Onder dezelfde Maan – 12

In het vorige hoofstuk:

Ging Cynthia naar huis en liet Jeremy alleen achter op het Vuurtoren Eiland.

Val en Jane Hunter dorsten niet te praten over Jane’s eventuele verhuizing naar een eigen woninkje.

Jane ontdekte waar Alejandro woonde.

***

Jeremy voelde zich een stuk beter nu hij weer alleen was. Die eerste dag bracht hij door met trainen en lezen.

Hij was vermoeid van al dat trainen en daarom sliep hij naderhand geweldig. Sinds lange tijd had hij niet zo goed geslapen.

Toen hij de volgende dag in de tuin bezig was, dacht hij aan alle voordelen die het alleen-zijn met zich meebracht. Hij kon doen wat hij altijd had gedaan als hij alleen was. Hij kon in zijn ondergoed in de tuin werken als hij daar zin in had want er was niemand waar hij rekening mee hoefde te houden. Niemand zou hem vertellen wat wel en wat niet correct was. Hij hoefde alleen maar voor de tuin te zorgen, te trainen en verder kon hij relaxen…., relaxen…! Wat een opluchting! Hij hoefde niet op zijn tenen te lopen uit angst op lange tenen te trappen. Hij hoefde niet bang te zijn iemand te beledigen. Het was niet meer nodig om een verklaring te vinden voor de beweegreden die Cynthia had. Ze was altijd zo onvoorspelbaar…!

Ja, hij was duidelijk beter af nu, hij… alleen met zichzelf….  Hij wist echter nog niet hoe dat zou uitvallen…

Terwijl hij daar onkruid aan het wieden was had hij het gevoel, dat er naar hem gekeken werd. Hij stond op en draaide zich om. Zijn bloed stolde zowat in zijn aderen….  

Hij stond oog in oog met zichzelf… toen hij nog een jongeman was…

Was dit een nachtmerrie? Hij was zo geschokt, dat hij zijn bewustzijn verloor…. 

*****

Tante Dawn was lichtelijk van slag. Op haar leeftijd had ze veel meegemaakt en ze was niet iemand die snel een oordeel klaar had en zeker niet over zaken waar ze geen verstand van had. Ze geloofde echter niet aan ‘berichten die door overledenen gegeven werden’. Dus was ze van slag toen ze Cynthia uit een taxi zag stappen…. Hoe kon Raph dat nou geweten hebben? Of zou het gewoon maar toeval zijn…? 

Cynthia groette Dawn hartelijk en ze verontschuldigde zich, dat ze langer weg was geweest, dan was afgesproken. De oudere vrouw zei, dat er geen enkel probleem geweest was tijdens haar afwezigheid. Ze zag wel, dat Cynthia er vermoeid uitzag en ze bood haar aan om nog te blijven om de lunch voor de hele familie klaar te maken.

Cynthia accepteerde dat aanbod dankbaar. Ze liep naar binnen om zich te verkleden. Het zou niet lang duren voordat de kinderen uit school zouden komen.

Cynthia ging terug naar de tuin om op haar oudste zoon te wachten en toen hij er aan kwam knuffelden ze elkaar.

Vanuit haar ooghoek zag ze een meisje het huis binnen gaan en dacht: ‘Ach…, dat is natuurlijk dat meisje waar Tante Dawn het over had gehad…., ik zal haar straks groeten’. Verder luisterde ze geduldig naar alle nieuwtjes die haar oudste zoon haar vertelde.

Toen Risto thuis kwam en zijn moeder in de tuin zag, holde hij naar haar toe voor een knuffel. Raph keek zijn broertje aan en zei: “Ik heb het toch tegen je gezegd…! Ik wist, dat ze vandaag zou komen want pa heeft dat tegen ze gezegd…” Cynthia keek terloops naar haar oudste en besloot later de betekenis van zijn woorden te analizeren.

Voorlopig was ze heel gelukkig, dat de kinderen er goed uitzagen en ze was Tante Dawn dankbaar, dat ze zo goed voor hem gezorgd had. De jongens riepen Carmen om haar aan hun moeder voor te stellen. Het meisje werd weer erg schuchter want Cynthia was voor haar een onbekende.

