Er is geen ontkomen aan…

Er is geen ontkomen aan

No Escape 01“…want de onnozele waagt zich daar,waar engelen niet durven gaan.”

(Alexander Pope)

 

No Escape 02“Wedden dat je ‘s nachts de crypte niet in durft…!!


Zij, net als elk ander kind van hun stad was groot geworden met die woorden. Een gewone uitdaging onder kinderen. Sommigen van de dappersten beroemden zich erop, dat ze heel laat ‘s avonds ECHT in de crypte waren geweest maar als er om details gevraagd werd, konden ze die niet geven. Dus bleef de crypte ongeschonden en gehuld in het mysterie van de nostalgie.

No Escape 03Het is een zege maar ook een gevaar dat alcohol de deur opent van de herinneringen, en soms een moed verleent die er in normale toestand niet zou zijn. In ieder geval, zij blufte op een avond dat ze de crypte in zou gaan…. ’s nachts. Ze zou zelfs fotos nemen om te bewijzen, dat ze er echt was geweest!

 

No Escape 04Ze ging omringd door getuigen naar de crypte. Ze opende en sloot de deur van het gewelf. Bovenaan de muur van de crypte was er een lichtschakelaar, die ze gebruikte.

 

No Escape 05De lichten die aangingen waren zwak, geelachtig en op sommige plaatsen haperden ze. Ze verlichtten plekken van beschadigde muren en vochtige, zwarte plassen van stroopachtige massas. Het was er nauw en ze was voorzichting de muren niet aan te raken. Ze liep voorzichtig door de gangen en nam goede notie van wanneer ze rechts of links ging. Ze probeerde te krijgen waar ze voor was gekomen—een soort overwinning van haar jeugdangsten—om daarna weer weg te gaan.

 

No Escape 06De crypte was veel groter en dieper, dan hij aanvankelijk had geleken. Ze vond al spoedig doodskisten in verschillende staten. Sommigen waren practisch uiteengevallen waardoor de inhoud op de stenen grond lag te rotten. Ze moest verschillende malen heel goed slikken bij het zien ervan. De stank van ontbinding werd steeds indringender en ze vroeg zich af of er dichterbij soms nieuwere lijken waren.

 

No Escape 07Ze kwam in een doodlopende gang die in een kamer uitkwam. Ze keek naar binnen en haar adem stokte in haar keel.

 

No Escape 08De grond van deze kamer was met glimmende geldstukken bedekt. Ze waren uit, door vocht opengesprongen, kratten en tonnen gerold. Een door water, schimmels en tijd verweerd zijden gordijn met een frame van een paar roestige zwaarden lag half omgevallen tegen een verrotte houten troon die er magnifiek uitgezien moet hebben toen hij nieuw was. Gezeten op de troon was een gebalsemde, verschrompelde mummie. zwachtels om het gezicht waren gedeeltelijk weggerot waardoor  een lever en gal-achtige,  groene huid zichtbaar was geworden.

 

No Escape 09Ze hoorde hoe het bloed in haar oren gonsde.

Ze staarde met open ogen…

En uiteindelijk lachtte ze.

 

No Escape 10Enkele jaren geleden was de crypte, ter gelegenheid van Halloween, voor het publiek opengesteld, uiteraard onder toezicht. Dit was waarschijnlijk wat er nog was van het ‘spookhuis’. Ze nam een paar foto’s en ging weer verder.

 

No Escape 11Toen ze terug liep hoe ze gekomen was merkte ze dat het NIET dezelfde weg was. Ze liep weer door een gang die WEER uitkwam op de kamer…, en de muren waren verschoven.

Dat… was toch niet mogelijk!

 

No Escape 12The robot-achtige constructies zijn natuurlijk op de electriciteit aangesloten. Ze haalde diep adem om zichzelf gerust te stellen waardoor de stank van verrotting nog intensiever dan voorheen tot haar doordrong. En nu…

 … hoorde ze het …

… een stem.

 

No Escape 13‘Kom tot mij.’

 

No Escape 14Een truc…, een zinsbegoocheling. Alleen maar een opgezette truc.


Ze keek nerveus snel om zich heen waar aan de muur een audio systeem, een luidspreker, een microfoon, een electra draad was… IETS dat zou bewijzen dat haar zintuigen zich vergisten. Toen haar blik weer op de mummie viel (ze kon het niet helpen, haar ogen werden er op de een of andere manier, steeds naar toe getrokken)…

 

No Escape 15‘Kom tot mij. Jij zult mij toebehoren.’

 

No Escape 16Logica en verstand hadden geen nu enkele invloed meer op haar denken. Ze holde in paniek weg. Ze schramde zich aan de muren en plonsde door de zwarte modderpoeltjes. De stank van de dood vulde haar reukzin nu helemaal.

 

No Escape 17Haar blik werd wazig. De lampen verlichtten de gangen bijna niet meer. Ze struikelde. Bocht na bocht kon ze de weg terug niet meer vinden.

 

No Escape 18Ze gleed bijna uit op de rand van een kloof die zich geopend had. En dit was geen truc—ze kon de hete aardgas ruiken en op haar gezicht voelen. Helemaal misselijk, draaide ze zich weer om.


‘Je zult mij toebehoren. Er is geen ontsnappen aan.’

Ze hoorde de woorden in haar gedachten net zo duidelijk alsof ze luidop gezegd werden. Met de, uit pure angst geboren, vastberadenheid sprong ze over de kloof en holde verder.

No Escape 19Dit was niet de weg zoals ze hier gekomen was maar ze had geen keus. Haar chaotische bewegingen deden de stenen van de muur trillen en sommige vielen… daarna nog meer… en steeds meer totdat de gang gevuld was met stofwolken. Ze kromp ineen toen ze een hele muur achter zich hoorde instorten.

 

No Escape 20Toen ze stopte en probeerde verse lucht in te ademen, merkte ze dat de gang achter haar volkomen geblokkeerd was.

Ze tastte naar haar camera en merkte, dat ze die niet meer had. Ze vloekte maar toen durfde ze krampachtig te lachen. Haar kleding zag er zo gescheurd uit en het leer van haar schoenen was volledige verkleurd door het vuil waar ze doorheen was gehold. Dat zou voldoende bewijs zijn.

 

No Escape 21En in de verte zag ze een trap die naar boven leidde. Ze zuchte van opluchting. Ze was alleen maar één trap naar beneden gegaan… dus deze trap zou haar weg naar buiten zijn. Waar dat ‘buiten’ ook mocht zijn wist ze niet… maar dat kon haar ook niet schelen.


Ze glimlachte flauwtjes. Zij was de eerste persoon die werkelijk de crypte was ingegaan. En morgen zou ze er iedereen over vertellen!

No Escape 22Voor het eerst die nacht, voelde ze hoe moe ze was en tegelijkertijd voelde ze een vaag  gebons in haar hoofd. Dat gevoel kende ze…;  ze was eraan gewend na een avond flink drinken. Ze gaapte om haar oren open te laten springen. Dat lukte.

 

No Escape 23En toen haar hoofd dat laatste vervelende gevoel had weggegeeuwd, kwam het redeloze gevoel van onraad weer naar boven.

 

No Escape 24‘Er…

‘…is…

…geen…

…ontkomen…

aan…’

 

No Escape 25Haar angstschreeuw galmde door de lege gangen.

 Einde en … welterusten. 🙂

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s