Onder dezelfde Maan – Einde

Jeremy was best wel nerveus nu hij wist, dat hij zijn kinderen zou ontmoeten. Mevrouw Noall had hem gezegd, dat ze hem zijn vroegere gebrek aan interesse in hen, niet voor zijn voeten zouden gooien.

Wat was het al weer lang geleden, dat hij voor het laatste in zijn ouderlijk huis was geweest en de eerste momenten voelde het huis leeg en kil aan nu zijn ouders er niet meer waren. Hij zag, dat Mevrouw Noall haar belofte was nagekomen om het huis regelmatig stofvrij te laten houden. Met een brok in zijn keel liep hij van de éne kamer naar de andere en hij herinnerde zich de vele gelukkige momenten die hij had meegemaakt in dit huis.

Aangezien de kinderen ’s morgens vroeg zouden komen, besloot hij maar vroeg naar bed te gaan. Eigenlijk had hij nog helemaal geen slaap en in bed lag hij te denken aan de paar rustige dagen die hij in de Bluewater Inn had doorgebracht. Wat een aardig vrouw was Bubbles, de eigenaresse. Ze kreeg het voor elkaar om je te laten praten en dingen te
vertellen over jezelf, die je normaal gesproken voor je zou houden. Zo rustig en geduldig had ze geluisterd terwijl hij haar vertelde over het deel van zijn leven, dat hij steeds had geprobeerd te vergeten maar dat altijd bij hem aan het spoken was. Hij voelde zich stukken beter toen hij dat had verteld…. Zijn gedachten dwaalden naar Cynthia af. Wat zou zij ervan denken? …En met Cynthia in gedachten viel hij in slaap

De volgende ochtend stond hij vroeg op en na een verkwikkende douche was hij klaar om zijn kinderen onder de ogen te komen. Zouden ze de hele dag bij hem willen blijven? Of misschien wel het hele weekend? Hij zuchtte…; hij veronderstelde, dat het er van afhing of het tussen ze zou ‘klikken’.

Hij hoorde iets voor de deur…. stemmen! Daar stonden ze…! Hij zag wel, dat ze net als hij lichtelijk nerveus waren. Hij maakte snel de deur open voordat ze zelfs al aangebeld hadden.

Daar stonden ze dan… Alle drie stonden ze elkaar met nieuwsgierigheid op te nemen….

Het was het meisje, dat het ijs brak en zei: “Hallo vader, Ik ben Caprice” en ze sloeg haar armen om zijn nek om hem een kusje te geven. De jongen dorst toen ook… Een regiment van gevoelens vlogen door Jeremy’s hart en gedachten. Hij nodigde ze uit binnen te komen en vroeg of ze wilden ontbijten. Daarop zeiden de kinderen, dat ze thuis al hadden ontbeten.

“Nou goed dan”, hij krabte zich nerveus achter zijn oor en vroeg “Wat zouden jullie ervan vinden om een stukje te rijden en naar het park te gaan? Daar kunnen we iets drinken en later kunnen we hamburgers gaan eten.”

Ja, dat vonden ze wel een goed idee. Ze stapten in de auto en Jeremy merkte de interesse in Jerry’s ogen. De jongen was nogal verlegen. Hij deed zijn mond open om iets te zeggen maar sloot hem gelijk weer.

Toen ze in het park waren keek Jeremy Jerry aan en vroeg hem of hij misschien een les wilde hebben in auto rijden… De jongen knikte enthousiast en zei…  “Dat zou ik heel
graag willen; ik hoopte al, dat U het mij zou aanbieden.”

“Dan moeten we dat snel doen want we hebben niet veel tijd….”

Caprice zei toen snel: “O… maar we hebben een heleboel tijd…, nou ja, ik bedoel het hele weekend…., tenminste… als U een plaats voor ons hebt om te slapen.”

Jeremy voelde zijn hart warmer en lichter tegelijk worden. Hij zei, dat hij voldoende slaapplaats had. Hij was lichtelijk in de war want hij had nooit geweten, dat hij in staat was zulke emoties te kunnen voelen. Hij stond even op en liep wat rond terwijl de kinderen toen ook de gelegenheid had om van gedachten te wisselen over hun, pas ontdekte, vader.

Ze brachten de hele dag in het park door en leerde elkaar al vrij goed kennen. Nadat ze de hamburger die hij hun beloofd had, hadden gegeten gingen ze weer naar huis. Jeremy liet zien waar ze zouden kunnen slapen. Naderhand zei hij tegen ze, dat ze hun moeders moesten bellen om te zeggen, dat ze bleven slapen en dat alles goed was.

