Deel 109 – De wind in de zeilen

Het leek Ilona toe alsof de tijd niet voorbij ging maar ze voelde zich goed en ontspannen.  Ze had Deirdre weer een keer bezocht en had kennis gemaakt met de elvenfamilie.


Het was allemaal reuze gezellig geweest en de elfjes waren werkelijk schattig. Zij kreeg een foto van ze mee.


Vanaf die dag besloot ze rustig thuis te blijven en ze ging alleen de straat op om de nodige boodschappen te doen en ook om dagelijks een uurtje te wandelen. Vaak zat ze op de boomtronk naast het celtische kruis te lezen. Ze las heel veel in die dagen.

Natuurlijk moest ze ook regelmatig naar de vrouwenarts voor onderzoek. Daarvoor ging ze naar zijn privé adres.

Ze merkte ook, dat ze nu snel zwaarder werd en wist niet of er om moest lachen of huilen. Aan één kant volde ze zich opgewonden maar aan de andere kant probeerde ze die opwinding van zich af te zetten want ze wist, dat haar taak voorbij zou zijn zodra ze was bevallen.


Ook viel het de arts op, dat ze in korte tijd behoorlijk was aangekomen en hij onderzocht haar en maakte een scan.


De arts krabte zijn kin en zei: “Wie had dat nu verwacht…, je krijgt tweelingen….!”

Toen zij hem vroeg of hij kon zien wat het geslacht van de babies was, zei hij dat het nog niet zo goed te zien was en wilde zich liever niet wagen aan een uitspraak want hij zou zich kunnen vergissen.

Zij verzocht de arts nog niets tegen de edelen te zeggen want zij had beloofd het volgende weekend bij hen te gaan logeren en ze wilde zelf de verrassing vertellen. De arts beloofde nog niets te zeggen tot volgende week. Toen ze hem vroeg waarom hij het zelf ook ging vertellen, antwoordde hij dat het zijn plicht was en hij wilde zich ervan overtuigen, dat Ilona beide baby zou afgeven.


Hij gaf haar een ontdeugend knipoogje en zij bloosde want die gedachte was inderdaad bij haar opgekomen. Nu begreep ze wel, dat het niet kon… bovendien was de arts intieme vriend van Lord Valdemar.

Zij belde naar Lady Jane of te bevestigen, dat ze het weekend nog zou komen en de vrouw verheugde zich er enorm op. Ze had zoveel zin om de baby in haar armen te houden, dat ze ongeduldig wachtte en uit het raam keek of ze haar al aan zag komen.


Toen ze haar zag, stond ze ervan versteld hoeveel Ilona was aangekomen.

De vrouw had een soort appartement boven op het vlakke gedeelte van het kasteeldak laten maken; grotendeels onafhankelijk van het kasteel. Ze  had niet op geld gekeken want ze wilde, dat Ilona zich er thuis voelde. Het was niet echt groot maar er was een huiskamer, een slaapkamer en een badkamer en uiteraard dakterras waar de vrouw van adel een schildersezel had laten plaatsen.


Er stond een fantastische badkuip en Ilona genoot van de schuimbaden. Ook liet Lady Jane haar de kamer zien die ze voor de baby had ingericht en ze toonde heel trots de wieg waar de kleine in zou slapen. Ilona moest er inwendig wel even om lachen en ze vroeg zich af hoe ze zouden reageren als ze hen zou vertellen, dat het er twee zouden zijn.  Ze zaten aan de lunch toen ze het nieuwtje doorgaf en ze waren inderdaad reuze verrast en gelukkig. Lady Jane belde gelijk de timmerman om er nog eenzelfde wieg bij te bestellen. Nu was het Ilona die tranen in haar ogen kreeg toen ze de illusie van het echtpaar zag.


Na een paar dagen bij ze geweest te zijn besloot ze weer naar haar eigen huis terug te gaan. Ze had zich beschermd gevoeld want ze had het schilderij van Deirdre meegenomen en ook hier boven haar bed gehangen. Nu nam ze het echter weer mee terug.

Toen ze thuis kwam zag ze, dat er een boodschap op haar antwoordapparaat stond. Het was haar broer die haar had beprobeerd te bereiken. Ze belde haar beide broers op om ze te zeggen, dat alles goed met haar was en dat ze van haar rust genoot.

Naderhand, toen ze rustig op de bank televisie zat te kijken, dacht ze hoe haar broers zouden reageren als ze hen zou vertellen van de tweelingen en dat zij ze zou afgeven aan andere mensen…. Nee…, ze kon beter maar niets zeggen! Het was een beslissing van haarzelf was geweest en ze hoefde niemand anders daarmee te belasten. Het zou een geheim zijn, dat zij met zich mee zou dragen tot aan het graf….

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in De Valverde Kronieken en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Deel 109 – De wind in de zeilen

  1. conny zegt:

    Hoi Margo
    Ben benieuwd hoe haar broers reageren als ze het verteld dat ze zwanger is
    en ze zelf niet groot brengt !!
    Knuf van Conny

    • margotoele zegt:

      Nee Conny, dat gaat ze niet vertellen zoals ze zelf al besloot in Deel 109. Maar inmiddels staat het laatste deel er al op. Met bloedend hart neem ik afscheid van dit verhaal. 😥

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s