Lobster Thermidor & Herfstsalade – 4

Het zijn geesten en trouwerijen die de klok slaan in dit hoofdstuk. Chester heeft zijn overleden grootmoeder Lauren ontmoet.  Mijn lieve schoonzoon Chester is volwassen geworden. Mijn dochter Jules ook.

Chester was vastbesloten alles bij elkaar te zoeken wat nodig was voor het Ambrosia gerecht. Zijn oma had het hem allemaal verteld. Hij was een volwassen man en inmiddels verloofd met Jules.

De oh zo belangrijke levensvrucht vonden we uiteindelijk in een klein winkeltje op de markt dat werd gerund door een mannetje uit Egypte. De zaden werden geplant, en de vrucht begon te groeien.

Chester en Jules wilden de droom van opa en oma Field laten uitkomen. De vijver zat vol met doodsvis die ze ook nodig hadden voor het recept en het wachten was op een nieuwe maan. Dan zouden de levensvruchten rijp zijn.

Ondertussen had ik een hulp in de keuken voor het restaurant aangenomen. Je ziet het goed… Randolph Field is nu mijn werknemer.

Ik was een aantal leuke receptjes aan het uitzoeken. Ik had de kinderen beloofd om voor het huwelijk horse d’œuvres te maken, en over twee dagen zou de grote dag zijn.

Chester ging bij zijn ouders langs….in het grote huis natuurlijk en vertelde zijn vader dat hij de stap zou zetten. Hij zou met zijn grote jeugdliefde Jules trouwen . Pa was blij voor zijn zoon. Ook al vond hij het nog steeds moeilijk dat Chester niet naar de universiteit was gegaan zoals hij had gewenst, hij wilde voor geen goud de bruiloft missen.

Maar wie had gedacht dat diezelfde nacht Chester Field IV aan het dimdammen was met Magere Hein om hem tenminste nog het huwelijk van zijn zoon mee te laten maken… Hein zei NEE… Het was zijn tijd.

Jules vroeg me wat ik zoal bedacht had aan hapjes voor de trouwerij. Het zou een bescheiden feest zijn. Alleen familie en wat close vrienden. We hadden er geen idee van dat er zich op dat moment weer een drama voltrok bij de Fieldjes thuis…

Ik voelde aan mijn plumbob (dat gekke groene diamantje boven mijn hoofd) dat er iets niet in orde was. Nog geen minuut later kreeg ik een telefoontje van Khadia. Ze vertelde me het vreselijke nieuws. Ze wilde heel graag langskomen.

Ik vond dat ze alle tijd moesten nemen om dit verdriet te verwerken, maar Kadhia meende het echt toen ze zei dat de jongelui gewoon moesten trouwen zoals gepland. Papa had het niet anders gewild.

… We hadden dus een bescheiden trouwfeest de volgende dag. Mijn kind was zo gelukkig. Een stralende mooie jonge vrouw. Chester straalde ook. Hij was ook verdrietig en dacht aan zijn vader. Iedereen was gekomen. Oom Randolph, oom Cedric, Zijn broer en natuurlijk zijn moeder. Ze zouden nog tijd hebben om te rouwen… alle tijd. Dat dacht ik tenminste….

Chester was vastbesloten zijn grootouders terug te halen in dit leven, en nu des te meer! Hij zou hetzelfde doen voor zijn vader. Dat kon toch? Ambrosia kon dat toch? Hij was niet meer zo zeker. Je kon er wel over lezen, maar in het echt was het allemaal toch anders.

De gasten waren allemaal naar huis en toen…. was Lauren er. Ik had van m’n leven nog nooit een geest gezien! Zelfs Pete niet! Lauren stelde zich aan me voor en ik was direct zeer ingenomen met haar. Wat een vreselijk aardig mens!

Die nacht vertelde Lauren  me het plan en ik werd er helemaal enthousiast van. We hadden het over Ambrosia en jazeker! Ik kende het recept! Ik kon het maken! Lauren moest me alleen laten weten waar en wanneer. Ze vroeg me een ding dat wel erg vreemd was. Ze wilden alle drie bij mij achter in de tuin begraven worden.