‘sAvonds vertelde hij hen hoe zijn leven was; dat hij op een boot woonde. Hij vertelde ze over Vuurtoren Eiland en over zijn leven in Sunset Valley. Ze waren erg geïnteresseerd en hingen als het waren aan zijn lippen. “Als jullie moeders het er mee eens zijn dan zouden jullie de volgende vakantie bij mij door kunnen brengen…” Nou, dat vonden ze wel wat en ze zeiden, dat ze er met hun respectievelijk moeders over zouden praten.

Toen was het tijd voor de kinderen om naar bed te gaan. Ze waren wel moe maar niet te moe om eerst nog even een kussengevecht te houden.

Jeremy zat nog steeds in de huiskamer en dacht aan zijn pas ontdekte capaciteit om van de kinderen te houden. Daarna ging hij ook naar bed.

Midden in de nacht werd hij wakker. Hij stond op om te kijken of de kinderen konden slapen dus hij liep naar hun slaapkamer.

Het was pas op dát moment, toen hij naar zijn slapende kinderen keek, dat hij besefte hoeveel hij van ze had gemist in al die jaren. Hij probeerde uit alle macht zijn opwellende tranen te bedwingen.

De volgende ochter, zondag, gaf Jeremy zijn zoon een rijles. De jongen was puur enthousiast maar hij zou beslist nog wel wat meer lessen nodig hebben.

In de namiddag moesten ze alweer naar huis en toen ze op het punt stond weg de deur uit te gaan draaide Caprice zich om en zei:

“Vader, ik heb heel vaak gedroomd, dat U toen ik heel klein was door een raam naar me keek…; ik weet niet waarom…” Jeremy streelde over haar haren en zei niets want hij kon geen woord meer uitbrengen….

Vroeger was hij zich wel bewust geweest, dat hij een kind had… één kind maar… en dat was dit meisje. Op een dag had zijn nieuwsgierigheid hem naar het kleine huisje buiten de stad gedreven; hij had door het raam gekeken en de intensiteit waarmee hij naar het meisje keek, had haar doen schrikken en ze huilde. Hij had zich dood geschaamd en ging er vandoor als de duivel hem op de hielen zat.

Hij besloot de volgende dag gelijk door te rijden naar Sunset Valley. Hij had tegen Bubbles gezegd, dat hij waarschijnlijk nog wel langs zou komen om haar te vertellen over zijn ontmoeting met de kinderen maar hij besloot haar te bellen en haar een paar foto’s te sturen… Hij vond het vreemd, dat zo’n aardig vrouwtje nog steeds alleen was. Veel mannen zouden haar graag de zijne willen noemen.

De telefoon haalde hem uit zijn gedachten. Het was Caprice: “Papa…? Ik ben thuis hoor! De taxi heeft eerst Jerry thuis gebracht en naderhand mij. Ik had hem beloofd om U te bellen en om te zeggen, dat hij het een heel fijn weekend vond.”

Ze had ‘papa’ tegen hem gezegd…. “Dank je wel voor het telefoontje… mijn kleine meid. Ik ben blij, dat jullie weer veilig thuis zijn. Doe je moeder de groeten en zeg maar, dat ze je een hele goede opvoeding heeft gegeven.” Hij had er nog aan toe willen voegen “en zeg haar, dat het me spijt…” maar dat was iets, dat hij zelf zou moeten zeggen.

Hij dacht er weer over…. Ze had hem ‘papa’ genoemd en niet meer het afstandelijke ‘vader’. Daar zat hij dan… te denken hoe het mogelijk was, dat hij na één weekend de kinderen nu al miste. Hij trok zijn knieën op en deed er zijn armen omheen. Legde zijn hoofd op zijn knieën en zo bleef hij een tijdlang zitten… in deze troostende houding.

***

Cynthia had alle kennissen doorgegeven, dat het feestje verzet zou worden tot de volgende zaterdag. Jeremy had haar gebeld om te zeggen, dat hij deze zaterdag nog niet kon komen. Hij zou pas maandag terug kunnen komen en dan zou hij het haar uitleggen.

Ze was eigenlijk wel nieuwsgierig wat hij haar uit te leggen had maar zijzelf had hem ook het een en ander te vertellen. Tijdens de voorbereidingen voor het feest was Dawn naar haar toe gekomen. De vrouw was buiten zichzelf en kwam vragen of Cynthia of de kinderen haar achternicht, Rosalind, gezien hadden.

