Onder dezelfde Maan – 15

Ja, ik weet het wel….. Ik had beloofd, dat dit hoofdstuk het laatste van de serie zou zijn maar ik vind het vervelend om sommige vragen onbeantwoord te laten. Daarom heb ik besloten een ‘tussendoor-hoofdstuk’ te maken. Eigenlijk zou dit een losstaand verhaal kunnen zijn maar aangezien het te maken heeft met een van de belangrijke karakters vond ik het correct jullie meer te vertellen over Jeremy’s grote vergissingen. De plaatjes die over het verleden gaan, heb ik lichtelijk bleker gemaakt dan diegenen die over de huidige tijd gaan.

*****

Liza Baker was onrustig. Jarenlang had ze geprobeerd een goede moeder en vader te zijn zijn voor haar dochter en ze had zich met hart en ziel aan haar opvoeding gewijd. Nu was haar dochter echter al een tiener en in het laatste schooljaar. Ze had nu wat meer tijd voor zichzelf en had zin om een baan te zoeken. Dat zou trouwens ook meer dan nodig zijn als Caprice de school doorlopen zou hebben want dan zou ook de maandelijkse uitkering ophouden.

Er wel aangebeld en Liza opende de deur voor de loodgieter die ze had besteld. Daarna maakte ze haar ontbijt klaar.

Terwijl ze aan het ontbijten was hoorde ze, de postbode de brievenbus openen. Wat gaat de tijd toch snel; van bankrekening naar bankrekening… Ze stond op om de post te halen en pakte al een balpen om de rekening van de vaste lasten vast te kunnen ondertekenen en weer in de brieven bus te kunnen doen.

Hee, wat eigenaardig; er was een brief bij van een advokaat. Wat was dat nou? De enige keer, dat zij met een advokaat contact had gehad was heel lang geleden en in feite was het haar moeder geweest die al het praatwerk had gedaan.

Na de rekeningen te hebben getekend ging ze weer naar binnen om de brief te lezen. Ze werd verzocht om naar het kantoor van advokaat, Mevrouw Noall te komen. Er werd geen uitleg gegeven maar er stond wel bij, dat ze haar dochter mee moest nemen. De afspraak was morgen om 15:00 uur. Waarom? vroeg ze zich af.

O… wacht even…! Die naam ‘Noall’…; was dat niet de naam van de advokaat van de familie Captain? De advokaat die een grote som geld op haar rekening had gezet en waar ze iedere maand een vastgesteld bedrag van kon afhalen?  Ineens herinnerde ze zich, alsof het gisteren was geweest….

Ze herinnerde zich de tijd, dat ze een fanatieke volgeling was geweest van de Riverview Voetbal Club en dat ze, samen met haar vriendinnen, de club overal naar toe volgde als ze een ‘buiten-wedstrijd’ hadden. Een van de voetballers was, ondanks zijn jeugd al een hele beroemdheid. Ze noemden hem ‘Jemmy’ en alle meiden dachten verliefd op hem te zijn. Hij was reuze aardig voor iedereen en deelde foto’s uit met zijn handtekening er op. Als hij gevraagd werd om te poseren dan omhelsde hij het desbetreffende meisje voor de foto.

Ze herinnerde zich hoe de F.C. Riverview eens ‘uit’ moest spelen in Sunset Valley en zij was er dan ook met haar vriendinnen naar toe gegaan. Ze liet zich door het fanatieke enthousiasme meeslepen en riep ook, in koor “Jemmy, ik wil een kind van je….” Hij keek haar aan en vroeg haar “weet je dat wel zeker? Ik ben niet van plan om me te binden…”

Nou, dat was op dat moment ook helemaal niet belangrijk….. Ze trilde van emotie dat hij haar had uitgekozen tussen zoveel andere meisjes… Ze voelde zich gevleid en ze volgde hem naar een hotelkamer.

Zelfs nu, terug denkende, was ze zich bewust hoe voorzichtig hij was geweest toen hij merkte, dat het haar eerste keer was.

Na die nacht veranderde haar leven op een dramatische manier. Na een paar weken begon ze ’s morgens misselijk te worden en al gauw begreep ze, dat het met die ‘eerste nacht’ te maken had. Ze dorst het niet gelijk aan haar moeder te vertellen en ze ging naar het huis, waarvan ze wist dat Jemmy daar met zijn ouders woonde. Er was helaas niemand thuis.

