De Erfenis – 4

In het vorige hoofdstuk hadden John en Mel de diensten van een tuincentrum besteld om de dode bomen uit hun tuin te laten halen.

*****

Mel was nu van plan om de lege plekken wat nader te bekijken om te zien wat ze er nu het best zou kunnen planten.

Ze liep naar de vijver en toen ze vlak bij was, kon ze haar ogen niet geloven…

Daar stond een tuinkabouter die met één hand naar een, in het water verzonden, grafsteen wees terwijl hij in zijn andere hand een stuk papier had. Ze pakte met trillende vingers het papier en las de enige zin die er op stond:

Ik zie je op het kerkhof… ‘W’

Mel moest nu haar keel schrapen, die was van de schrik helemaal droog geworden. Opnieuw keek ze naar het graf maar nu zag de de kabouter niet meer…, alleen maar de hand van een skelet die gedeeltelijk uit het water stak. Ze zou nét weer flauw gevallen zijn toen ze de kabouter weer zag. Hij stond nu iets verder weg maar hij keek naar haar en hij wenkte met zijn hand. ‘Hij wil, dat ik hem volg’, dacht Mel.

Haar eerste impuls was om dat dan ook te doen maar toen dacht ze: ‘Nee, ik kan beter eerst even John bellen om hem te zeggen wat ik ga doen. Je weet maar nooit!’ 

Aan de andere kant van de lijn luisterde John naar wat Mel te zeggen had en terwijl hij haar maar liet praten, dacht hij: ‘Mijn vrouw is veel te vaak alleen…, ze zal toch niet geestesziek worden? Ik zal vanavond met haar naar de bioscoop gaan… en dat zou ik vaker moeten doen; misschien heeft ze wel een mid-life crisis…’  Hij zei: “Goed lieverd…, ga maar fijn wandelen. Wees voorzichting. Voor je het weet ben ik weer thuis.” **klik**

Daarna begon Mel te wandelen in de richting waar ze de kabouter voor het laatst gezien had terwijl allerlei gedachten door haar hoofd gingen.

‘Logisch, dat die mensen me waarschuwden voor dit huis! Zou dat ademen en murmelen wat ze ’s nachts vaak hoorde van de geest van dit graf kunnen zijn? 

Na korte tijd kwam ze bij het kerkhof. Tot nu toe had ze niet geweten, dat er een kerkhof zo dicht bij hun huis was.

Aangezien ze geen flauw idee had waarom ze hier eigenlijk was, begon ze maar grafzerken te bekijken waarop de namen vaak niet meer te lezen waren. Het was duidelijk, dat dit door niemand werd verzorgd. Overal onkruid en wilde bramen. Nee, ze had wel mooiere kerkhoven gezien!

Plotseling hoorde ze voetstappen op het grint. Ze draaide zich om en toen zag ze de opvallendste en kleurrijkste vrouw die ze ooit had gezien; een vrouw met donker haar waar wel grijze strepen in te zien waren. Ze had levendige lichtgrijze ogen. Mel kon haar ogen niet van haar af houden. Ze schrok ervan toen de vrouw ineens haar mond open deed. Haar stem klonk als grof schuurpapier: “Kom maar achter me aan, meisje…!”

Mel keek om zich heen maar er was niemand anders waar dat tegen gezegd zou kunnen zijn. Ze wees naar zichzelf en vroeg: “Ik…? Een meisje…? Ik ben geen….”

De vrouw verhief haar stem nu: “Verdorie! Waag het niet me tegen te spreken! Ik zeg, dat je me moet volgen!”

Mel voelde zich ineens weer alsof ze 6 jaar was en ze volgde de vrouw gewillig.

Na een wandeling van zo’n 15 minuten maar die in Mel’s gedachten wel een eeuwigheid had geleken, kwamen ze bij een open plek in het bos.

Daar stonden 2 zigeunerwagens en een kampvuur. De vrouw liet Mel gewoon maar aan haar lot over terwijl zij het paard, dat tijdens haar afwezigheid achter een omheining had gestaan vrij liet. Er liep ook een gruwelijke kat rond die niets van aaien wilde weten.

Met elke minuut die verstreek voelde Mel zich onzekerder worden. De vrouw bleef haar in stilte aankijken. Na een tijdje vroeg ze: “Familie?” Mel antwoordde: “Nee… eh ja, mijn man…. We hebben geen kinderen. Ik heb wel wat neven en nichten maar die zijn erg druk met hun eigen leven.”