“Nee…, ach ik zie haar regelmatig je huis binnengaan en er uit komen maar, eerlijk gezegd, heb ik haar een paar dagen niet gezien. Wat is er aan de hand? Is er iets gebeurd?”

Dawn zuchtte en zei: “Ik hoop van niet…, uiteindelijk is ze een volwassen vrouw en ze wordt verondersteld voor zichzelf te kunnen zorgen. Het zit me echter niet lekker… Ik voel, dat er iets niet klopt. Vanochtend was het een troep in haar kamer en haar koffer is er ook niet meer.

Ik heb aan Carmen gevraagd of zij iets wist maar dat meisje leeft in haar eigen fantasie wereld. Als ze niet meer haar huiswerk bezig is, dan speelt ze buiten…. helemaal nu sinds ik de tuin heb ingericht om te spelen.”

Dawn zal er ongelukkig uit toen ze zei: “Ik moet er niet aan denken hoe mijn nicht, de moeder van Rosalind, er op zal reageren als ik haar bel om te zeggen, dat haar dochter er niet meer is. Toen Rosalind hier kwam, zei ze, dat haar moeder ervan wist maar toen ik mijn nicht een paar dagen geleden belde zei ze tegen me, dat ze het niet had geweten en
dat iemand haar wanhopig aan het zoeken was.”

“En, Dawn… heb je het er niet metRosalind over gehad?”

“Dat is het eigenaardige. Mijn nicht zei, dat ik het maar niet aan Rosalind moest vertellen. Ik vroeg haar waarom niet… maar ze gaf me daar geen duidelijk antwoord op. Je weet Cynthia, dat ik de laatste tijd babysitter ben en vaak van huis dus ik had Rosalind al enkele
dagen niet gezien. Vanochtend wilde ik even naar haar toe om te vragen hoe alles was. Ik ging dus naar haar kamer en zag, dat alles overhoop lag, net alsof ze half-over-kop was weggegaan. Jouw zoon Raph zou iets meer kunnen weten.

Ik heb hem namelijk vaak in de buurt van mijn huis gezien en zelfs hoe hij regelmatig door het raam naar binnen stond te kijken. Ik denk, dat hij diepere gevoelens koestert voor Rosalind. Mijn intuïtie zegt me, dat hij waarschijnlijk iets meer weet. Zou jij het hem willen vragen alsjeblieft?”

“Zodra hij van school komt, zal ik het er met hem over hebben. Het spijt me voor je, Dawn.” Het was duidelijk merkbaar, dat de vrouw van streek was en ze omhelste haar om haar te troosten.

Toen Raph thuis kwam zei Cynthia, dat tante Dawn ongerust was en ze vroeg hem of hij misschien iets meer wist.

Raph raakte lichtelijk in de war. Ja… Dawn had gelijk… en Cynthia, als moeder, had ook al aangevoeld, dat haar zoon verliefd was geworden op Rosalind.

Steeds als hij haar zag, ging hij gelijk naar buiten om een praatje met haar te maken. Hij had haar zelfs gevraagd om met hem uit te gaan. Het bloed kroop naar zijn wangen toen hij eraan dacht hoe ze hem had aangekeken met die donkere ogen…. O God…, het leek wel alsof ze door hem heen had gekeken! Ze had erg vriendelijk gezegd, dat ze misschien wel
met hem zou uitgaan na zijn volgende verjaardag….!

Vanaf dat moment was hij steeds in de buurt bij Dawn’s huis en hij wist praktisch elke stap die Rosalind deed.

Ja… Raph kon wel iets meer vertellen maar hij twijfelde…. Toen Cynthia hem echter zei, dat Rosalind was verdwenen, vergat de jongen zijn schaamte gevoelens en vertelde aan zijn moeder wat hij wist en wat hij had gezien.