Ze zat daar de hele middag op een bank voor hun deur te wachten en ze was zelfs in slaap gevallen. De familie was kennelijk buiten de stand. Het was laat en ze moest nu echt naar huis maar ze liet wel een brief achter in de brievenbus.

Een paar dagen later, kwam er een dame langs die kennelijk de advokaat van Jemmy Captain was. Liza’s moeder had al het vermoeden, dat er iets was met haar dochter en ze was al nerveus geworden bij de gedachte wat de buurt wel van hun zou denken. Ze was dus opgelucht toen die advokaat zich voorstelde.

Mevrouw Noall was erg begrijpend geweest en zij had ervoor gezorgd, dat Liza in een huisje buiten de stad kon wonen. Ze had een bankrekening op haar naam geopend en er behoorlijk wat geld op gestort. Ze had gezegd: “Jongedame, dit lijkt een heleboel geld maar het is juist voldoende om de komende baby op te voeden totdat het kind 18 is. Dus je kunt  niet naar goeddunken over het geld beschikken. De bank geeft iedere maand een vastgesteld bedrag vrij en daar moet je het dan mee doen.

Liza’s moeder was erg tevreden met die regeling ook al omdat de buurt het, met een beetje geluk, niet hoefde te weten nu haar dochter buiten de stad ging wonen.

Aanvankelijk voelde Liza zich onzeker en alleen maar er was geen alternatief en zo kondigde zich haar baby aan…. een meisje. Toen pas begreep ze, wat een verantwoording het was om een kind op te voeden. Ze waren alleen… zij en de baby. Gelukkig was het huisje in de vrije natuur. Ze had een tuintje en een vijver. Het was een ideale plek om een kind op te voeden. Ondanks alles, zou die tijd door moeder en dochter altijd als een goede herinnering gekoesterd worden.

Pas toen Caprice op de schoolgaande leeftijd kwam, werden ze zich ervan bewust dat de afstand naar de hoofdweg een probleem opleverde. De eerste schooldagen miste het kind de schoolbus omdat ze te ver moest lopen naar de weg waar ze opgehaald werd. Met huilend hart verkocht Liza het huisje om naar de stad te verhuizen, veel dichter bij school. Vooral in het begin misten ze de rust van het buitenhuisje maar al spoedig waren ze gewend. Hier woonden ze nu inmiddels ook al jaren. Volgend jaar zou Caprice 18 worden en dan zou ze haar over haar vader moeten vertellen. Haar vader…. die kennelijk nooit belangstelling had gehad om zijn dochter te leren kennen.

Toch herinnerde Liza zich, dat ze eens wakker werd van het gehuil van Caprice, die met haar kindertaaltje duidelijk maakte, dat er een man door het raam naar haar had gekeken. Liza was snel naar buiten gegaan maar had niets gezien. Haar dochtertje heeft het er echter nog vele malen over gehad.

Nu was het echter wel voldoende met al die herinneringen! Ze kon haar tijd wel beter gebruiken en maakte het middageten vast klaar.

Haar dochter kwam niet gelijk uit school en was nog even met een vriendin op stap geweest. Toen ze thuis kwam, zei Liza tegen haar de volgende dag direct van school naar huis te komen want ze moesten naar een belangrijke afspraak. “…En als je volgende keer met een vriendin meegaat, wil ik wel dat je me even belt…. Je hebt die mobiel niet voor niets bij je…”

Liza kon het niet helpen.Ze was zenuwachtig. Hoe vaak had ze die envelop van de advokaat nu al opgepakt… Op de envelop stond, dat het kantoor in Bridgeport was maar er stond duidelijk in die brief, dat ze naar een adres in Riverview moest gaan. De vrouw probeerde het van zich af te zetten maar het duurde wel een tijd voordat ze in slaap viel.

*****

Op diezelfde dag ontving Sonya Hayser ook een brief van de advokaat. Ze was die dag een beetje lui geweest en het was pas laat toen ze in de brievenbus keek. Zij herkende wel gelijk de naam van de advokaat en ze vroeg zich af waarom die contact met haar opnam. Ook Sonya was er al over aan het dubben, dat ze een baan moest zoeken. Volgende jaar zou haar zijn van school af komen en het geld op haar rekening was behoorlijk aan het slinken.

