De Erfenis – 1

Welkom bij dit nieuwe verhaal. We zitten nu als onzichtbare passagiers in de auto van John en Melissa Newman. Ze verhuizen naar een andere stad. Ze zijn nogal zenuwachtig want het is niet hetzelfde om helemaal opnieuw te moeten beginnen als je 40 bent. Nee, dat is echt heel anders dan wanneer je net in de 20 zou zijn….

***

De man startte zijn auto. Hij wilde zo snel mogelijk weg…, weg van deze nachtmerrie! Hij keek naar de vrouw, zijn vrouw, die naast hem zat en hij merkte, dat zij er nog ellendiger aan toe was dan hijzelf. Ze kon haar handen en benen niet stil houden. Geen van beiden wilden achterom kijken naar wat ze achter lieten.

Hij probeerde zichzelf te vermannen en zei: “Schat, hou er toch mee op…; denk niet steeds opnieuw aan wat er is gebeurd. We kunnen er nu tóch niets meer aan doen. Het spijt me heel erg en ik weet dat het mijn schuld is. Ik had het huis moeten laten verzekeren…, dan hadden ze nu tenminste iets van geld gehad om opnieuw te kunnen beginnen!”

De vrouw ging in gedachten terug naar toen ze pas begonnen. En hoe ze hadden gezwoegd om het geld voor de hypotheek iedere maand bij elkaar te krijgen. Hoe ze de eindjes aan elkaar hadden moeten knopen. Maar ja…, daarvoor hadden ze dan wel een van de mooiste huizen van hun buurt gehad.

Ze dacht aan de rustige tijd die was aangebroken nadat de schuld afgelost was en ze hadden zelfs het afgelopen jaar zich met luxe kunnen omringen.

Hun dag-indeling was de laatste tijd steeds hetzelfde geweest. Een sleur? Ja… maar wel een rustgevende sleur! John had zijn goed betaalde baan en zijzelf hoefde tegenwoordig niet meer buiten de deur te werken. Zij verzorgde met hart en ziel het huis en de tuin.

Vrijdagavond, steevast… aten ze altijd in hetzelfde restaurant; soms binnen maar heel vaak ook buiten, op het terras. Dat was afhankelijk van het weer. Gisteravond waren ze daar ook en ze vermoedden niet wat ze zouden vinden bij het thuiskomen.

In gedachten zag ze hoe hun prachtige huis ten prooi was aan de vlammen en hoe lang het duurde voordat het werkelijk in elkaar viel. Toen de brandweer kwam… was er al niets meer te redden.

Ze hadden daar op het puin gezeten en geprobeerd te verwerken wat ze nu te wachten stond. Het was hartbrekend geweest toen ze haar man, die altijd zo sterk was, zag huilen als een kleine jongen.

Ze zei: “Het is niet alleen jouw schuld. Ik vond het destijds ook een goed idee om te wachten met verzekeringen totdat er wat meer geld zou zijn. We hebben het gewoon uitgesteld…, op de lange baan geschoven tot we het helemaal vergaten. We hebben niet eens een brandalarm gekocht!”   Ze voelde weer de wanhoop die ze beiden gevoeld hadden toen ze zich bewust werden van de omvang van wat er was gebeurd en hoe dat hun toekomst zou beïnvloeden.  Ze zaten in stilte naast elkaar in de auto, elk met hun eigen gedachten totdat Melissa de stilte verbrak: “John, weet je eigenlijk wel het juiste adres?”

“Ik denk van wel, Mel. Ik ben er nooit geweest maar weet het adres en als ik het niet zo gauw vinden kan, dan vraag ik het gewoon aan de mensen ter plaatste. Na de dood van mijn overgrootouders, erfden mijn ouders dat huis maar ze hebben er nooit in gewoond. Ik heb het later weer van mijn ouders geërfd. Het was nooit bij me opgekomen, dat dit huis nog eens van pas zou kunnen komen. Verwacht er alsjeblieft niet te veel van; het schijnt maar een klein huis te zijn maar ik ben bang, dat het nu alles is wat we hebben.”