“Zoals gewoonlijk”, mompelde de vrouw meer tot zichzelf dan tot Mel.

Toen haalde de vrouw diep adem en begon te praten: “Ik ben Wolfspryte. Nee, dat is niet mijn naam… het is mijn Pseudoniem.”

“Die naam komt me toch bekend voor…! Is er niet een architect of ingenieur die zo heet?”

De vrouw leek lichtelijk verwonderd te zijn toen ze antwoordde: “Dat zou kunnen…; ik heb 16 kinderen gebaard en die zullen inmiddels wel hun eigen kinderen hebben gekregen…. Ik weet het niet. Ik kan niets zien wat mezelf en mijn familie betreft. Ze beschuldigden me ervan een veel te strenge en harde moeder te zijn. Zodra ze konden zijn ze de deur uit gegaan en ik heb nooit meer wat van ze gehoord.” De vrouw keek nadenkend en mompelde toen zo binnensmonds, dat Mel haar nauwelijk kon horen: “Zo… dus er is in ieder geval één van hen die me genoeg bewonderde om mijn pseudoniem te gaan gebruiken…!” Toen zei ze luider: “Maar waarom zeg ik dit?! Het heeft niets met jou te maken!”

Toen viel er weer een van die onzalige stiltes… Daarna zei de vrouw: “Ik heb gehoord, dat je inlichtingen wilt hebben over het huis…. Hier ben je aan het goede adres; ik kan je er meer over vertellen.”

Mel raakte ervan opgewonden: “Echt waar? Oh… U bent een zigeunerin…! Hebt U ook een glazen bol waar U het verleden en de toekomst in kan zien?”

“Een glazen bol? Flauwe kul! Ik heb dat spul niet nodig voor inspiratie!” En met een stem die geen tegenspraak duldde zei ze: “Ga zitten! Ja… op de grond…, wees rustig en waag het niet me uit mijn trance te halen…!”

Mel was diep onder de indruk toen ze zag hoe die kleurrijke zigeunerin vóór haar in trance ging.  De vrouw met het pseudoniem Wolfspryte begon met een mysterieuze, theatrale stem te praten:

Ik zal je vertellen wat er in het Tumbledowns Huis is gebeurd…. Lang geleden woonden Jonas en Doris Tumbeldor in dat huis. Van mevrouw Tumbeldor werd gedacht, dat ze een ‘tuinheks’ was. Zelfs bij de ergste droogte en tijdens de strengste winter, groeiden haar planten als bij geen ander. Het glinsterende water van de vijver was altijd cristalhelder en uitnodigend. De Tumbeldors hadden geen kinderen maar waren vriendelijke en hulpvaardige mensen…; ze werden door een ieder bijzonder gerespecteerd. Ze zouden nooit iemand in de kou hebben laten staan.En zo gebeurde het dat HIJ…Tehther bij ze introk. Hij was door en door slecht en grauwde en snauwde tegen iedereen. Op een dag kon hij zich niet meer inhouden en hij sloeg meneer Tumbeldor met een ijzeren paal, dat gebeurde vlak bij het prieel. Mevrouw Tumbeldor kwam het huis uithollen om te proberen dit oneerlijke gevecht te stoppen.”  

Mel deed geen mond open en ze dorst bijna niet te ademen maar ze griezelde over al haar leden en had kippenvel terwijl ze naar dit relaas luisterde.

“Ze holde naar het monument naast de vijver, alsof ze de Godin wilde smeken tussen beiden te komen. Ze was bij de rand van de vijver toen Tehther haar te pakken kreeg…. Vanaf dat moment heeft niemand ze ooit meer gezien. De lichamen of de grafstenen werden nooit gevonden.

**lange stilte**

Vanaf die tijd groeide er een speciale plant naast de vijver. Er wordt beweerd dat die plant groeide op mevrouw Tumbeldor’s tranen. Die plant gaat nooit dood zonder wat van zijn zaden te laten vallen en in het huis schijnen er ook zaden te liggen. Het geheim van haar tuinplanten zijn in de boekenkast verstopt. Huis en tuin hebben tientallen jaren braak gelegen. Niemand dorst er in de buurt te komen. Misschien… als de vijver en het prieel in hun vroegere glorie hersteld worden…, als de graven gevonden worden…, als het huis en de tuin verzorgd worden… en als de vlinders los gelaten worden…, heel misschien dán kunnen Jonas en Doris Tumbeldor eindelijk rust vinden…!”  

Wolfspryte kwam langzaamaan uit haar trance. Toen vroeg Mel haar of ze misschien kon vertellen wat er voor haar in het verschiet lag.