Na het eten, zei Tante Dawn tegen Carmen haar koffertje te pakken want ze zouden nu naar Dawn’s huis gaan. Risto spartelde een beetje tegen en zei, dat hij wilde dat Carmen bij hem zou blijven. Zijn broer lachte hem echter welwillend uit en zei: “He joh, doe niet zo stom…., je weet toch, dat Tante Dawn onze buurvrouw is? Je hoeft maar 10 meter te lopen en je bent al bij Carmen.”

Toen de kinderen eindelijk naar bed waren, dacht Cynthia na over wat haar oudste had gezegd. ‘Papa heeft gisteren gezegd, dat U vandaag thuis zou komen…’  Ze dacht bij zichzelf: ‘Hoe is dat nou mogelijk. Gisteren wist ikzelf nog niet, dat ik vandaag naar huis zou gaan… Dat besluit heb ik pas genomen nadat ik die foto stuk had geknipt…. Zou Raphael geweten hebben, dat ik zo zou reageren?’

Het antwoord kwam in een droom. Ze hoorde alleen maar Raphael’s stem: ‘Lieve, lieve Cynthia…, ik ben zo blij, dat je mijn schild hebt kunnen breken…. Dit is jouw grote test geweest. Je was veel te afhankelijk van mij en je moest leren op jezelf te vertrouwen. Weet je…., het was eigenlijk niet nodig geweest om de foto stuk te knippen; je had een vaststaand besluit genomen en dat, tesamen met de douche was ook voldoende geweest om het schild te breken. Water reinigt altijd, niet alleen het lichaam maar ook negatieve gedachten; het is echter wel noodzakelijk, dat je vastbesloten bent. Mijn lieve…. ben je je bewust, dat als je het schild kon wegdenken, je ook een schild om je heen kunt creëren als je dat nodig mocht hebben? Ik ben zo trots op je, dat je goed door deze test heen bent gekomen…! Neem nu je leven in eigen handen en vraag me niet overal mijn mening over. Geloof me…, je kan het zelf…. Als je ooit nog eens onverhoopt van het verlichte pad mocht afdwalen… dan mag je proberen contact met me te maken om het Licht terug te vinden.’

*****

Toen Dawn thuis kwam, had ze de indruk, dat er iemand binnen was geweest maar op het eerste oog was alles in orde

In haar huis bevonden de slaapkamers zich in een mooie woonkelder. Toen ze naar beneden liep om een slaapkamer voor Carmen in orde te maken, zag ze dat een van de slaapkamers in beslag was genomen. Er stond een koffer en er hingen kleren in de kast. Ze hoefde niet lang te wachten om dat misterie op te lossen. Ze hoorde, dat er iemand via de voordeur binnen kwam en ze haastte zich naar boven.

Er kwam een grote glimlach op haar gezicht toen ze haar achternichtje herkende. Ze groette haar en zei: “Mijn lieve Rosalind. Wat ben ík blij je hier te zien. Hoe is het met je moeder? Waarom ben je hier gekomen? Ik dacht, dat je onderwijzeres was…. Je moet me er alles over vertellen…!”

– “Tante Dawn; U bent precies zo lief als ik me U altijd in mijn gedachten had. Ja, het is waar…; thuis in Sutters Landing ben ik inderdaad onderwijzeres maar ik heb een problematische klas; probleem kinderen en ik ben hard aan vakantie toe. Daarom heb ik besloten een jaar lang helemaal af te haken en te studeren wat altijd mijn interesse heeft gehad: psychologie…. Misschien helpt dat me om de leerlingen beter te begrijpen. Ik had echt een verandering nodig. Ik hoop, dat U het niet erg vindt dat ik naar U toe gekomen ben. Mam heeft me Uw adres gegeven en ik vond de huissleutel onder de bloempot.”

De jonge vrouw glimlachte naar haar oud-tante en Dawn was werkelijk gelukkig iemand van haar familie op bezoek te hebben. Ze knuffelde Rosalind weer en zei, dat ze zolang mocht blijven als ze wilde. Toen zag Dawn vanuit haar ooghoek hoe Carmen uit de huiskamer kwam.

Dawn zei:” Och, wat dom van me. Ik was zo blij, dat ik je zag dat ik helemaal vergeten ben je aan Carmen voor te stellen…” Ze riep het meisje en zei: “Carmen, ik stel je voor aan Rosalind King, mijn achternichtje. – Rosalind, Carmen is een vriendinnetje van mij, dat hier enkele maanden te gast is totdat hij moeder terug komt uit Simstralië.”

