Het niet gebruikte pad

Road 01… Ken je mensen waar je veel van houdt maar wiens aanwezigheid je zó normaal voorkomt?

Je zou ze op een dag kunnen verliezen, iemand zou ze weg kunnen nemen… en dan kunnen ze niet horen wat je ze zou willen zeggen….

Naar de amerikaanse hit “(I would give) Anything”  van de band ‘Bread’.

*****

Road 02Toen ik met Travis Ball trouwde, was ik de gelukkigste vrouw van de stad … Ach wat zeg ik… van de wereld. Travis en Ruth, Ruthie en Travis. We maakten elkaar zo gelukkig, alleen wij tweetjes.

Road 03Al spoedig waren we met zijn vijfjes. Ik was gelukkig. Hij leek dat ook te zijn maar ik wist dat hij soms wenste, dat we weer gewoon met z’n tweetjes waren. Da’s moeilijk, zei ik tegen hem. Hij moest werken en ik moest voor de kinderen zorgen. We konden niet terugstappen naar vroeger.

Road 04Toen onze jongste ook naar school ging, vroeg Travis een verandering in zijn werkrooster aan. Hij zei, dat hij mij had gemist. Hij wilde de dingen weer doen die we deden toen we pas getrouwd waren… zoals, naar de bios, en samen ontbijten en samen wandelen.

Road 05Dus gingen we naar de bioscoop… zelfs al waren de films niet zo geweldig. We ontbeten samen… zelfs al waren het alleen maar cornflakes.

Road 06En we gingen langs het strand wandelen…, maar ik trok daar niet meer dan 30 minuten voor uit. Ik had thuis zoveel te doen, weet je… Schoonmaken en koken en stof afnemen, losslingerend speelgoed en vuile kleding onder de bedden weghalen, onkruid wieden, rekeningen betalen, de was… Ach je weet dat… al dat soort dingen.

Road 07“Kom nou, Ruthie”, smeekte hij iedere dag. “Het huis kan toch wel eens wachten! Laten we het bergpad opgaan. Dat is alleen maar een half uurtje extra. Het is er zo mooi…!”

Maar iedere dag, somde ik hem op wat ik nog allemaal moest doen. Je weet wel… De schoonmaak.

Road 08Op een dag besloot ik het bergpad op te gaan en vanaf dat moment ben ik dat elke dag gaan doen.

Road 09Travis had gelijk. De bloemen zijn heel anders dan die bij het stand staan. De bomen zijn hoger en ze staan koninklijk te pronken op hun bevoorrechte plaats. De vlinders fladderen zorgenloos in dit heiligdom dat bijna door niemand bezocht wordt. Bij de rotswand, zie ik ver beneden mij de mensen op het strand… De mensen die deze berg alleen maar vanuit de verte kunnen zien en het kan ze trouwens ook niet schelen.

Ze zien niet wat ik zie.

En nadat ik van de rand van de rots wegga, mompel ik altijd “Je had gelijk, Travis. Het IS prachtig.”

Road 10… en dan moet ik altijd huilen.

*****

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s