“Heb je niet al genoeg informatie gehad? Ik heb je verteld wat er is gebeurd en ik geloof niet, dat ik je er een plezier mee doe om te vertellen wat je te wachten staat. Je noodlot staat je te wachten…, net zoals dat ons allen te wachten staat. Je kan daar niet aan ontsnappen. We wandelen allemaal op een voor ons uitgestippeld pad en zijn daar met een lange onzichtbare draad aan verbonden. We kunnen een behoorlijk eind naar links en rechts afdwalen maar uiteindelijk komen we steeds weer op hetzelfde pad terug. Het enige waar ik je voor kan waarschuwen ligt achter de bank en hou er rekening mee, dat je liefde voor de natuur je wel eens fataal zou kunnen worden. Dit is nu wel genoeg.” De vrouw stond op en liep naar binnen omdat ze haar taak als vervuld beschouwde.

Mel probeerde door het bos, de weg naar huis terug te vinden en telkens als ze begon te twijfelen, stond de kabouter er om de weg te wijzen.

Terwijl ze daar liep, speelde ze al met de gedachte om de andere grafsteen ook te zoeken. Toen ze thuis kwam, maakte ze gelijk de lunch klaar en wachtte tot haar man van zijn werk kwam. Daarna liet ze hem het stukje papier en de verzonken grafsteen zien. Hij stond werkelijk paf en dacht: ‘Godzijdank, dat het daglicht was toen dit verhaal aan haar werd verteld…. Ik moet er niet aan denken hoe ze gereageerd zou hebben in het donker’.

Het was eigenaardig… een kabouter met een stukje papier en… wie was in godsnaam die Wolfspryte? Hoe kon ze zo precies vertellen wat er gebeurd was… net alsof ze erbij geweest was? Mel vond het moeilijk om haar leeftijd te schatten. 16 kinderen? Ze zag er niet ouder uit dan Mel zelf of wel…? Nou ja… in ieder geval gedroeg ze zich alsof ze de oudste van de wereld was.

Waar zou die man… Tehther… naderhand gebleven zijn? Er waren nog zoveel vragen…!

Mel had helemaal geen zin om naar de bioscoop te gaan. John kon zich dat wel voorstellen. Hij had eerst gedacht, dat het iets psychisch was van zijn vrouw maar nu hij het graf en het papier had gezien, begon hij ook te twijfelen. Hij besloot zijn werk te bellen om enkele dagen voor eigen rekening vrij te nemen en Mel te helpen met de tuin en het zoeken naar het andere graf.

Die nacht sliepen ze maar weinig. Nu hadden de nachtelijke geluiden een andere betekenis voor ze gekregen. Ze deden zo af en toe een dutje en lagen geheel gekleed op bed. Mel dorst geen stap alleen te doen. John zorgde ervoor, dat hij altijd bij haar was en daar was ze hem dankbaar voor. Ze voelde zich alsof ze werd bekeken door iets kouds…, ze kon het niet omschrijven en ze kon ook niets zien.

De volgende dag besteedden ze aan het graven bij het prieel en de plaats waar de andere dode boom had gestaan. Niets…! De tuin was groot en Joost mocht weten waar die tweede grafsteen was. John had wel de eerste grafsteen uit het water kunnen halen en hij had de hand van het skelet weg gegooid want hij wist hoe zijn vrouw erop zou reageren, als ze die iedere keer weer moest zien. Het onkruid en de wilde bramenstruiken groeiden sneller dan dat Mel ze kon weghalen. De kabouter was ook verdwenen…. Het was allemaal zo mysterieus… maar ze hadden nu in ieder geval een doel. Ze konden er iets aan doen en wellicht zou het probleem opgelost kunnen worden…. Ze hoefden alleen maar de andere grafsteen te vinden en ze dan beiden een decente begrafenis te geven.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Erfenis en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De Erfenis – 4

  1. Pingback: November/December 2011 | Sims Universum

  2. margotoele zegt:

    Hallo Conny.
    Nou, dat heb je wel heel snel gevonden! Ik was nog bezig om op de beginpagina te schrijven waar de link te vinden was en toen zag ik, dat je al een commentaar had geleverd. Ik zal heel binnenkort (misschien wel vanavond of morgen) het laatste deel publiceren.

  3. conny zegt:

    Hoi Margo
    Wat was dit weer een spannend deel zeg , geweldig . Kijk
    uit naar het volgende .Knuf van Conny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s