Haar geschiedenis was niet veel anders dan die van Liza. Niets nieuws onder de zon. Het enige verschil was, dat Jemmy niet de eerste was waar ze intiem mee was geweest. Ze had van te voren al geaccepteerd, dat Jemmy niet meer naar haar om zou kijken. Iedereen wist, dat hij nooit 2 keer met hetzelfde meisje uitging. Iedereen wist trouwens ook, dat hij ze van te voren altijd waarschuwde, dat hij geen enkele morele verantwoording zou accepteren.

Het viel haar uiteindelijk reuze mee, dat er een behoorlijk bedrag op haar rekening was gestort al kon ze er niet naar hartelust over beschikken. Ze mocht een bepaald bedrag per maand gebruiken zodat het geld voldoende zou zijn totdat haar zoon volwassen zou worden.

De tijd gaat snel…, van baby naar peuter…., van peuter naar schoolgaand kind…! Sonya herinnerde zich de gelukkige en (in tijd van ziekte) de minder gelukkige momenten die ze met haar zoon had gehad. Jerry was een schat van een jongen. Hij leek erg op zijn vader en die gelijkenis werd nog duidelijk met de jaren.

Hij was een gelukkig en tevreden kind die ook met andere kinderen goed kon opschieten.

Een tijd geleden toen ze een museum bezocht, kwam ze Jemmy’s vader tegen. Het kon niet missen… die twee leken op elkaar als twee druppels water. Ze gaven wat opvlakkig commentaar op de tentoonstelling. Ze vond hem een mooie man. Jammer, dat hij nooit zou weten, dat zij de moeder van een van zijn kleinkinderen was…. Vrij kort na die ontmoeting sloeg het noodlot die familie heel hard…. Eerst overleed Jemmy’s moeder en vrij kort nadien ook zijn vader. Volgens de pers was hij zo ontdaan van het verscheiden van zijn echtgenote, dat hij zelf geen zin meer had om verder te leven. Door dit alles raakte Jemmy kennelijk in een depressie want hij verliet zijn voetballers carriere en verdween uit Riverview.

Gedachteloos speelde ze met een van Jemmy’s speeltjes. Daarna bergde ze het op. Ze zette al die herinneringen van zich af. Morgen zou ze wel wéér zien wat die advokaat voor haar in petto had.

*****

Marta Cienpies pijnigde haar hersens waar zo op zo’n korte termijn een kind vandaan kon halen om het mee te nemen naar het advokaten kantoor.

Net als alle andere meisjes van de stad, was zij destijds ook gecharmeerd geweest van Jemmy. Het geval wil echter, dat Jemmy geen interesse in haar had gehad. Ze begreep niet waarom…

Altijd als ze hem zag, was hij aardig en groette maar er was kennelijk iets veranderd. Hij probeerde zichzelf meer in de hand te houden en je zag hem zelden meer met meisjes. Misschien waren zijn wilde jaren voorbij….?

Toch merkte ze, dat de vrouwen hem niet koud lieten en dat het hem moeite kostte om afstand te bewaren. Ze probeerde meer dan eens om hem te verleiden. Ze had graag een baby van hem willen hebben. Natuurlijk wist ze wel, dat hij niet geïnteresseerd was in het huwelijk maar ze voelde aan, dat ze er een slaatje uit zou kunnen slaan. Ze zou zelfs met dat nieuwtje naar de Pers kunnen gaan en zo zou ze ook misschien beroemd kunnen worden….

Het was een algemeen bekend geheim, dat hij ergens twee kinderen had rondlopen waar kennelijk behoorlijk wat zwijggeld voor betaald was. Dat verhaal deed de ronde maar niemand kon aanwijzen wie die kinderen waren. Hij was toch bekend als een ‘Don Juan’. Je hoefde alleen maar te beweren, dat je met hem naar bed was geweest… en iedereen geloofde je op je woord. Waarom zou hij haar niet willen? Ze wist, dat ze niet lelijk was!

Marta deelde in die tijd een appartement met een kennis. Zij vertelde hem, dat ze graag in verwachting wilde raken en of hij haar er misschien bij wilde helpen….

In principe had hij er niets op tegen maar toen het hem duidelijk werd, dat zij die baby wilde gaan gebruiken om geld of faam te krijgen, werd hij kwaad.

“Jij bent niet goed bij je hoofd en ik wil daar niets mee te maken hebben!” Hij vertrok en liet haar alleen achter zodat ze iemand anders zou moeten zoeken om de helft van de huur te betalen.