“Een paar dagen geleden, belde een man aan bij tante Dawn’s huis. Rosalind opende de deur en ze was kennelijk niet erg blij met wat ze zag. De man leek mij opdringerig en ik dacht, dat hij haar misschien pijn zou doen. Ik besloot dichter bij te komen en toen gingen ze het huis in. Ik keek door het raam naar binnen en ik zag en hoorde ze praten…

Eerlijk gezegd kon ik niet alles horen maar ik begreep eruit, dat de man wilde, dat ze met hem mee zou gaan en zij herhaalde maar steeds, dat hij weg moest gaan…

Dat deed hij niet… en toen holde Rosalind het huis uit. De man ging haar achterna. Ze holde helemaal naar boven naar het meer; hij volgde haar en ik volgde ze allebei… en verstopte me achter een boom. Ik hoorde hem zeggen ‘Rosalind, kijk me in de ogen en zeg tegen me, dat je niet meer van me houd… Ik zweer je, dat ik weg zal gaan en je nooit meer
lastig zal vallen’.  Raph zei: “O mama, het leek een eeuwigheid voordat Rosalind een besluit nam… maar toen hoorde ik haar zeggen: ‘Ik hou niet meer van je… en nu moet je weggaan!’ De man draaide zich om en ging weg….

Eerlijk gezegd voelde ik me erg opgelucht! Vanaf dat moment was Rosalind onrustig. Ze liep doelloos het huis uit en in met tranen in haar ogen. Ik ging naar haar toe om te vragen of ik haar kon helpen… maar ze keek steeds zo triest en afwezig…”

Met een gebroken stem voegde Raph toe: “Ik veronderstel, dat ze uiteindelijk toch achter die man is aangegaan…”

Cynthia nam haar zoon in haar armen en herinnerde zich hoe een eerste en onmogelijke liefde pijn deed….

Ze belde Dawn op en zei wat haar zoon had verteld. Dawn was er triest om en dacht nu te weten waarom Rosalind geen bericht voor haar had achtergelaten. Nu begreep ze ook, dat ze haar neus had gestoken in andersmans zaken en dat ze had geprobeerd iets in orde te maken waar ze helemaal geen idee van had gehad.

***

Vanaf het moment, dat Jane en Alejandro hun liefde hadden verklaard, was het duidelijk dat ze zo snel mogelijk samen wilden wonen. Jane had wel gewacht totdat Daisy iemand had gevonden om op het kind te passen terwijl ze werkte. Nu was het moment echt gekomen om te verhuizen naar Alejandro’s huis en Jane was zich bewust van het belangrijke besluit, dat ze had genomen.

Alejandro had haar ten huwelijk gevraagd en ze had gezegd: “Ja… maar niet meteen…. Ik denk, dat we eerste een tijdje samen moeten wonen. Een huwelijk is verondersteld voor het leven te zijn en we moeten helemaal zeker van onszelf zijn. Ik ben geen voorstander van scheiden.”

Alejandro’s reactie was: “Ben je nu al aan het twijfelen aan je liefde voor mij?”

“Nee schat…, ik wil gewoon meer tijd hebben voor de voorbereiden… Tot dan mag ik toch wel al bij je wonen? Of niet….?”

“Natuurlijk mijn knuffeltje” and hij nam haar in zijn armen en kuste haar totdat ze adem te kort kwam….

De eerste belangrijke gebeurtenis in hun leven samen zou het feestje by Cynthia zijn. Ze waren eerst voor afgelopen zaterdag uitgenodigd maar om een of andere reden was het uitgesteld tot de volgende zaterdag. Jane zag er naar uit om ‘haar’ Alejandro aan iedereen voor te stellen. Ze wist, dat Jeremy Captain er ook zou zijn maar dat kon haar geen zier schelen…. Wat een dooie diender vergeleken met Alejandro!

***

Ilona Hemmingway was erg onrustig. Ze was zich goed bewust, dat de komende tijd er een zou zijn van grote veranderingen. Mattie zou spoedig een jonge volwassene worden; Marvin en Chessie zouden tieners worden en volgend jaar zou dat ook het geval zijn met de kinderen Jenny, Jessica en Joyce. Nou…. ze was er wel aan toe. Om zoveel kinderen groot te brengen is een hele klus. Ze had er echter nooit spijt van gehad zoveel kinderen te
hebben. Ze was zelf heel blij, dat Jane en Valdemar haar hadden gevonden na de dood van hun ouders. Officieel waren Lord Valdemar en Lady Jane hun ouders geweest maar Ilona was hun biologische moeder. Deze kinderen waren bij haar gekomen toen ze al jonge volwassenen waren. Nu was Valdemar al getrouwd en had een kind en Jane was verloofd.

Ze zuchtte en pakte haar mobieltje om Cynthia te bellen: “Hallo Cyn…, heb je het erg druk? Zou je het vervelend vinden als ik nu naar je toe zou komen? De muren komen op me af. Ik hou van dit huis maar soms voelt het als een gevangenis aan…” Toen Cynthia haar zei, dat ze welkom was maakte ze de lunch klaar en zette die in de ijskast. Ze legde een briefje op de keukentafel om te zeggen waar ze was. Ze trok haar trainingspak aan en ging op weg naar het huis van haar vriendin.