– “Aangenaam mevrouw…”, zei Carmen. Ze was weer erg verlegen. Het was een vermoeiende dag met veel nieuwe gezichten voor het meisje geweest en ze had er behoefte aan om alleen te zijn. Ze hoopte van harte, dat ze in dit huis iets kon vinden om mee te spelen.

Toen ze zag, dat de twee vrouwen verder praatten, liep Carmen naar beneden en daar vond ze een muziekdoos die ze kon opwinden. Gelukkig had ze iets gevonden om zichzelf bezig te houden.

***

Thuis bij Val en Daisy, had Jane pas haar bed opgemaakt toen haar schoonzuster binnen kwam. Ze wensten elkaar goedemorgen en spraken wat over onbenullige dingen. Toen zei Jane:

– “Daisy…, ik zou graag je mening over iets willen horen.”

– “Ja Jane…, zeg het maar hoor…”  

– “Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen en ik wil niet ondankbaar lijken want jullie zijn zo aardig voor me geweest….”  

– “Ga maar door Jane…, maak van je hart geen moordkuil.” 

– “Denk jij, dat mijn broer beledigd zou zijn als ik een eigen huisje zou kopen. Ik zou zo graag op mezelf willen wonen maar ik wil Val geen pijnt doen…, hij is de enige familie die ik nog heb…” 

Daisy haastte zich te zeggen: “Jane, je bent hier van harte welkom en wat ons betreft hoef je niet weg te gaan hoor…. als je niet wilt….”

– “Ja, dat weet ik wel maar ik zou echt graag op mezelf zijn…, al weet ik zeker, dat ik kleine Daniel ook erg zou missen….”

– “Hee…, over hem hoef je je niet ongerust te maken. Trouwens…, ook niet over je broer. Hij is nu toch ook een volwassen man en ik weet zeker, dat hij het wel begrijpt…. Wil je, dat ik het er met hem over heb?”  

– “Oh, zou je dat voor me willen doen…? Hem voorbereiden op de scheiding…? Ik zou dat enorm op prijs stellen.”  

– “Ach meid…., het is toch geen afscheid voor het leven. Je wil gewoon op jezelf wonen…, dat is toch normaal? Je komt gewoon regelmatig op visite en wij komen ook bij jou op bezoek. Nee…, maak je maar niet ongerust Jane, ik zorg er wel voor, dat je broer dat ook begrijpt.”  

Daisy voelde zich erg opgelucht, dat het op die manier was opgelost. Jane was een aardige meid maar een beetje privacy in een huwelijk was wel gewenst en eerlijk gezegd…. had Daisy de laatste paar avonden moeite gehad om zich te bedwingen en niet in het eenspersoonsbed bij haar man te kruipen.

***

Diezelfde ochtend werd Alejandro wakker met een opwindend gevoel. Net alsof er iets bijzonders op komst was…, iets veelbelovends….

Hij stapte uit bed, pakte zijn telefoon en belde Jane op.

– “Mi querida señorita…, mag ik je uitnodigen om vanmiddag bij de Bistro te lunchen…?” Hij wachtte geduldig op haar antwoord en plots kwam er een glimlach op zijn gezicht. ‘Ja…., ze had ja gezegd…’ en hij dacht: ‘dit wordt mijn geluksdag…, nu of nooit….’  

De glimlach was niet meer van zijn gezicht weg te krijgen en terwijl hij douchte zong hij uit volle borst een mooi spaans liefdeslied. Hij bereidde zich voor op de afspraak met zijn ‘Dulcinea’, de vrouw van zijn dromen…

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Onder Dezelfde Maan en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Onder dezelfde Maan – 12

  1. Yvonne Toele zegt:

    Hoi Margo, had eerder geen tijd om te lezen.
    Het was weer leuk en de plaatjes zijn weer geweldig erbij.
    Kus je zus. 😎

  2. Conny zegt:

    Hoi Margo,dat is lang geleden,heb echt de verhaaltjes gemist hoor,
    Maar nu weer lekker bij gelezen,Knuf van Conny

    • margotoele zegt:

      Hallo Conny. Bedankt voor je reactie… Het heeft even geduurd hè….. Ik wacht nog even tot ik ook een reactie van mijn zuster krijg voordat ik verder ga met de Valverde Kronieken. 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s