Fred in Ginderland – 1

Yonder 01
Mijn genegenheid gaat uit naar mijn geweldige vriendin Barbara (Spitzmagic) die net zo verantwoordelijk is voor het schrijven van dit verhaal als ikzelf. Alle eer aan haar!

*****

Hallo, ik ben Fred en wil jullie mijn verhaal vertellen. Pak dus een makkelijke stoel en ga erbij zitten. In de volgende paginas zal je het drama van mijn leven kunnen meemaken. Nou ja, het is pas begonnen. Hoe het af zal lopen? Ja, dat ligt er maar aan! Zit je lekker? Nou laten we dan maar met mijn levensverhaal beginnen…

Yonder 02
Ik was aan een verandering toe… Een heel nieuw begin en in een kalme en rustige stad. Ik had de Makelaars paginas van het Sunset Valley Dagblad uitgekamd en dit huis aan de Kanaalstraat leek me wel iets. Toen ik het in werkelijk zag, was ik er gelijk verliefd op en ik mag het nu ‘mijn huis’ noemen.

Yonder 03
Ik was zó opgewonden hier in een nieuwe stad te wonen…. Een zonnige en levendige stad. Het regent hier nooit. Een perfect en gelijkmatig klimaat. Goh…, ik had nog niet eens mijn spullen uitgepakt toen ik besloot de plaats te verkennen… en de mensen van hier te ontmoeten.

Yonder 04
Toen ik aan mijn eerste wandeling door de stad begon zag ik een man die op het trottoir liep. Hij was de eerste persoon die ik in Sunset Valley zag. Ik dacht bij mezelf  ‘Nou, nou, de broek staat goed gespannen…, van deze kant ziet hij er goed uit…’
Ik had er toen nog geen flauw idee van dat hij een groot deel van mijn leven zou worden….

Yonder 05
Er was een klein maar mooi park met een vijver. Beeldschoon! Het was trouwens toch een mooie dag. Wat een rust…, alleen het vogelgezang en het gespetter van de vissen in de vijver was hoorbaar. Ik wilde er even bij gaan zitten om dit alles in me op te nemen. Alles was zo nieuw en indrukwekkend. Plotseling zag ik hem weer. Dezelfde man die ik tevoren had gezien. Deze keer zag ik hem iets beter. En ja…, hij zag er vanaf deze kant ook prima uit… Goh!

Yonder 06
Wat later die zag ik hem weer! Mamma Mia! Deze keer hadden we even oogcontact. Hij had andere kleren aan en zag er in zijn pak geweldig uit. Ik voelde gefladder rond mijn hart en geloof me, het was lang geleden dat ik gefladder had gevoeld in mijn leven.

Yonder 07
Hij stopte toen hij me dichterbij zag komen. Pff… ik ben blij dat ik niet klungelig ben. Ik zou het afschuwelijk vinden om nu over mijn eigen voeten te struikelen. Ik probeerde er uit te zien alsof ik gewoon aan het wandelen was. Denk je, dat het mij lukte?

Yonder 08
Door een beweging die hij maakte, werd ik gedwongen te stoppen. In gedachten hoorde ik dat liedje weer… Mamma Mia… here we go again…my my…! Ik had er moeite mee me te dwingen in zijn gezicht te kijken uit angst dat ik zou gaan stotteren en dat zou op dit moment niet zo geslaagd zijn, vind je niet?

Yonder 09
Dat moment ging echter voorbij en nadat we enkele woorden hadden uitgewisseld – ‘Hallo, aangenaam… mijn naam is Fred’ en zijn antwoord ‘Hallo, ik heet Sean’ – vervolgde hij zijn weg en ik de mijne, in de hoop dat we elkaar nog eens zouden ontmoeten. Tenminste… ik hoopte dat. Als het aan mij lag zou morgen niet vroeg genoeg zijn.

Yonder10
Tijdens mijn wandeling kwam ik langs de Bistro en ik dacht dat het misschien goed zou zijn als ik iets zou eten… maar eerlijk gezegd, wist ik niet precies of ik nu honger had of een beetje raar gevoel in mijn maag…. Waardoor zou dat komen?

