Bubbles – 3

00

*Voorwoord van Fredbrenny*

Hé…! Leuk, dat je er weer bent!

De Bluewater Inn bruist van het leven! Bij het afsluiten van het vorige deel kwam Kenny aan. Kenneth Steel is een karakter van Spladoum. Ik ben haar dankbaar, dat ze hem heeft gestuurd. Als je over zijn achtergrond wilt lezen (in het engels) kan je dat doen in de volgende link:
http://forums.thesimsresource.com/showpost.php?p=3932288&postcount=292

Ik ben een boel mensen dank verschuldigd! Mijn vrienden weten wie ik bedoel. Ik nodig jullie nu uit Deel 3 te lezen. Veel leesplezier!

*****


01

Evan Enqvist had er na het telefoontje van Bubbles geen gras over laten groeien. Ze zei, dat ze met hem wilde spreken… Niets speciaals, maar het was heel lang geleden dat ze hem voor het laatst had gezien en ze wilde bepaalde thema’s ‘afronden’. Hij wist wat ze bedoelde. Hij was al ‘tig’ jaren psychoanalist. Hij had zijn secretaresse opdracht gegeven alleen de belangrijke telefoontjes door te geven, (zij wist wat hij daarmee bedoelde) en hij had zijn consult afgesloten en was net op tijd geweest om de late vlucht naar Bridgeport te nemen.

02

Bubbles was een warhoofd. Een leuke term dat ‘multi tasking’! Daar zou hij haar eens een paar waarheden over vertellen! Het komt er uiteindelijk op neer dat je twee dingen tegelijk doet en je aandacht over beide dingen moet verdelen. Dus eigenlijk krijgt niets de volle aandacht! Zoals nu bijvoorbeeld… Ze brak haar hoofd over de boekingen en vroeg zich af hoe ze de reservering van Kenneth Steel gemist kon hebben…, terwijl ze ook bezig was een cocktail te maken. Dus het één noch het ander kreeg haar volle aandacht.  

03

Kenneth, of Kenny zoals hij genoemd wilde worden, sloeg de cocktail af. De bar was hem te veel in de open lucht. Hij was liever binnen. Er was ook te veel frisse lucht. Hij vroeg zich af waarom hij voor deze plek gekozen had. Hij had alleen maar naar de stad hoeven gaan om een hotelkamer te reserveren en daar vandaan kon hij makkelijker de clubs bekijken en de bands die daar speelden. Hij had die ‘sprankelende’ Bubbles gevraagd iets voor hem te eten te maken en terwijl hij naar de keuken liep, hoorde hij muziek uit de garage komen…   

04

Zonder een woord te zeggen kroop hij achter de toetsen en begeleidde de man die in zijn eentje bezig was een prachtig stuk jazz op zijn bas uit te voeren. Dit was een extraatje dat hij niet gehad zou hebben in een hotel in de stad.  Hij liet gelijk het idee varen om zich uit te schrijven.  

05

– “Oh jeeminee… Evan… Ik moest iets te eten klaarmaken voor Mr. Steel. Heb je ook zin in een paar eieren?”   

– “No, Bubbles… dank je wel. Ik denk, dat ik maar naar bed ga om voor de verandering eens 7 uur achter elkaar te slapen…” Hij draaide zijn hoofd om en vroeg “Hoor ik dat goed? Komt er muziek uit de garage? Wie is daar aan het spelen?”   

06

Ze stonden daar allemaal te luisteren hoe Kenny en Jozef bezig waren met hun jam sessie. Dat was niet slecht…, beslist niet! 

07

– “Hé Bubbles, ruik ik daar gebakken eieren? Ik héb me toch een honger! Ik vergat helemaal de tijd… Daar waren enkele mooie momenten die  ik had met … eh…”
– “Dat is Mr. Kenneth Steel, Jozef.” Bubbles zag Kenny’s geïriteerde blik niet. Jozef zag dat echter wel.
– “Hallo, ik ben Jozef Tremont. Je kunt aardig met die toetsen overweg.”
– “Jozef, pak maar een bord hoor, als je honger hebt. Er is genoeg. Evan is al naar bed. Hij heeft de tropische kamer.” 

08

– “Wat vindt u van die eieren Mr. Steel? Mag ik u Kenneth noemen?”