Dus kwamen de Fieldjes bij ons, nou ja… hun stoffelijke resten. Ik denk dat ze erg moesten wennen, want het was een poosje stil op het spook front.

Dat gaf Chester tijd om om zijn vader te rouwen.

Ik schrok me een hoedje toen Lauren ineens weer tevoorschijn kwam. Het was ook al weer een tijdje geleden. Ze zei dat ze de tuin prachtig vond en dat nu de timing perfect zou zijn voor het Ambrosia avontuur. Ik zou voorbereidingen treffen.

De geesten, Chester III, Chester IV en Lauren voelden zich bij ons thuis . Die week kwamen ze elke avond langs om met me te praten.

Chester en Jules, nog steeds in hun wittebroodsweken, wisten niets van al die nachtelijke bezoekjes, Totdat Chester door zijn pa werd gewekt.

“Je hebt nu een prachtige familie mijn zoon… en een evenzo prachtige tuin. Ik ben zo vreselijk trots op je!”

Een half uur later kwamen Chester’s opa en oma tevoorschijn. Lauren vertelde hem dat weldra zich een wonder zou voltrekken.

Jules was behoorlijk onder de indruk van Chester’s verhaal. Zeker! Er zou zich zeker een wonder voordoen! Ze vertelde haar man dat ze zwanger was!

We waren allemaal in de zevende hemel! Een nieuw familielid in aantocht! Ik word OMA!

Chester praatte Jules helemaal bij over het andere wonder dat stond te gebeuren. Daar waar ze zolang voor hadden gewerkt. 

Maar ik wist ook dat we meer levensvruchten nodig hadden als we meerdere mensen terug zouden halen van de dood. We moesten een aantal maanden wachten op verschillende nieuwe manen, voordat we er genoeg hadden geoogst. Lauren was zeer ingenomen met Jules en de twee konden uren praten over tuinieren.

Jules zwangerschap verliep zonder problemen. Jules had haar onderzoekjes en een pret-echo en las alles wat los en vast zat aan babyboeken. De geesten waren er ook, iedere avond, helemaal klaar voor het nieuwe leven dat zich weldra zou aankondigen.

Toen werd het kleine Field meisje geboren.

Juliette was het mooiste kind van de wereld natuurlijk.

“Tijd voor je slaapje, kleintje…mamma moet oma even helpen om het wonderdiner te bereiden. We hebben hele speciale gasten vanavond.”

Het was tijd. Tijd om Ambrosia te bereiden. Het was een spiritueel moment. Zou het werken? Het zou een laat diner worden. Ik moet me voorbereiden… geef me even de tijd. Ik ben gauw terug met het volgende hoofdstuk.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Fred Brenny vertelt..., Verhalen van Anderen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Lobster Thermidor & Herfstsalade – 4

  1. Yvonne Toele zegt:

    Meiden het verhaal is weer geweldig.
    Knuffel voor beiden.
    Vonnie. 😎

    • margotoele zegt:

      Dank je wel voor de knuffel zus… en natuurlijk ook voor het lezen van het verhaal van Fred. Zij vindt het ook erg leuk. 😀 Ik ga nu het laatste deel publiceren. Dikke kus ~ Margo.

  2. Conny zegt:

    Hoi Margo en Fred
    Nou dat is snel he,zat nog achter de computer,dus dat was heel
    gauw lezen,zo zie je dat ik er erg van geniet.Knuf van Conny

    • Margo Toele zegt:

      Nou Conny, jij bent er inderdaad ook heel erg snel bij. We stellen het op prijs, dat je ons vertelt het verhaal leuk te vinden. Knuf… 😎

  3. fred zegt:

    hi hi hi… jij bent snel Margo! 😛 Nu MOET ik wel het laatste hoofdstuk vertalen… anders wordt iedereen maar onrustig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s