Marta had toen een goed idee…  Ze bond een kussen met wat wikkels om haar lichaam en zo ging ze naar de residentie van de familie Captain. Jemmy was niet thuis maar zijn moeder, gaf haar een kaartje met het adres van hun advokaat. Het liep precies, zoals ze gepland had…; zelfs de advokaat geloofde haar… Ze kreeg geld… veel geld… Há!

Het was enkele jaren nadien. Ze was voor de deur aan het praten met Lucky Perkins die weer eens probeerde een maaltijd van haar los te krijgen, toen er een mevrouw voorbij kwam. Die vrouw stopte toen ze haar zag en groette haar. De vrouw kwam haar bekend voor maar, eerlijk gezegd wist ze niet meer waarvan…

Ze vroeg haar hoe het met haar zoon was. Perkins zei toen: “Zoon…? Wel nee, dame… Ik ben hier zovaal geweest en heb nog nooit een kind bij haar gezien. Nee hoor dame, zij heeft geen kinderen. Ik denk, dat U haar voor iemand anders houdt.”

Het was precies op dat moment, dat Marta zich de vrouw herinnerde…; de advokaat!

Ze was nerveus geworden maar de weken en maanden gingen voorbij en er werd niet van haar verwacht, dat ze het geld terug moest geven. Nu was ze wel bloednieuwsgierig wat er morgen zou gaan gebeuren….

*****

Marge Noall had er geen gras over laten groeien. Zodra Jeremy op haar kantoor in Bridgeport was gekomen en haar zijn wensen duidelijk had gemaakt, had ze gelijk de drie families van ‘Jeremy Captain Zaak’ een oproep gestuurd. Ze wist, dat ze allen in Riverview woonden en daarom had ze geschreven, dat ze naar haar huiskantoor moesten komen. Marge stond al op het punt om met pensioen te gaan. Ze zag er tegenop maar had haar Bridgeport kantoor al op de markt gegooid voor de verkoop. Voorlopig zou ze haar huiskantoor aanhouden. Dat zou wel minder werk opleveren maar dat was haar eerste bedoeling ook geweest. Ze maakte alle voorbereidingen om straks die vrouwen met de kinderen te ontvangen.

Ze betwijfelde of Juffrouw Cienpies ook zou komen. Ze herinnerde zich hoe die man… Perkins had gezegd, dat ze geen kinderen had. Ach…. maar iedereen kende Perkins. Hij had niet echt een goede naam en daarom had ze Juffrouw Cienpies het voordeel van de twijfel gegeven. Ze zou het wel zien op ze kwam opdagen.

Stipt op tijd stonden ze voor de deur. De enige die haar kind niet had meegenomen was Juffrouw Cienpies. Ze keek haar aan en zei haar, dat haar aanwezigheid zonder het kind van nul en generlei waarde was.

“Ik heb hem niet meegebracht, omdat hij liever met een schoolvriendje uitging”.

“Juffrouw Cienpies…, ik twijfel er echt aan of U wel een kind hebt. Niet alleen U maar ook deze families zijn geobserveerd zonder het zich bewust te zijn. U bent nooit in het gezelschap van een kind gezien…, niet door mij noch door anderen!”

De andere aanwezigen keken elkaar wat onwetend aan en ze vroegen zich af wat er hier nu gaande was.

Marta Cienpies stond van haar stoel op en begon te klagen over het leven, dat zo moeilijk voor haar was. En na wat meer onzin geuit te hebben, wees ze Liza Baker aan en zei, dat die haar het idee had gegeven om een zwangerschap te simuleren om op die manier geld te krijgen.

“Wat?!” riep Liza “Dat is een grote leugen! Ik kén haar niet eens!”

Marge Noall kalmeerde haar:   “Juffrouw Baker, neem weer plaats alstublieft.” Daarna keek ze Marta aan en vervolgde: “Juffrouw Cienpies, wilt U ons het genoegen doen om dit kantoor te verlaten? Er is niets meer waar U voor nodig bent en er is zeker niets meer wat wij hier voor U kunnen doen. Bovendien kunt U er rekening mee houden, dat Uw bankrekening gelijk geblokeerd is. U mag tevreden zijn, dat er U nog geen teruggave is gevraagd voor al het geld dat U op onwettige manier hebt gekregen…”

Marta bleef venijn spuwen en zei tegen de anderen vooral de advokaat niet te vertrouwen maar Marge zei nu luider “GOEDEMIDDAG, juffrouw Cienpies!”

