De Erfenis – Einde

In het vorige hoofdstuk konden John en Mel de tweede grafsteen niet vinden. Ondanks het feit, dat ze er verschillende dagen mee bezig waren…, ze vonden het niet.

Ze hadden al bijna de moed opgegeven en besteedden toen maar de tijd aan het dichtmaken van de kuilen die ze hadden gegraven tijdens hun ‘zoektocht’ en het weer in orde brengen van de tuin. Mel vond, dat op sommige plekken de planten veel te dicht bij elkaar groeiden. Bijvoorbeeld waar het monument stond bij de vijver. Die planten waren prachtig maar ze stonden zo dicht bij elkaar, dat ze misschien zouden verstikken. Ze begon ze die planten uit te dunnen.

Toen zag ze ineens iets… “John, kom ’s even kijken wat ik hier heb gevonden!” Haar stem klonk opgewonden.

John ging zo snel mogelijk naar haar toe om te zien waarom ze zo opgewonden was en toen zag hij het ook…: de tweede grafsteen was verborgen geweest tussen al die planten. Eigenlijk stond hij niet zo ver van de grafsteen die ze eerst hadden gevonden. Het verschil was dat deze steen niet in het water stond maar op vaste grond.

Ze omhelsden elkaar van vreugde. John zei: “Ik denk, dat we het kerkhof maar eens een bezoekje moesten brengen”, en glimlachend: “wij alle vier.”

Mel zei: “Ik ben het er helemaal mee eens…, hoe sneller we dit achter de rug hebben… des te beter.”

John pakte beide grafstenen en ze liepen snel naar het kerkhof. Mel keek rond naar een goede plek om ze neer te zetten.

Ja, in een van de hoeken was er een mooie plek maar het was er overgroeid met struikgewas. Ze wilde de Tumbledors persé een schone, laatste rustplaats geven dus ze zei tegen John maar even rond te kijken terwijl zij de plek geschikt maakte voor de graven.

Daarna plaatste John de grafstenen en Mel zette er een bus bloemen bij. Tevreden met hun werk, omhelsden ze elkaar weer en gingen naar huis.

Ze voelden zich enorm opgelucht en er was nu wel reden om het te vieren.

“John… schat…; wat vind je ervan om vanavond naar de bios te gaan? Ik heb daar nu wel zin in.”

“Ja natuurlijk! Ik dacht dat ook al… en na de film kunnen we bij de Bistro dineren om deze dag nog onvergetelijker te maken.”

Mel vond dit zo’n speciale gelegenheid, dat ze krulspelden inzette en haar mooiste jurk aantrok.

Het was een prachtige film. Ze genoten er met volle teugen van.

Ze voelden zich zó gelukkig met deze goede afloop en hadden het er maar steeds over terwijl ze dineerden. Het leek net alsof ze aan een tweede huwelijksreis waren begonnen.

Voor het eerst sinds ze hier kwamen wonen sliepen ze werkelijk goed.

De volgende dag was Mel heel ontspannen bezig om nieuwe jonge struiken te planten en ze vond zelfs nog even de tijd om naar het kerkhof terug te gaan en een bloemenstruik te planten bij de graven van de Tumbledors.

John was de hele ochtend bezig met het repareren van het prieel en hij vroeg Mel wat ze er van vond. “Wat denk je…, moet er nog iets meer aan gedaan worden?

“Nee, wat mij betreft ziet het er nu prima uit. Ik ben van plan hier in het prieel een paar rozenstruiken te planten. Zou jij zo lief willen zijn en die bank daar, hier in het prieel willen zetten? Het wordt een gezellig plekje.”

Natuurlijk deed John dat gelijk en hij genoot ervan, dat Mel zachtjes neuriede bij alles wat ze deed. Na een intense werkdag, sliepen ze weer heel goed.

De nieuwe dag was weer zonnig en ze zaten samen op de bank in het prieel. Mel was nog steeds aan het dubben over de kleur van de rozen die ze hier wilde planten.