Kenny’s adem stokte in zijn keel. Niemand, behalve zijn moeder, noemde hem Kenneth… En zij was er niet meer…, eerst was ze uit huis weggegaan en naderhand liet ze hem weer alleen toen ze stierf. Hij liet Bubbles voor zijn slechte humeur betalen.
– “Word ik verondersteld dit met mijn vingers te eten? … Daar ziet het wel naar uit hè?” vroeg Kenny terwijl hij hooghartig toekeek wat haar reactie zou zijn. Kenny was moe. Zijn humor was in sarcasme overgegaan. Hij vond dat Bubbles te aardig was. Lettelijk te aardig! Hij had de welkomstborrel afgeslagen en had haar in plaats daarvan om iets te eten gevraagd. Ze had zonder te morren eieren voor hem gebakken… zelfs als was het middernacht.
– “Ach Jozef, ” zei Bubbles, “zou jij voor Mr. Steel een vork uit de la kunnen pakken?”

09

Terwijl Jozef de vork aan Kenny gaf, keek hij hem onderzoekend aan. Zijn eerste indruk van hem was geweest dat dit een over het paard getilde jongen was en nu wist hij, dat hij er niet zo ver naast had gezeten. Hij zou deze jongeman wel op zijn plaats zetten…, geen enkel probleem.
– “Ik schat zo, dat jij in zo’n soort huis woont, dat zo groot is dat je erin kunt verdwalen. En ik denk ook, dat je met smerissen bevriend bent. Heb ik gelijk of niet?”
– “Zeg Jozef… Laten we maar naar de huiskamer gaan en wat thee drinken. Ik denk, dat Mr. Steel erg moe van de reis is en waarschijnlijk naar zijn kamer wil? Laat me u maar de kamersleutel geven. De groene kamer is voor u klaargemaakt. Ik hoop, dat het naar wens is.”

Dit was dan een voorproefje van hoe het de rest van zijn verblijf zou zijn.

10

Kenny ging naar zijn kamer. Hij was moe. De waardin streek hem tegen zijn haren in en hij wist niet waarom. Nou ja, nu was het tijd om Nate te bellen. Hij had zijn broer beloofd hem te bellen als hij was aangekomen. Hij keek op de klok: half twee in de nacht. Nate zou niet blij met hem zijn. Hij haalde zijn schouders op. Er was hem gezegd gelijk na aankomst te bellen, toch?   

11

Toen Kenny de volgende dag de huiskamer binnenliep kwam hij weer die overdreven vrolijke vrouw en haar broer tegen. Die broer was erg aardig…, praatte niet veel en liet hem met rust…  

12

Van die vrouw werd hij echter bloednerveus. Ze deed hem aan zijn moeder denken… natuurlijk hield hij van zijn moeder maar alleen al de gedachte, dat deze vrouw hem zo sterk aan zijn moeder deed denken, maakte hem kortaf en nerveus. Het leek wel alsof ze door hem heen keek!  

13

– “Weet je Kenny…, ik ken je natuurlijk helemaal niet maar ik zie wel, dat je gelukkig lijkt te zijn als je speelt. Voel je er iets voor om bij mij thuis, in de stad… samen met een paar andere jongens te jammen?”  

14

Terwijl Jozef aan het telefoneren was liep Evan naar buiten om iets in de vuilnisbak te gooien. Hij was nieuwsgierig wat Bubbles betreft. Ze had haar droom waar gemaakt. Ze had haar eigen Bed & Breakfast. Hij maakte zich echter wel ongerust over de grote verscheidenheid aan karakters en de mentaliteit van sommigen waar ze dag in dag uit mee te maken had. Bubbles had een focuspunt nodig. Ze had behoefte aan vaste grond onder de voeten. Hij kwam precies op tijd, dat dacht hij althans, om dat aan haar verstand te brengen.

15

Jozef voerde een gesprek met zijn ouwe vriend Jeff Hailey. Had hij er inmiddels al over nagedacht om net als vroeger weer een band te vormen? Kon Jeff misschien ook Tadd Pole overhalen om mee te doen? Jozef zei, dat hij misschien nog wel iemand wist die hij mee kon nemen. Iemand die de toetsen als niemand anders kon raken! Zo werd besloten Jozef’s nieuwe band ‘The Ebonies’ te noemen, zoals de zwarte toetsen op een piano ook wel werden aangeduid.

16

Dus… Jozef bracht Kenny mee. Ze zouden elkaar treffen in de oude verlaten fabriek van CycloneSue. Daar hadden ze vroeger ook meestal geoefend.

17

Kenny keek om zich heen… ja… er stonden instrumenten. Maar wat was hij hier aan doen? Dit was geen luxe club… Nee…, dit was echt niet waar hij naar had uitgekeken.

