De Erfenis – 2

In het eerste deel hebben we gezien hoe John en Melissa Newman hun vroegere woonplaats moesten verlaten omdat een brand hun huis had verwoest. Het enige, dat ze nog hadden was de auto en een sleutel die John altijd aan zijn sleutelbos had. Een sleutel van een huis, zólang geleden geërfd dat het bijna vergeten was. Dat huis was nu hun enige mogelijkheid om een dak boven het hoofd te hebben. Daarom reden ze helemaal naar Hidden Springs.

***

Toen hij de kreet van zijn vrouw hoorde, holde John het huis binnen en hij zag, dat ze op de grond lag. In een oogopslag begreep hij, dat ze was flauw gevallen bij het zien van alle viezigheid in het huis. Alle stress van de afgelopen dagen en nu dit…! Het was gewoon teveel voor haar. Hij tilde haar op met het idee om haar op het bed neer te leggen… maar hij legde haar weer op de grond. Nee, hij zou haar er geen plezier mee doen door haar op de vuile lakens van dat bed te leggen.

Overal waar hij keek, zag hij spinrag.

Hij knielde naast haar en door rustig te praten probeerde hij haar weer tot bewustzijn te brengen. Hij hielp haar opstaan en ze liepen naar buiten. De frisse lucht hielp Mel weer helemaal bij te komen. Ze ademde diep en zei: “Oké, laat me even nadenken. Ik moet eerst even alles op een rijtje zetten. De ramen…, de ramen moeten tegen elkaar open gezet worden om een frisse wind door het huis te laten waaien. Ik dacht, dat ik stikte toen ik daar binnen kwam, die bedompte lucht!”

Ze gingen het huis weer in en deden de ramen open.

“We moeten naar de stad om beddengoed te kopen en -jeetje- ik durf die ijskast niet eens open te doen. Als hij er van buiten al zo smerig uitziet dan moet ik er niet aan denken hoe hij van binnen is…. We hebben een nieuwe ijskast nodig.”

“Lieverd, daar hebben we nu geen geld voor.”

“Het spijt me, maar dan moeten we de auto maar verkopen.”

“Hoe kan je dat nou zeggen? We wonen niet midden in de stad! Je kan toch niet lopend boodschappen gaan doen? Trouwens…, we weten ook niet of er hier een poolcar dienst is…zoals we dat thuis hadden…”

Melissa klonk weer even verbitterd toen ze zei: “Thuis…, thuis…, vergeet thuis maar; dat bestaat niet meer. We hebben nu dit huis en we moeten proberen het beste ervan te maken!”

John putte er troost uit, dat zijn vrouw zich zo snel aan hun nieuwe situatie kon aanpassen. “Goed dan…. We zouden fietsen kunnen kopen…”

Zijn vrouw glimlachte. “Dat is nou eens een goed idee. Laten we naar de stad gaan om te auto te verkopen. Hopelijk krijgen we er genoeg voor om een ijskast, beddegoed, fietsen en eten te kopen. Met een beetje geluk houden we zelfs nog wat over om iets op zak te hebben.”

En ja…, ze kregen een behoorlijk bedrag voor de auto. Ze bestelden en nieuwe ijskast en vroegen of ze gelijk de oude weg wilden nemen. Ze hielden zelfs geld over om voorlopig er mee verder te kunnen leven. Op hun nieuwe fietsen reden ze terug. Dat was wel even wennen!

Toen ze aankwamen keek Melissa richting tuin en zei hardop: “Je zal nog even moeten wachten…; eerst is het huis aan de beurt.”

John moest lachen. “Wat doe jij nou… praat jij tegen de tuin?”

“Ja, ik wel… Hoe sneller we elkaar leren kennen… des te beter.” Ze glimlachte en dacht, dat haar man nooit had gemerkt, dat zij de gewoonte had om tegen planten te praten. Altijd als zij in de tuin bezig was dan was hij op zijn werk.

John pakte de krant op en bracht hem naar binnen. “Het is eigenaardig hoe snel krantenbezorgers merken, dat er nieuwe bewoners zijn. Het lijkt wel alsof ze een 6e zintuig hebben…”

Mel, die al druk bezig was de boel te redderen, keek over haar schouder en zei: “Schat, waarom kijk je niet gelijk of je werk kan vinden… Een vast inkomen… is wat we echt nodig hebben, helemaal nú.”

John solliciteerde naar een baan in de Administratie. Dat had hij thuis ook gedaan maar ja, hier moest hij natuurlijk weer van onderaan beginnen.