“Goed… We zijn nu onder ons. Sonya en Liza…, ik neem aan dat U het niet erg vindt dat ik U bij Uw voornamen noem…. Als U nog niet met de kinderen hebt gesproken over hun achtergrond… dan is het er nu de tijd voor.”

Toen legde ze op een rustige manier uit, dat Jeremy Captain zijn gebrek aan belangstelling voor zijn biologische kinderen op de een of andere manier goed wilde maken. In zijn jonge jaren had hij hoegenaamd geen interesse gehad om kinderen te hebben en nu als volwassen man was die interesse in hem gewekt. Nu nam hij het zichzelf kwalijk als die dagen, maanden en jaren die voorbij gegaan waren zonder interesse getoond te hebben.

De stem van de advokaat raakte voor Jerry en Caprice nu op de achtergrond. Ze waren er net achter gekomen, dat ze half broer en zus waren dus ze keken elkaar met groeiende belangstelling aan. Marge Noall merkte dat echter en ze begreep het best wel maar toch begon ze wat luider te spreken om hun aandacht weer te krijgen. Ze keek Jerry aan en zei: “Jongeman, je lijkt onwaarschijnlijk veel op je vader; ik hoop alleen, dat je niet hetzelfde pad gaat bewandelen als hij deed in zijn jeugd.”

Toen ging ze weer verder voor alle aanwezigen: “Mijnheer Captain is zich nu bewust vader te zijn en hij zal het volledig begrijpen als jullie niets met hem te maken willen hebben. In het geval, dat jullie hem wel willen leren kennen en jullie moeder het er mee eens is, zou hij jullie graag ontmoeten.

Maar laat is dit allemaal nog even samenvatten….

Vanaf jullie volgende verjaardag zullen jullie officieel eigenaars zijn van de ‘Captain-Rederij’. Vanaf dat moment krijgen jullie een vaste maandelijkse uitkering en als jullie 21 zijn, kunnen jullie zelfs beslissen of jullie de Rederij willen verkopen of ermee verder gaan. Ik raad jullie het laatste aan want jullie zullen de rest van jullie leven geen financiele problemen hebben. We hebben het hier over miljoenen….! Jullie vader is een heel gul mens. De zaakwaarnemer heeft bewezen, dat hij alle vertrouwen waard is en ik beveel jullie aan hem op die plaats te laten. Hij weet alles van de Rederij en heeft zelf grote interesse om het draaiende te houden.

Ik hoop van harte, dat jullie de juiste beslissing gaan nemen en dat jullie het hoofd koel kunnen houden. Ikzelf ga spoedig met pensioen maar als advokaat van de familie, kunnen jullie altijd op me rekenen.”

Ze begeleidde ze naar de deur en na afscheid van ze genomen te hebben was de de hele avond bezig met de reorganisatie van de officiele papieren.

De volgende ochtend belde ze Jeremy op en vertelde hem…: “Uiteindelijk heb je geen drie kinderen maar twee. Een meisje en een jongen…, ze lijken erg aardig en zijn goed opgevoed. Nu zijn ze waarschijnlijk bezig alles tot zich door te laten dringen en ik denk niet, dat ik me vergis als ik je zeg, dat ze je waarschijnlijk wel willen ontmoeten. Ik heb geen tegenzin opgemerkt…. niet bij de kinderen en ook niet bij de moeders.”

Ze zweeg even en daarna eindigde ze het gesprek: “Het ziet er naar uit, dat je uiteindelijk toch de gelegenheid krijgt om vader te zijn en je voormalige gebrek aan belangstelling voor de kinderen goed te maken. Bedenk ook, dat geld nooit in de plaats van komen van de liefde die een vader kan geven. Ik verheug me voor alle partijen, Jeremy.”

Wordt vervolgd….

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Onder Dezelfde Maan, Sin categoría en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Onder dezelfde Maan – 15

  1. margotoele zegt:

    Ja, ik zet het er nu neer. Het is trouwens het laatste deel hoor! Bedankt voor je reactie. 😀

  2. conny zegt:

    Hoi Margo
    Wat een geweldig verhaal ,op naar het volgende deel, Knuf van Conny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s