Na een tijdje stond ze op en liep naar de andere kant van de tuin. “Wat ga je nu doen?”, vroeg John.

Ze keek over haar schouder achterom en antwoordde: “Niets bijzonders…; ik ga deze “gele jungle” een beetje uitdunnen.”

Ze was voorbij de bank in de tuin gelopen en toen voelde ze, dat ze geen vaste aarde meer onder haar voeten had. Ze riep geschrokken ‘John!’. Hij ging er snel naar toe maar kon niets meer doen om te verkomen, dat ze beiden onder de geel bloeiende struiken verdwenen.

*****

Vanaf een afstandje had Wolfspryte het allemaal zien gebeuren. Ze liep er naar toe en wees naar de gele struiken, draaide zich naar de kat om en zei: “Het is nu jouw beurt…! Geniet er maar van, Tehther…!”

De kat sprong op en in een wip onderging hij een gedaanteverwisseling….; ineens was de kat een wreed uitziende man die op Wolfspryte leek.

Op hetzelfde moment, mompelde Wolfspryte: ‘Sorry Melissa…; ik heb je gewaarschuwd voor de tuin achter die bank en je gezegd niet te overdrijven in je liefde voor de natuur…. Maar Tehther is mijn broer en het bloed kruipt waar het niet gaan kan’.

John had al gelijk gemerkt, dat ze door een, onder het struikgewas verstopt, trapgat waren gevallen en dat er wel een ladder stond. Gelukkig maar…, dan konden ze er in ieder geval uit! Eerst overtuigde hij zichzelf, dat Mel geen ernstig letsel had opgelopen en toen hielp hij haar op te staan.

Terwijl hij daarmee bezig was, hoorden ze een schurend geluid… John keek achterom en zag hoe de ladder opgetrokken werd… Op hetzelfde moment begon er iemand te lachen…; zo een angstaanjagende, wrede lach, dat Mel weer flauw viel en John viel op zijn knieën naast haar en bad dat er iemand zou komen om hun te redden.

*****

*****

“Lieveling, wil je je nog even inhouden…? Nog even je handen thuishouden… Nee, wacht nog even…, in ieder geval tot we binnen zijn.”

“Oh…, nou waar wachten we dan nog op? Kom mee naar binnen…; ik kan bijna niet wachten om je zonder kleren te zien…” Hij keek verlangend naar zijn vrouw. Ze waren pas getrouwd en het huis was een geschenk van haar ouders. Die hadden het voor een speciale prijs kunnen kopen.

De jonge vrouw voelde zich gevleid, door het vurig verlangen van haar gloednieuwe echtgenoot en ze draaide zich om naar het huis maar daarbij viel haar blik op de tuin. “Jezus…”, riep ze geschrokken uit, “het ziet ernaar uit, dat ik wat van tuinieren zal moeten leren…! Kijk naar toch eens naar al dat onkruid en droge struikgewas!”

Ze merkten niet, dat ze door lege, levenloze ogen in de gaten werden gehouden….

Einde…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Erfenis en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De Erfenis – Einde

  1. Pingback: November/December 2011 | Sims Universum

  2. conny zegt:

    Hoi Margo
    Wat was dit een heel leuk verhaal zeg !!! Kijk weer uit naar een volgende .
    En bij deze wil ik je een fijne kerst en een gelukkig 2012 toewensen ,
    samen met je gezin en heel veel gezondheid , geluk en liefde. Knuffel van Conny

    • margotoele zegt:

      Hartelijk dank voor de kerst/nieuwjaars-wensen. Ik heb ze al gegeven via de kaart die op mijn voorpagina staat. Ik vind het fijn, dat je van dit korte verhaal hebt genoten. Ik heb op het ogenblik nog niets nieuws van mezelf in de pen omdat ik nu verschillende dingen tegelijk doe. Ik heb echter wel nog wat vertalingen van anderen die ik zal publiceren. Daar hoef je niet lang meer op te wachten. Allerbeste wensen, ook voor je man.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s