Toen hij weer thuis kwam, wachtte Mel al op hem. Ze zag er tevreden uit want, zei ze, ze hadden de ijskast bezorgd en geïnstalleerd. “O John, ik ben toch wel zo blij, dat de ergste troep weg is!”

“Vind jij ook niet, dat het hier vreselijk stil is, John? Het lijkt wel alsof de mensen hier niets met ons te maken willen hebben.”

Hij lachte: “Ach meid, dat komt omdat we hier nieuw zijn. We moeten gewoon eens bij de buren langs gaan om ons voor te stellen; onderweg heb ik wel wat huizen zien staan. Laten we nu maar naar bed gaan. We hebben onze nachtrust nodig. Jij hebt morgen beslist nog het een en ander te doen hier en ik moet naar mijn werk.”

“Ga jij maar vast, John. Ik neem eerst even een bad en kom gelijk.”

Toen Mel in bed kwam, was John ook nog wakker. Ze praatten nog wat na over de vele veranderingen die in zo’n korte tijd in hun leven waren gebeurd. Het duurde niet lang voordat John in slaap viel.

Toen Mel zich weg voelde doezelen kreeg ze een eigenaardig gevoel. Het leek wel alsof het huis ademde en klaagde. Nee, dat kon niet waar zijn…; huizen ademen niet. Het waren natuurlijk de vreemde geluiden van het huis waar ze nog niet aan gewend was. Ze kroop dichter tegen haar man aan en viel ook in slaap.

Die eerste nacht in hun nieuwe huis was redelijk rustig hoewel ze verschillende malen wakker werden door ongewone geluiden, waarschijnlijk veroorzaakt door de wind die met de losse planken, waarmee het huis bekleed was, speelde. John nam zich voor om daar iets aan te doen zodra er wat meer geld was.

Ondanks dat het een oud bed was, was het toch comfortabel en ze waren goed uitgerust toen ze wakker werden.

Ze ontbeten en daarna ging John op de fiets naar zijn werk.

Na een tijdje, stopte er een poolcar voor hun huis en toeterde. Toen Melissa dat zag, liep ze er naar toe om de chauffeur te zeggen, dat haar man al op de fiets naar zijn werk was gegaan omdat ze niet wisten of er hier ook een poolcar dienst was. De man bedankte haar, dat ze het was komen zeggen. Toen keek hij achter haar langs naar het huis. “Zo… dus U bent de eigenaars van dit oude huis…? Als ik U was, zou ik maar voorzichtig zijn mevrouw; er doen zich rare verhalen de ronde over dit huis.” Daarna reed hij weg. Mel keek verwonderd. Wij zou haar daarmee bedoelen? Toen haalde ze haar schouders op en ging weer naar binnen om verder te gaan met waar ze mee bezig was.

Toen John van zijn werk thuis kwam stond hij ervan versteld wat zijn vrouw al allemaal had gedaan. Voor de deur kon hij de boenwas al ruiken. Het begon al aan te voelen als een ‘huiselijke haard’. Ja, die tuin…; die moest nog wel gedaan worden maar dat zou voor Mel met haar groene vingertjes, geen enkel probleem zijn! O jee, dat prieeltje moet er eens mooi hebben uitgezien maar nu moest er wel het een en ander aan gedaan worden. Hij besloot een boek te lezen over ‘Reparaties in en rond het huis’ want hij was eigenlijk niet zo handig in die dingen. Was het trouwens nooit geweest!

Mel was wat dat betreft een stuk handiger; die had dat van haar vader geërfd. Dat kwam haar hier al goed van pas want ze had nu ook de kraan in de keuken zelf kunnen repareren. Ze had ook met de gedachte gespeeld een nieuw bed te kopen maar het oude was eigenlijk comfortabel genoeg en veel geld was er op dat ogenblik niet dus besloot ze maar het ledikant een ‘new look’ te geven; ze schuurde en beitste het. Ach, er was nog zoveel te doen… maar dat moest wachten op wat meer geld.

Vanuit haar ooghoek had ze wel al wat doosjes gezien met vlinders maar tot die avond was ze zich niet bewust geweest, dat ze nog leefden…! Ze werd er bedroefd van. Dieren, zelfs insecten, horen niet in dozen. Ze pakte ze en bracht ze naar buiten om de vlinders vrij te laten.   Ze hield van de natuur in al zijn vormen maar alles op zijn plaats! De klimop die tegen het huis aan groeide en op sommige plekken al bij het dak was, zag er mooi uit maar het piepte door het open raam naar binnen en dat zou insecten of zelfs muizen in huis kunnen brengen. Daarmee was ze dan ook niet zo verguld dus ze besloot de klimop te snoeien; in ieder geval rond de ramen. Er kwam nu ook wat meer licht in huis.

