Lobster Thermidor & Herfstsalade – 5 (Einde)

Het is tijd voor een wonder. Zelfs alle kreeft in de wereld kon niet op tegen het miraculeuze gerecht Ambrosia, dat we op het punt stonden te bereiden.. Ik zeg we… want ik had op een ding niet gerekend.

Jules stond op het punt om Juliette in haar bedje te leggen toen de hele familie Field hun graven ontsteeg.

Ook al kenden ze elkaar al een behoorlijke tijd, het was nog steeds beangstigend al die geesten om zich heen te hebben.

Ik was al druk in de keuken. Nog een laatste check of ik alles wel had voor dit bijzondere etentje. Mijn mise-en-place leek in orde.

Ik telde de levensvruchten en bedacht dat ik de laatste paar rijpe exemplaren toch nog wilde oogsten.

Ik had Lauren helemaal niet gezien, maar ook zij was gekomen om alle ingrediënten aan een grondige inspectie te onderwerpen.

Ik denk dat ze zich na al die jaren van wachten niet meer kon inhouden…

Ze was aan het neuriën en zingen, het waren werkelijk onaardse geluiden.

Lauren pauseerde even, ze haalde heel diep adem. Ze liet dit moment helemaal op zich inwerken. HIER had ze haar leven lang en haar dood lang op gewacht. Op DIT moment…

Ze kon zich niet langer beheersen en gaf toe aan haar diepste gevoelens. Ze ging zitten en at de Ambrosia…

Als ik het niet met m’n eigen ogen had gezien zou ik het je niet kunnen vertellen, je zou het niet geloven. Lauren lichtte op als… als een godin! En de kracht van de Ambrosia verwarmde haar hele koude dode lichaam.

Ik hoorde allemaal engelen zingen en toen …. POEFFFF….

…. Was Lauren terug…………….

Chester III hoorde dat er wat loos was… Het was toch nog zeker een uur voordat het wonderdiner zou beginnen? Hmm… Zijn nieuwsgierigheid nam de overhand en hij ging naar binnen.

Hij geloofde zijn ogen niet… en hij was stil… kon alleen maar staren. Voor het eerst in zijn leven (en dood) had hij geen woorden voor wat hij zag en wat hij voelde.

Toen nam hij Lauren stevig in zijn armen en knuffelde haar bijna dood… Hij liet een hele lange spookachtige zucht.

“Je hebt er nooit… nee… nog nooit zo mooi uitgezien Lauren”  fluisterde hij.

Lauren zei dat hij aan tafel moest gaan zitten en op het dinertje moest wachten. Zij zou diegene die dit allemaal mogelijk had gemaakt een handje helpen…. En dat was ik. Ze sprak over mij!  Margje Engstrom!

Ik had de tafel mooi gedekt en nu was het tijd voor de rest van de Field familie om van dit kostbare geschenk te eten.

Chester ging zitten. De dag was aangebroken waarop ze allen hadden gewacht sinds de dag dat ze overleden waren, nu al weer generaties geleden…

Ik stond hem van een afstandje te bekijken. Jules was bij hem gaan zitten en had ook een stukje Ambrosia op haar bordje liggen. Jeetje… Onze familie zou zo het eeuwige leven hebben!

En zo gebeurde het dat Field III weer terug kwam. Terug bij zijn familie.

Er was er nog één die we nog terug moesten halen in  dit leven.

Een nieuwe dag was alweer aangebroken en Lauren vroeg Jules of er nog verse levensvruchten waren. Chester wilde graag een handje helpen in de tuin zei hij. Lauren en Jules keken elkaar veelbetekenend aan… Ja ja, Chester was teruggekomen als een liefhebbende en aimabele man. Er was niets terug te vinden van zijn nukkigheid en ontevredenheid. In niets meer de man uit zijn vorige leven.

Het kostte Chester toch nog een paar uur om zijn zoon ervan te overtuigen dat hij aan tafel moest. Die tafel zou gedekt zijn met het wonderbaarlijke gerecht Ambrosia. Kom… Kom zitten en alseblieft schaar je aan onze zijde hier. Kom naar de overkant. Blijf niet daar in het donker. Kom terug en leef!

We zouden nog eenmaal verse Ambrosia maken. Gelukkig hadden we nog een levensvrucht over.

Lauren ging naar de tuin om het te oogsten. Jules dacht dat ze zoveel voor de mensen konden betekenen met dit wonder. Ze was nu een arts… mensen hoefden niet meer te sterven…

Ik was aan de beurt. Dit keer zou ik Ambrosia maken voor mijn schoonzoon’s dode vader. Het wachten was op hem… Ik ging maar vast naar de keuken.

Weet je… het recept leren is niet zo moeilijk. Maar mensen in je omgeving te hebben waar je zoveel om geeft om ze dit gerecht voor te zetten is een ander verhaal. Ik zei het al eerder. Het gaat allemaal om compassie, liefde en genegenheid.

Er bestaat geen andere manier. Liefde is datgene wat ons op de been houdt in dit leven. Ik zou niet voor eeuwig willen leven, maar deze mensen te helpen gaf me zo’n gevoel van dankbaarheid. Dankbaar voor het leven en dankbaar voor de liefde van mijn familie.

Nou daar gaat-ie!!! … Het perfecte gerecht… AMBROSIA

Chester Field IV at van de Ambrosia…

… en meteen na zijn laatste hap kwam hij weer terug in het rijk der levenden.

Lauren werd mijn beste vriendin sinds die gebeurtenissen van toen. Wij eten vaak salade, gewoon… omdat we dat lekker vinden…

De mannen discussieerden als vanouds over business, politiek, gezondheid en de geneugten van het leven.

En mijn Jules? Jules is nu weer een hele jonge vrouw. Ik geloof dat ik meer kleinkinderen ga krijgen in de toekomst!

Oh ja.. ik kreeg ze! En geen van allen kreeg de naam Chester!

EINDE

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Fred Brenny vertelt..., Verhalen van Anderen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Lobster Thermidor & Herfstsalade – 5 (Einde)

  1. fred zegt:

    Nou… ik wou dat het zo simpel was… doodsvissen, levensvrucht en een beetje van Maggi en een beetje van jezelf…:P 😛
    Fijn dat jullie het een leuk verhaal vonden. Ik weet wat me te doen staat… ik heb er nog een op de plank liggen Azra Romanov, Cheng Wang Liang en Murphy Law… 😀
    Knuffel van Fred!!!

  2. Yvonne Toele zegt:

    Hoi Meiden, het was weer geweldig, Fred kan ik het recept krijgen? Ik wil de mensen waar ik van hou en die aan gene zijde zijn, ook wel weer terug krijgen. Knuffel voor jullie.
    Vonnie. 😛

    • margotoele zegt:

      Ja Von, wat zou dat heerlijk zijn hè om op die manier geliefde mensen terug te krijgen maar, je hebt inderdaad gelijk: de wereld zou te zwaar worden voor al die mensen… 😛

  3. Conny zegt:

    Hoi Margo en Fred
    Wat was dit een grappig verhaal,hoop dat de volgende ook zo leuk zijn,maar ik weet zeker van wel!Voor bepaalde mensen wil ik wel AMBROSIA maken hoor!
    Die wil ik zeker nog eens terug zien,HA,HA.Knuf van Conny

    • margotoele zegt:

      Ja hoor Conny. Alle verhalen van Fred zijn leuk en, als ze tijd heeft zal ze weer een van haar andere verhalen vertalen. Tot dan zul je je tevreden moeten stellen met mijn serie Kronieken van Valverde. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s