Ook voor Cynthia was het een welkome onderbreking. Ilona bewonderde de tuin die grotendeels al klaar was gemaakt voor het feest en het grootste gedeelte van de tijd brachten ze buiten door in het koele zeebriesje terwijl ze hun vrouwen geheimpjes uitwisselden.

“Cynthia…, heb je er nooit over nagedacht om weer iemand te zoeken na de dood van Raphael?”

“Ach Ilo…, als je toch eens wist hoe een lieve man Raphael was…. Hij is zo vaak in mijn dromen, dat het aanvoelt alsof hij nog leeft…” Ze zuchtte en vervolgde “Hijzelf heeft me ook gezegd, dat ik door moet gaan en dat de lichamelijke behoeften ook belangrijk zijn; dat hij me graag gelukkig zou willen zien…. Ja…, ik heb eens op het punt gestaan om mezelf aan een ander te geven maar dan was er toch iets… ik weet niet wat… dat me ervan weerhield. Misschien de gedachte aan Raphael of misschien wel omdat ik merkte, dat die andere man onstabiel was…, emotioneel onstabiel bedoel ik… Ik heb iemand nodig die zelfverzekerd is. Ik veronderstel, dat dat de reden is…”

De avond was al ver gevorderd toen Ilona thuis kwam. Daar zag ze hoe Mattie haar taak had overgenomen. Hij had zijn broers en zusjes naar de douche gestuurd en naar bed. Haar man, Chester, was nog in het ziekenhuis aan het werk.

Ze bedankt haar zoon en ze ging naar bed met het zalige gevoel een dag alleen voor zichzelf te hebben gehad.

***

Dawn Nightfall was er nog steeds bedroefd om, dat Rosalind was vertrokken zonder een woord… Ze hoorde de brievenbus open gaan en weer dicht. Wat kan dat nou zijn? Gisteren had ze de rekeningen betaald. Ze ging naar buiten om te kijken en vond een pakje. Het was een geschenk van Rosalind en een briefje er bij.

In het briefje schreef Rosalind, dat ze getrouwd was en dat ze na een discussie weg was gelopen en niet had gewild, dat haar echtgenoot haar kon vinden. Nu had ze echter begrepen, dat ze toch nog van hem hield en ze was terug gegaan naar haar plicht als getrouwde vrouw en naar haar baan als onderwijzeres. Ze eindigde de brief met ‘Neem me niet kwalijk, lieve tante. Ik had het U vanaf het begin moeten zeggen. Doe de groeten aan Carmen en voor U een dikke kus. ~ Rosalind.’

Dawn was erg opgelucht nu alles duidelijk was gemaakt. Ze was van plan geweest niet naar Cynthia’s feestje te gaan maar nu voelde ze, dat ze best wel een feestje kon gebruiken.

***

Zaterdagochtend…

Cynthia was druk bezig geweest om de diverse koude gerechten klaar te maken en daarna in de koelkast te zetten. De buffet tafel stond al helemaal klaar in de tuin. Als de gasten zouden komen dan hoefde ze alleen maar de gerechten op tafel te zetten. Ze ging het huis weer binnen.

Oh… daar ging haar telefoon over! “Hallo…. met Cynthia Lightkeeper…”

“Hee Cynthia, ik ben het… Jeremy…. Ik ben een paar dagen geleden terug gekomen maar ik had het een en ander te doen. Ik moest ook mijn boot van de scheepswerf afhalen… Nou ja… je weet hoe die dingen zijn; daar gaat een hoop tijd in zitten.  Heb je even tijd voor een praatje?”

“Nou Jeremy… om eerlijk te zeggen… nee… Ik heb het behoorlijk druk op het moment maar als je wilt kan je hier naar toe komen en me helpen terwijl we praten…”

“Oh ja…., dat is een goed idee. Ik neem een pizza mee, dan hoef je niet nog extra voor de lunch te zorgen.”

“Dank je Jeremy. Tot straks.”

***

Jeremy bracht ook een bos bloemen mee. Het verbaasde haar dat hij aan zoiets had gedacht en hij maakte de indruk erg rustig en gelukkig te zijn. Toen hij haar de bloemen gaf zei hij: “Het is eigenlijk maar een kleinigheidje. Je verdient veel meer voor het ondergaan van mijn humeursveranderingen toen we op het Vuurtoren Eiland waren.