De dagen verstreken en Mel was al met de tuin begonnen.

Er waren een paar jonge planten, die waarschijnlijk spontaan groeiden en zij besteedde extra aandacht aan die twee. Ook had ze een zaadje in het huis gevonden. Ze wist niet wat het voor zaad was maar besloot het te planten. Naderhand, als ze wat meer tijd had, zou ze ook een groententuintje willen hebben.

Ze nam haar oude gewoonte weer op en begon te praten tegen het boompje. Tot haar grote vreugde begon het veel sneller te groeien en het bleek een geldboom te zijn. Eerst gaf die boom wat munten….

Maar weldra kon ze biljetten oogsten. Wat was ze daar blij mee! Dat betekende, dat ze meer in het huis kon gaan veranderen en dat deed ze dan ook. Vanaf het moment, dat John naar zijn werk ging was zij met het huis bezig. Ze verloor geen minuut.

Ze verfde alle ramen en deuren. Ze vernieuwde de hele badkamer. Toen ze naderhand weer in de tuin bezig was viel het haar op, dat die banken ook wel een likje verf konden gebruiken.

Toen John thuis kwam zag hij al het gedane werk maar hij zag zijn vrouw niet. Ze was niet binnen. Hij ging de tuin in en hoorde haar neuriën.

Hij ging op het geluid af en zag haar toen bij de bank op de grond zitten. “Wat ben jij nou aan het doen?”

“Ik ben bezig de bank te schuren om hem naderhand te verven. Het is heel erg nodig.”

“Oh lieverd…, ik geloof dat het nodiger is om te relaxen na al wat je vandaag hebt gedaan… Je moet wel uitgeput zijn! Bovendien maak je, dat ik me schuldig voel. Ik zou je zo graag willen helpen.”

Ja, hij heeft eigenlijk wel gelijk, ik ben moe…’ dacht Mel en ze stond op om haar man naar het prieel te volgen. Hij zij: “Dit moet vroeger mooi geweest zijn. Wat vind je ervan als we dit het volgende weekend proberen te repareren?”

Ik zou het ook graag gerepareerd zien maar, eerlijk gezegd, geloof ik dat het belangrijker is om de muurbekleding van het huis te repareren. Is het je wel opgevallen hoeveel er van die planken los zitten en verweerd zijn? We zouden ze weg kunnen halen en de muren pleisteren totdat we nieuwe houten bekleding kunnen kopen … want dát kost me wat!”

“Goed idee! Morgen, na mijn werk ga ik langs de klusjeswinkel om een cementmixer te huren. Dan proberen we dat karwei in het weekend te klaren.”

Ze gingen nu naar binnen om te eten. Daarna liefkoosde Mel haar man op zijn wang… “Weet je waar ik nu zin in zou hebben? In iets wat we de laatste tijd niet meer gedaan hebben door alle stress…; waarom gaan we niet samen relaxen en misschien… nog iets anders…”

Daar had John wel oren naar en hij volgde haar gewillig naar de slaapkamer.

Midden in de nacht werd John wakker met het gevoel iets raars gehoord te hebben. Hij merkte al gauw dat zijn vrouw niet naast hem lag. Hij sprong uit bed en deed zo snel mogelijk zijn kleren aan en holde naar de huiskamer. Daar lag Mel…, ze was weer flauw gevallen.

Wordt vervolgd….

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Erfenis en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De Erfenis – 2

  1. Pingback: November/December 2011 | Sims Universum

  2. margotoele zegt:

    Wat leuk Louise, dat je mijn verhaal leest en er commentaar op geeft. 😀 Dank je wel.

  3. Louise van Kleef zegt:

    Heb net deel 2 gelezen en vind het spannend worden. Ga nu naar deel 3

  4. margotoele zegt:

    Hallo Conny.
    Ja, zo’n geldboom wil iedereen wel… Dat is typisch iets van het spel De Sims. Alles is op dat spel geïnspireerd. Dat is wel leuk! Groetjes ook aan je man….

  5. conny zegt:

    hoi Margo
    Wat was het weer leuk om te lezen ,nu nog even ondekken
    hoe je aan zo”n geldboom kan komen , HA HA ,Knuf van Conny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s