Yonder11
Jullie kennen me natuurlijk niet zo goed maar ik vind het heerlijk buitenshuis te zijn. Dus ik besloot inderdaad bij de Bistro te gaan eten. Een heel gezellig restaurantje. Daar ontmoette ik Barb. Zij was ook nieuw in de stad en op zoek naar een plek om te wonen. Ik nodigde haar bij me uit en we konden het gelijk goed met elkaar vinden. De avond was nog jong en beiden hadden we behoefte aan gezelschap.

Yonder12
We vermaakten ons uitstekend en merkten dat we een boel gemeen hadden… dus al gauw sloten we vriendschap.
Aangezien zij nog geen eigen huis had gevonden, vroeg ik haar of ze misschien bij mij een kamer wilde huren totdat ze iets van haarzelf had. “Wow… dat zou geweldig zijn! Heel graag!” Zei ze.

Yonder13
Buiten de gewone huiskamer had ik nog wat extra kamers waarvan ik er nu eentje in gebruik had als rommelkamer. Die zou perfect zijn voor mijn nieuwe huisgenote.

Yonder14
Stel je voor… die kamer waarvan ik dacht dat-ie overbodig was… zou geweldig zijn voor haar. Zij was er blij mee en we maakten snel de boel in orde! Die eerste dag was een fijne dag geweest. Ik had een vriendin gevonden en een mooie man ontmoet!

Yonder15
Barb en ik hadden elkaar wel goed gevonden zeg! Voor onze tweede dag maakten we ook al plannetjes om de stad nog beter te verkennen. Ik had horen zeggen dat er in deze plaats nogal wat gevonden kon worden aan edelstenen, meteorieten en andere soorten mineralen. Ze zeiden dat het een redelijk goede bron van inkomsten kon zijn. Dus Barb en gingen op stap om te kijken wat we zouden kunnen vinden.

Yonder16
We kwamen eerst bij het kerkhof terecht waar we een dik uur rondneusden en opschriften op grafzerken lazen en toen leek het daar tot leven te komen, als je zoiets van een kerkhof kan zeggen.

Yonder17
In een mum van tijd was het er zo druk als de Kalverstraat tijdens de grote uitverkoop. Het zag eruit alsof er een belangrijke geestenbijeenkomst was…

Yonder18
Barb liet me al gauw weten dat deze plek veel te griezelig naar haar smaak was. Iets dat ik persoonlijk niet begreep van haar. Ik zei “Kom nou meid, waar is je gevoel voor avontuur?” Maar voordat ze te paniekerig werd gingen we maar weg.

Yonder19
Iets later zagen we dat gebouw met die planken voor de deur gespijkerd. Het meeste glas van de ramen was gebroken. Zo in het donker kon je ook niet zo goed raden waar het huis ooit voor gebruikt werd. Het zag er ook onheilspellend uit. Ik geloof dat Barb op het punt stond te bezwijken. … En het was op dat moment dat ik hem zag… Sean!

Yonder20
Waarom zou hij hier zijn? Het zag ernaar uit dat het met iemand aan het praten was maar ik kon niemand anders zien. Ik probeerde iets van het gesprek op te vangen maar daar spraken ze te zacht voor. Ik begon nu mijn eerste goede indruk van Sunset Valley langzaam te herzien. Overdag waren ze allemaal reuze vriendelijk maar zodra de nacht viel, kwam het allemaal in een ander licht te staan. We liepen weg voordat hij zou merken dat wij er waren.

Yonder21
Barb was nu wel erg moe en ging naar huis. Ik was echter nog boordevol energie. Na het zien van Sean wist ik niet zo goed wat ik ervan moest denken. Ik ging weer op schattenjacht en kwam bij een enorm rotsblok. Sommige hadden al gezegd, dat het een meteoriet was. Ik begon nu hardop te denken ‘dit is een mooie stad… maar wat voor geheimen zijn er hier?’

Yonder22
Ik ging naar huis om te kijken hoe het met Barb was. Ze was in diepe slaap. Ik kleedde me om en liep snel terug naar de plek waar ik die grote meteoriet had gevonden.