Melissa zuchtte: “Nou ja…, als het niets is, kunnen we altijd terug…!”

“Terug? Waar naartoe? Naar ons huis, dat verbrand is? Dat kunnen we wel vergeten…, we zitten in dit schuitje en we moeten maar gaan roeien en aan het idee wennen”. John gaf nog wat meer gas.

“John!” riep Melissa geschokt “Pas op… die kat…, een zwarte kat!”

“Verdorie!” Hij stond gelijk op zijn rem om de kat die overstak te vermijden. “Hou alsjeblieft op met dat bijgelovige gedoe! Hij was trouwens niet zwart maar grijs!”

Melissa deed haar handen geschrokken voor haar gezicht en probeerde haar vertwijfeling te verbergen.

John deed de radio aan om zijn vrouw niet te horen snikken. Hij moest de frequentie zoeken want er was alleen maar gekraak. Toen hij op het punt stond de radio weer uit te zetten werd de uitzending duidelijk. Ze waren kennelijk al in een andere provincie aangekomen want op de radio hoorden ze een stem: ‘…En nu gaan we verder met ons programma Gouden Oudjes…; hier op golflengte 91.5 van Radio Hidden Springs… waar we het beste klimaat van de wereld hebben! Hoewel… Fats Domino was liever in ‘Blueberry Hill’.

“Nu duurt het niet lang meer voordat we er zijn, schat. Misschien nog een uurtje rijden.” Door de muziek konden ze zich wat ontspannen. Melissa kreeg het zelfs voor elkaar om een dutje te doen. Ze werd wakker omdat ze het geluid en de beweging van de auto miste.

“We zijn er Mel. Hier ligt onze toekomst.” Het was een heel klein huis; niet te vergelijken met wat ze eerst hadden gehad. Ze stapten de auto uit en voelden zich opgelucht, dat ze de benen konden strekken. Ze hadden uren gereden en John in het bijzonder was erg stijf. Ze hadden er geen erg in, dat ze gade werden geslagen.

Lege, levenloze ogen zagen hoe de auto stopte… en hoe er twee mensen uitstapten en met een koffer naar het huis toe kwamen. De koude ogen glansten kwaadaardig… ‘Ha, daar zijn er weer een paar…! Eindelijk weer wat leven in de brouwerij…!’

Het huis moest hoognodig gerepareerd worden.

De tuin was één woestenij. Melissa hield ervan in de tuin te werken maar toen ze zag hoe het onkruid zelfs over een bank heen gegroeid was, zuchtte ze. Haar man keek haar aan en begreep haar heel goed. “Mel, dit huis heeft minstens 20 jaar leeg gestaan. Het is dus heel normaal, dat er van alles aan gedaan moet worden.”

John zette de koffer neer en pakte de sleutel uit zijn zak om de deur voor zijn vrouw te openen. Terwijl hij de koffer weer oppakte, liep zij al naar binnen.

Toen hij haar verschrikte schreeuw hoorde, holde hij snel naar binnen

Wordt vervolgd….

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Erfenis en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De Erfenis – 1

  1. Pingback: November/December 2011 | Sims Universum

  2. margotoele zegt:

    Het is een heel ander soort verhaal. Niet helemaal wat ik gewend ben te schrijven maar ik vond het zelf wel leuk. Je hebt nog 4 hoofdstukken tegoed. Een dezer dagen zet ik deel 2 erop. Groetjes.

  3. conny zegt:

    Hoi Margo
    Wat lief dat je gewacht heb op mij .Het zal je gebeuren als je
    lekker heb gegeten en je komt thuis en heb geen huis meer .
    Maar het komt wel goed met ze geloof ik . Leuk deel hoor ,
    Knuf van Conny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s