18

Terwijl hij maar ging zitten en wat speelde, kwam Jeff binnen en die bleef op de drempel staan.  

19

“Hé… Tadd… Ik voel er wel iets voor om te oefenen met dit ivoren gezicht hier… Meneer WitHaar voelt de blues net zoals een echte Eboniet aan.”
“Ja oke… Jeff…, ik ga nu naar huis. Ik heb een douche nodig en ik moet me scheren. Hee Mr. Ivory…, heb je zin om met ons mee te gaan? We kunnen een jam sessie in de stad houden.”

20

…En zo kwam Kenny bij Jozef terecht. Jeff en Tadd voelden zich al goed thuis daar. Hij keek om zich heen. Het was een grote loft. Het zag ernaar uit, dat ze hier goed konden spelen. Alle instrumenten, zelfs een keyboard, stonden er.   

21

Hij keek en luisterde eerst hoe The Ebonies samen klonken… en wow! Het klonk geweldig. Een soort mix van Blues en Jazz. Hij kon bijna niet wachten om er ook in te springen.   

22

Hij stopte alleen om te luisteren naar Jeff op zijn gitaar… Oh mensenlief… Hier stond een legende.
Voor het eerst tijdens zijn trip, was ‘grote-mond’ Kenny met stomheid geslagen. Hij liet de muziek over zich heen komen en voelde zich vereerd toen de lachende mannen hem vroegen iets voor hen te spelen.  

23

Ze speelden, jamden en oefenden. En toen… ineens… kreeg Jozef een telefoontje van een plaatselijke pub. Wilden ze misschien op vrijdagavond komen spelen?  

24

Dat accepteerden ze natuurlijk. Het aanbod was voor de Ebonies maar Jozef en Jeff zeiden, dat ze een extraatje erbij hadden. Ze introduceerden Ivory Steel, de man aan het toetsenbord…  

25

Kenny was opgewonden. Ze wilden écht dat hij met ze zou optreden! Dit was zijn grote kans! Het zou zijn doorbraak kunnen worden! Ondanks het nonchalante voorkomen van de band, kleedde hij er zich speciaal mooi voor. Heel theatraal. Niemand zou hem vergeten! Het was nu of nooit! Hij was zo geconcentreerd bezig met zijn haar, dat hij Bubbles niet hoorde binnenkomen. Hij bleef als aan de grond genageld staan en draaide zich om toen hij haar stemgeluid hoorde…    

26

“… verdorie…! Wat is dat? Kan je niet kloppen?”
“Oh… sorry hoor! Maar eh… Er hing geen ‘niet storen’ teken aan de deurknop. Hoe kon ik weten dat u er was? Bovendien hebt u schone handdoeken nodig!”  

“Handdoeken?!… Jezus! Ik ben bezig mezelf voor te bereiden op de belangrijkste avond in mijn leven en jij begint over handdoeken!?”

27

“Ga weg! Laat me met rust!”
Terwijl hij zo tegen haar uitviel, voelde hij zich ellendig maar zij raakte steeds een zere plek aan. Een plek die gereserveerd was voor mensen die hem werkelijk kenden. En op hetzelfde moment vroeg hij zich af OF iemand hem werkelijk kende. Zijn broer Nate wel… En natuurlijk zijn moeder… maar deze vrouw? Hoe kon een volkomen onbekende hem zo in het harnas jagen als zij deed? Op de een of andere manier deed haar vriendelijkheid hem pijn.
Bubbles liep achteruit om hem alleen te laten. Ze vroeg zich wel af waarom zij als de waardin niet een simpele vraag kon stellen over schone lakens en handdoeken.  

28

Bubbles dacht diep na over wat ze kon zeggen. Ze was laaiend! Wat dacht die verwende knul wel?! Ze moest dit nodig met Evan bespreken! Zij was niet in staat om dergelijke situaties het hoofd te bieden. Was ze te ver gegaan? Had zij niet het recht binnen te komen?   

29

 “OK… prima, Mr. Steel. Vanavond dineren we vroeg omdat we rekening houden met die belangrijke voorstelling die u met onze fijne Jozef gaat hebben vanavond. Laat uw vuile kleding maar op de grond liggen. Die pak ik wel op als u weg bent.” 

30

Langzaamaan kwamen de mensen de pub binnen. Kenny en Jozef waren de eersten die begonnen met wat accoorden uit hun instrumenten te halen. Bubbles had al haar moed verzameld. Ze wilde beslist die eerste grote voorstelling van Jozef niet missen. Zelfs al zou ze daarvoor Kenny weer moeten zien!  