Yonder23
Nog iets dat je waarschijnlijk niet van mij weet is dat ik zo’n hinderlijke karaktertrek heb (volgens mijn moeder is die van de familie van vader’s kant). Ik zoek vaak overal wat achter. Die karaktertrek doet me vermoeden dat er hier van een complot sprake is. Ik was ervan overtuigd dat het reden was om de boel uitvoerig te onderzoeken…. Toen vond ik ook nog die oude mijnschacht. Oh god…! Er is daar iets binnen… iets levends. Ik kon het horen… Ik zag hoe vanuit de duisternis ogen naar me staarden.

Yonder24
Ik probeerde Barb te bellen maar ze nam niet op. Ik moest het haar vertellen! Wat er ook in die mijnschacht was… ik kreeg er kippenvel van en een onrustig gevoel. Ik ging naar huis alsof de duivel me op de hielen zat.

Yonder25
Ik maakte Barb op een lichtelijk bruuske manier wakker. Ik moest het aan iemand kwijt en wie beter dan Barb…! Ik betwijfel of ze me in het begin wel geloofde. Ik zei dat ik haar ook nog iets anders wilde laten zien. Na een tijdje over samenzweringen gepraat te hebben besloot ze dan toch maar met me mee te gaan.

Yonder26
Toen we er aankwamen kwam de zon bijna op. Het werd al lichter. Ik bracht haar naar die cirkel van ronde stenen. Ze waren werkelijk enorm. We stonden er vol bewondering naar te kijken. Een van die stenen van de cirkel was werkelijk onwaarschijnlijk groot.

Yonder27
We wisten niet wat we ervan moesten denken. Ik dreef op mijn adrenaline maar durfde haar niet naar de oude mijnschacht te brengen. Stel je voor dat ze flauw viel…, jeetje… dan zou ik haar naar huis moeten dragen… en nee…, dat zag ik niet zo zitten. Mijn gedachten gingen steeds naar Sean terug. Had hij met dit alles iets te maken? De zon was nu bijna op. Ik begon nu pas goed te voelen hoe moe ik was maar voordat ik zou kunnen slapen moest er toch nog iets anders gedaan worden.

Yonder28
Inmiddels begon de stad tot leven te komen. We onderzochten alles wat we konden. Barb dook in de boeken en het archief van krantenartikelen terwijl ik de informatie via Internet probeerde te krijgen. Onnodig is het te zeggen, dat onze speurtocht vruchteloos bleek te zijn. We zullen op een andere moment door moeten gaan. Ik was nu veel te moe om nog iets nuttigs te kunnen doen. Ik moest gewoon naar bed! Ik wilde er nog diep over nadenken en ik was ervan overtuid dat Barb ook graag naar bed wilde.

Yonder29
Na enkele uren voelde ik me uitgerust genoeg om weer uit te gaan. Ik wilde gaan lunchen bij de Bistro. Ik had mijn gitaar bij me en het kwam bij me op om iets te gaan tokkelen. Toen voelde ik dat iemand naar me keek… Ja hoor! Hij was het weer.

Yonder30
Hij vroeg of ik bij hem aan tafel wilde komen zitten. Mijn hart bonste in mijn keel. Hij is niet alleen de meest aantrekkelijke man die ik ooit had ontmoet maar nu was hij in mijn gedachten ook nog de gevaarlijkste! Ik had nu overal mijn antennes in werking en wist zeker, dat er een vent achter me stond die naar me bleef kijken.
Plotseling werd ik angstig… en dat is écht niets voor mij! Ik was nu helemaal vastbesloten om dit alles tot op de grond uit te zoeken en wilde weten wat deze stad voor geheimen had.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Over margotoele

Geboren in Nederland en met een spanjaard getrouwd. Sinds 1971 wonende in Las Palmas op de Kanarische Eilanden. Ik ben beroeps gids en mijn hobby is verhaaltjes te schrijven, die op het spel De Sims zijn geïnspireerd. Nací en Holanda y me casé con un español. Desde 1971 vivimos en Las Palmas de Gran Canaria. Soy guía profesional y mi gran hobby es escribir historietas inspiradas en el juego de Los Sims.
Dit bericht werd geplaatst in Gastschrijvers en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Fred in Ginderland – 1

  1. conny zegt:

    Hoi Margo en Fred.
    nou dat zal zeker weer spannend worden , kijk er weer naar uit .
    Knuf van Conny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s