Al sinds ze een klein meisje was verzamelde ze zaden, om ze te planten, te verzorgen en ze tot de mooiste verscheidenheid aan gewassen op te laten bloeien. Jules woonde zo’n beetje buiten.

Vandaag de dag heeft Jules een perfect gekweekte moestuin, met alle planten die je je maar kunt voorstellen. Het lukt haar zelfs om dode planten weer tot leven te wekken. Met Jules haar groene vingers en met mijn kookkunsten hebben we samen een leuk bedrijfje opgezet.

… Goed… verder met het verhaal. Onze boerderij stond aan dezelfde straat als het prachtige huis van de familie Field. De boerderij was vrij vervallen toen mijn man Pete en ik het kochten. We waren net getrouwd en hadden niet veel geld. Tegenwoordig ziet het er heel anders uit. Een hoop tijd en vooral veel liefde hebben we erin gestoken.

We hebben de Fields nooit ontmoet. Pas later toen Pete al was overleden en Jules al op de middelbare school zat zou dat gebeuren. Jules was zo’n buitenkind dat ze vaak lopend naar school ging in plaats van met de schoolbus. Elke dag kwam ze langs het statige huis van de Fields.

Op een dag vroeg ik haar het dorp in te gaan om wat voor me te halen bij de kruidenier op de hoek.

Daar liep ze Chester tegen het lijf… Och die Chester, die verlegen Chester… Hoe dan ook, ze hadden zo’n beetje de hele nacht doorgekwebbeld en omdat de politie hier nogal streng is moesten ze er op een gegeven moment een eind aan breien en naar huis gaan. Het is geen pretje om door de politie te worden opgepakt na tienen…

Zo kwam het dat zij de eerste was van onze familie die voet zette op het terrein van de Fields. Ze werden goeie vrienden die twee en als Jules niet daar was dan was hij wel bij ons.

Jules had ineens meer dingen aan haar hoofd dan alleen maar bomen, planten en struiken. Het had te maken met een zekere jongeling … Chester… Kon dit ware liefde zijn?

Chester zou na de zomer naar de universiteit gaan. Zijn vader wilde dat hij botanicus zou worden … dat had allemaal te maken met zijn grootouders vertelde hij haar. Chester wilde veel liever uitvinder worden, hij had helemaal geen groene vingers zei hij.

Jules begreep er niets van. Hoe kon je nou geen botanicus willen worden? Maar ze was vreselijk verliefd op deze jongen en ze kusten elkaar voor het eerst bij ons achter in de tuin.

Ik vond het niet erg eerlijk dat Chester’s vader hem iets wilde laten studeren wat hij zelf niet wilde. Hoe zat dat toch met die familie…?

Sinds hij een babietje was wist mijn schoonzoon Chester al dat zijn vader zijn zinnen had gezet op tuinieren. Zijn papa had aan ZIJN papa beloofd om de perfecte ingrediënten te kweken voor dat hele speciale gerecht, Ambrosia. Dat zou HET ultieme geschenk zijn voor zijn overleden grootmoeder Lauren. Zijn opa had het niet voor elkaar gekregen toen hij nog leefde en nu had hij de hulp van zijn zoons ingeroepen.

De dode Chester kwam zowat elke avond op visite. Hij wilde er zeker van zijn dat het de jongens goed ging en ook om te kijken of ze zich wel voldoende op het tuinieren concentreerden. Hij zag echter weinig beweging in de tuin…

Het enige dat veelvuldig bewoog in de tuin was zijn spelende kleinzoon… Chester V was een vrolijk ventje.

De Field mannen hadden werk te doen. Ze moesten de kost verdienen en op een avond was Chester’s papa boos op oom Randolph omdat hij nooit iets anders klaarmaakte dan salade. Oom Randolph durfde het fornuis niet meer te gebruiken nadat er bij zijn vriendin thuis brand was uitgebroken door een verbrande taart in de oven…

Hij had haar beloofd nooit meer met een fornuis te werken. Ze zouden wel salades eten, of gewoon een pizza bestellen.

Chester III was behoorlijk ongeduldig aan het worden en vond het nodig zijn zoons veelvuldig te onderhouden over het belang van het tuinproject.