31

Terwijl ze daar nog mee bezig waren, kwamen er steeds meer mensen. Wesley kwam ook. Hij had in de krant gelezen, dat Jozef in die pub zou optreden.

32

Nora Winters was er trouwens ook, helemaal in het zwart gekleed. Het viel geen mens op… behalve Jozef. Hij dacht, dat hij wel wat meer tijd met deze vrouw zou willen doorbrengen. Zij was een kleurrijke ziel die uit wilde breken. Hij zag wel, dat ze het wilde maar ze had er hulp bij nodig.  

33

Het was een fantastische voorstelling. Er waren ook paparazzi die foto’s namen en hoogstwaarschijnlijk zou er morgen wel iets in de krant staan.

34

Kenny voelde alsof hij een oorlog had gewonnen… helemaal in zijn eentje. Barry wist wat er eerder die avond gebeurd was. Bubbles had het hem gezegd. Hij voelde zich er niet happy mee en hij wilde erover praten met Kenneth Steel. Hij voelde zich trouwens wel tot Kenneth aangetrokken en wist niet zo goed wat hij daarmee aanmoest.

35

Toen Barry naar zijn kamer ging, liet hij de deur half open staan om te wachten totdat Kenny terug zou komen. Hij zou dat onmiddelijk merken; hun kamers grensden aan elkaar en bovendien droeg Kenny laarzen. Leren laarzen. Leren laarzen met zilveren knoppen en suède omzomingen en gladde bovenkanten met handgemaakte details. Hij hoorde die laarzen al op de trap.
“Kenny?….”
“Hee Barry… nog steeds op?” Kenny voelde een schok door zich heengaan toen hij Barry daar zag staan. Maar deze keer was het een plezierige schok.

36

Die Bubbles vrouw gaf, voor een vreemde, veel te intieme adviezen… en nu voelde hij zich tot haar broer aangetrokken!  

37

“Je hebt zo goed gespeeld vanavond, Kenny! Ik heb er echt van genoten! Wow! Ik heb trouwens ook gehoord, dat je een aanvaring met Bubbles hebt gehad. Ik weet dat ze daardoor behoorlijk van streek is…. Ik weet, dat ze daardoor behoorlijk van streek van is. Kan ik misschien iets doen?”
“Nee… Barry. Ik was mezelf niet helemaal. Ik denk, dat ik nogal grof tegen haar uitviel.”
“Nou, dan kunnen jullie daar toch over praten?”
“Ach, ik weet niet Barry… Geen idee wat ik daarover kan zeggen. Het is een beetje ingewikkeld… Nou ja, ik neem aan dat ik ‘sorry’ tegen haar kan zeggen…”  

38

“… Oh… zou je dat willen doen? Dat zou ik geweldig vinden! Ik weet dat Bubbles een zacht karakter heeft en het zal heus niet haar bedoeling zijn geweest of grof te zijn. Ik denk, dat als je haar je verontschuldigingen aanbiedt, ze gelijk alles weer vergeet. Kom… ik ben hier zo blij mee, dat ik je wil omhelzen. Ik mag je heel graag Kenny… Dank je wel!”
En voor dat Kenny het zich bewust was…  

39

… kuste Barry hem…!
Nu was Kenny werkelijk van slag.   

40

Kenny besloot een ‘dank je’ … nee, een ‘sorry’ briefje voor Bubbles neer te leggen. Hij had besloten gelijk na zonsopkomst te vertrekken. Zijn taak was hier gedaan. Hij voelde zich nu sterk genoeg om zijn familie onder ogen te komen en hen over zijn toekomstplannen in te lichten. Het zou muziek worden. Muziek en niets anders.

41

Het was maar goed dat Evan Enqvist hier niet beroepshalve was want dan zou hij behoorlijk wat te doen hebben als psycholoog. Hij werd wakker toen sommige anderen naar bed gingen. Deze nieuwe dag zouden er weer veranderingen zijn. Jozef zou naar zijn eigen huis terug gaan om zijn nieuwe carrière met The Ebonies te beginnen. Ja, deze komende dagen kreeg Evan voldoende tijd om met Bubbles te praten. Bovendien… hij begon het hier fijn te vinden. De frisse lucht, het eten, het aangename gezelschap…. Dat deed hem allemaal goed!  

Wordt vervolgd…   

 

 

 

 

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Bubbles, Fred Brenny vertelt... en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Bubbles – 3

  1. Freddie zegt:

    Het is dat ik het verhaal al ken, maar vind het zo leuk het weer te lezen en in het Nederlands!! Thanks!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s