“Dank je wel Jeremy… Je ziet er gelukkig en rustig uit; het lijkt zelfs wel alsof je iets dikker bent geworden… Ja, je ziet er goed uit.”

Toen vertelde hij haar alles over zijn verleden en over de kinderen en het besluit, dat hij ten opzichte van hen, had genomen.

Cynthia vertelde hem over Rosalind en hij zei, dat het voor hem niet als een verrassing kwam want hij had vanaf het begin al gemerkt, dat ze een persoonlijk probleem had.

Samen brachten ze de gerechten naar de buffet tafel en de gasten kwamen al beetje bij beetje aangelopen….

***

Valdemar zei, dat Daisy iets later zou komen omdat de babysitter er nog niet was.

Ilona was heel erg blij dat haar man had mee kunnen komen. Het was voor hem de eerste keer in al die jaren, dat hij bij Cynthia thuis kwam.

En daar was Daisy dan…, net zo elegant en discreet als altijd….

Sommige bezoekers wilden gelijk de dansvloer op…

… terwijl anderen liever een gesprek voerden…

Jane was er blij mee, dat Penelope ook had kunnen komen en die danste met haar broer, Val want Daisy hield niet zo van dansen.

Het werd al wat donkerder en Ilona hoopte maar dat haar man niet opgeroepen zou worden om te gaan werken. Wat was ze blij, dat Jane zo gelukkig was met deze aardig uitziende jongeman.

Tante Dawn liep heen en weer tussen Cynthia’s huis en haar eigen huis. Ze had haar tuin in orde gemaakt voor de kinderen om er plezier te hebben en te spelen.

Raph was de enige, die geen zin had in een feestje. Hij was nog steeds niet over zijn eerste grote teleurstelling heen en hij hoopte troost te vinden naast het graf van zijn vader.

Zijn vriend Mattie miste hem in het begin wel maar hij merkte al gauw, dat Carmen heel aardig gezelschap was… en het beloofde een mooie vriendschap te worden.

De politiewagen stopte bij Cynthia’s huis en de agente vroeg of de muziek iets zachter kon…. Nee, niemand had geklaagd maar…. voorkomen is beter dan genezen…. De agente was toevallig voorbij gereden en had de muziek gehoord.

Ze zette het geluid iets lager en ze aten weer iets waarna ze ook weer gingen dansen. Niemand had nog zin om te vertrekken.

Cynthia had gemerkt, dat Raph stilletjes naast het graf van zijn vader stond. Ze liep naar hem toe en verzocht hem zich ook wat meer met de gasten te bemoeien. “Ik begrijp best wel, dat je er op het ogenblik weinig zin in hebt maar probeer het in ieder geval… alsjeblieft Raph…, doe het voor mij…! Hij knikte en liep naar de dansende gasten toe.

Cynthia draaide zich om en zag op een behoorlijk afstandje hoe Jeremy in zichzelf gekeerd naar de dansende mensen stond te kijken. Wat zag hij er goed en rustig uit; zo zelfverzekerd! Probeerde niemand met zijn gevoelens te beïnvloeden…. Hij had zichzelf in de hand… Dat betekende, dat de emoties die nu haar lichaam en geest inkropen van haarzelf waren!

Jeremy draaide zich om. Hij voelde, dat iemand intens naar hem keek. Alle gevoelens die hij op Vuurtoren Eiland voor Cynthia had gehad kwamen nu dubbel zo krachtig terug.

De gasten vervaagden. Hun ogen waren op elkaar gericht.
Ze zagen niets anders meer. Op eenzame hoogte raakten hun geesten elkaar maar de voeten waren op de aarde. Dat was een perfecte combinatie voor iets heel bijzonders….

…En lang nadat de gasten waren vertrokken… waren ze daar nog steeds. Ze deden ook geen moeite om woorden te vinden om hun ontwaakte gevoelens voor elkaar te uiten. Er was geen spoor meer te vinden van de spirituele energie die ze op het pad van zelfkennis had gezet; dat was ook nu niet nodig. Ze waren gevangen in elkaars verlangen. Ze zwegen….; dat was de beste manier om deze magische momenten vast te houden.

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Onder Dezelfde Maan en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Onder dezelfde Maan – Einde

  1. conny zegt:

    Hoi Margo
    Jeetje wat een leuk verhaal zeg ,heb weer genoten , hoop dat er gauw weer een
    nieuwe komt!!! Knuf van Conny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s