Na een uren durende preek ging Randolph uiteindelijk terug de keuken in en had een hoop aan zijn vriendin uit te leggen. Hij had ook een hoop in te halen. Tjee, ja… ze werden allemaal ouder. Hoe kregen ze het op tijd voor elkaar voor hun ouders?

…”Weet je jongen, ik wil erg graag dat je alles leert over fruitbomen en groentes, en daarom wil ik dat je ervoor naar de universiteit gaat. Jij moet een meester-tuinier worden!”

“Maar Chester…luister nou toch “ Jules probeerde hem te sussen., “Laat mij je helpen! Met mijn groene vingers, mijn moeders kookkunsten en jouw intelligentie en geld kunnen we toch wel iets bedenken? … Toch? “

De kinderen zaten nog steeds op de middelbare school, we hadden het absoluut niet over trouwen… Ze waren nog veel te jong. Maar Jules had de plannen voor haar toekomst al klaar en dat zou een grote stempel drukken op ons leven.

De tijd verstreek en opa Chester zag nog steeds niets noemenswaardigs groeien in de tuin.

Chester IV was inmiddels chirurg en had al helemaal geen tijd om in de aarde te wroeten. Hij vertelde zijn vader dat hij al zijn hoop had gevestigd op zijn zoon. Pa moest nog maar even geduld hebben.

Lauren vond dat het genoeg was. Ze kwam ervoor uit haar graf waarin ze zich eerst een aantal keren had omgedraaid. Ze voelde dat ze haar kinderen moest beschermen en nu ook haar kleinkind. Haar man mocht dan denken dat hij nog steeds de touwtjes in handen had, maar hij scheen vergeten te zijn dat hij dood was… en nu moest hij ophouden met zoveel gewicht bij iedereen op de schouders te leggen.

Ze zei dat Chester met haar mee terug naar het graf moest en dat hij zijn zoons met rust moest laten. Ze hadden toch alle tijd van de wereld? Het had geen enkele zin je kinderen zo op te jagen en ze iets te laten doen wat je zelf nagelaten had te voltooien.

Lauren sprak ook met haar kleinzoon. Hij moest zich geen zorgen maken over een belofte die zijn vader had gedaan. Ach, en ze kende het recept van Ambrosia heel goed! Het had helemaal niets te maken met tuinieren. Er zat veel meer achter. Chester kwam er langzaam maar zeker achter dat hier nog niet het laatste over gezegd was en dat hij er nog niet mee klaar was … Het idee alleen al van dit speciale recept… De toon was gezet. Ambrosia was een levenslange droom van veel mensen. De Fields waren er door geobsedeerd.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Fred Brenny vertelt..., Verhalen van Anderen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Lobster Thermidor & Herfstsalade – 3

  1. Conny zegt:

    Hoi Margo en Hoi Fred
    Nou dat was weer heerlijk lezen hoor,en inderdaad het zijn prachtige
    plaatjes.Kijk weer uit naar het volgende deel.
    Knuf van Conny

    • fred zegt:

      Dank je wel Conny!!! Mijn grootste liefhebberij is het aankleden van de sets… daar ben ik erg veel tijd mee bezig. Het verhaal dient zich meestal na een tijdje spelen vanzelf aan, en dan heb ik honderden foto’s om uit te kiezen… Maar het resultaat is leuk om naar te kijken. Het is een soort van stripverhaal, maar dan anders 😛

  2. Yvonne Toele zegt:

    Hoi Margo en Fred, leuk verhaal en de plaatjes zijn geweldig vooral de boerderij vind ik prachtig.
    Knuffel voor Margo Oké ook voor jou Fred. 😛

    • fred zegt:

      Oh 😛 dank je Yvonne! Ik had zooo lang met deze twee families gespeeld, dat het verhaal zich vanzelf aandiende naderhand! Ik ken deze sims zo goed! Dank je voor het compliment en een knuffel terug!!!

    • margotoele zegt:

      Dank je wel Von, dat je weer zo snel hebt gereageerd. Ik weet waarschijnlijk pas de 14e deze maand precies de datum, dat ik naar Nederland kom. Ik hou je op de hoogte. Kus ~ je zus…. 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s