My Darling Valentine

 

Feature Valentine NL*****

 

Valentina 01

“No Amelia, ik dénk er niet over om dit huis te verkopen! Ik zou niet weten waarom!”

“Maar Henry…, kan het je dan niet schelen, dat deze buurt helemaal verpauperd is? Alle andere families van standing zijn al verhuisd… Als je het niet voor mij wilt doen… doe het dan voor onze zoon. Ik moet er niet aan dénken dat hij met de kinderen van deze omgeving zou gaan spelen.”

Valentina 02

De vrouw bracht haar handen naar haar gezicht alsof ze op het punt stond in tranen uit te barsten: “Stel je voor…, dat hij een van die slecht opgevoede kinderen hier bij ons thuis zou brengen. Hoe zal het dan gaan als hij opgroeit?! De meisjes zouden om hem heen zwermen om een een ‘goede partij’ aan de haak te slaan… *snik*.”

Valentina 03

Sir Henry ijsbeerde door de salon terwijl Amelia afwachtte in de hoop op een positief antwoord. Na enkele momenten stopte hij en zei: “Goed, als je daar werkelijk zo ongerust over bent… dan stuur ik hem wel naar de kostschool in Bridgeport… Daar heb ik ook mijn opvoeding ontvangen.”

Valentina 04

Amelia was niet blij met haar echtgenoot’s woorden. “Deze oplossing lijkt me niet zo geweldig. Ik zou de jongen graag bij ons thuis hebben voor zijn opvoeding maar in een ander huis en in een betere omgeving… tussen mensen van onze standing!”

Valentina 05

“Het spijt me, Amelia… Ik voel me hier thuis. Er valt niet meer over te zeggen. Ik neem gelijk contact op met het internaat. Wellicht kunnen ze hem volgende week al ontvangen.” Sir Henry ging aan zijn computer zitten om de email te schrijven.

*****

Valentina 06

VIJFTIEN JAAR LATER

Valentina 07

“Ma…, hebt U me nog ergens voor nodig voordat ik mijn wandeling ga maken?”

Valentina 08

“Nee hoor, ga maar! O ja…, doe je blauwe jurk in de wasmand. Dan zal ik hem wassen zodat je hem in de kast hebt voor een volgende gelegenheid. Neem de hond mee en kom voor donker thuis.”

“Die jurk ligt al in de wasmand, mam… en, oh… ik vergat bijna te zeggen, dat er een knoop is afgevallen!” Daarna pakte Tina een vest en floot naar de hond: “Kom Blackie! Ga je mee?” De hond kwispelde enthousiast met z’n staart en hij volgde haar.

Valentina 09

Kelly zuchtte terwijl ze het fornuis schoonmaakte. Dit was niet werkelijk wat ze had verwacht. Ze was al 20 jaar getrouwd met de man waar ze nog steeds van hield. Hun leven was nooit echt makkelijk geweest. Haar man was hard bezig geweest om de ladder van het succes te beklimmen en een betere positie op zijn werk te veroveren. Nu echter, was er helemaal geen vast inkomen meer. De firma waar hij had gewerkt was failliet gegaan. Hij stond dus op straat. Nee, hij was niet de enige.

Valentina 10

*Terwijl ze verder dacht pakte Kelly haar dochter’s jurk om de knoop eraan te naaien.*

De meesten van hun vrienden hadden ook bij dat bedrijf gewerkt en stonden er nu nét zo voor als zij. Het was moeilijk in deze tijd om een vaste baan te vinden. Chris was handig en als er ergens iemand nodig was om het één of ander te repareren, namen ze contact met hem op. Het bleef echter bij klusjes. Soms, zoals nu het geval was, was er een grotere klus van verschillende weken maar dat was meestal ver van huis. Dan moest hij voor een tijdje van de familie weg. Ja… het waren slechte tijden. Iedereen klaagde erover.

Met haar tanden brak Kelly de draad waarmee ze de knoop had aangenaaid. Ze vond het sneu voor haar dochter maar er was helaas geen geld om regelmatig moderne kleding te kopen.   

Valentina 11

Ondertussen wandelde Tina met de hond naar haar vaste plekje. Ze had dit altijd al een fijne plek gevonden want het uitzicht was op het groene gedeelte van hun wijk. Nu, sinds enkele maanden, was er ineens een leuk uitziende man op de heuvel. Hij had altijd een gympak aan en gymde op het gras. Ze was nooit bij hem in de buurt gekomen en hij scheen zich niet van haar aanwezigheid op de bank in het parkje bewust te zijn. Na een tijdje ging hij dan joggen ergens anders heen.

Omdat hij zomaar ineens in haar dagelijke routine was verschenen vond ze hem mysterieus en met haar levendige voorstellingsvermogen fantaseerde ze volop over hem.

Valentina 12

Vandaag was hij er echter niet. Dat was vreemd…, hij was hier normaal gesproken altijd op deze tijd.

Valentina 13

Een beetje teleurgesteld bleef ze daar maar wat op de bank zitten en ze speelde met Blackie.

Valentina 14

Na een tijdje stond ze op om naar huis te wandelen. Toen ze voorbij de kerk liep hoorde ze indrukwekkende orgelklanken. Ze zei tegen Blackie buiten op haar te wachten.

Valentina 15

De muziek had haar naar binnen gelokt… De kerk was leeg zo op het eerste gezicht. De orgelklanken kwamen van de bovenverdieping. Bach…, het klonk heel indrukwekkend en gedreven.

Valentina 16

Ze nam plaats op een van de banken en liet haar zinnen door de muziek strelen. Toen voelde ze ineens, dat er iemand anders bij was… ze opende haar ogen en zag hem zitten… De mysterieuze jongeman die vandaag niet op de heuvel had gegymd.

Valentina 17

Ze wist…, ze voelde dat hij ook helemaal in de muziek opging. Het was zo’n vreemde gewaarwording. Zonder elkaar te kennen spraken ze zonder woorden met elkaar.

Valentina 18

Dank zij deze muziek leek er een speciale band tussen hen beiden te ontstaan.

Valentina 19

Al die tijd werden ze op de muziek gedreven en met elkaar verbonden… Toen… plotseling… stopte de muziek!

Valentina 20

Ze stond als een slaapwandelaar op, hij ook… Ze keken elkaar aan zonder te praten.. Ze wisten beiden, dat ze samen een prachtige en unieke ervaring hadden meegemaakt, iets dat niet met woorden kon worden beschreven. Hij was de eerste die zich uit die hypnotische betovering losmaakte.

Valentina 21

Als eerste verliet hij ook de kerk.

Valentina 22

Zij was nog steeds ontroerd terwijl ze aan de prachtige muziek dacht en de emoties die ze daarbij gevoeld had. Daarna liep ze ook naar buiten. Blackie was inmiddels zelf naar huis gelopen.

Valentina 23

Die avond was ze rusteloos en ze had geen zin om gelijk te slapen. In haar kamertje deed ze de radio aan en zocht naar een zender met klassieke muziek. Ze deed het licht uit en een kaars aan. Zo probeerde ze de magische sfeer te scheppen die ze in de kerk had gevoeld. Het was fijn maar ze miste toch iets…, de aanwezigheid van die man.

Valentina 24

*Ze wist niet dat het object van haar dromen buiten stond en omhoog keek naar het raam met de brandende kaars.*

Valentina 25

Hij bleef daar staan tot het begon te regenen…

Valentina 26

De volgende dag hielp Tina haar moeder weer met de dagelijkse beslommeringen in en om het huis.

Valentina 27

Kelly keek naar haar dochter en ze vroeg zich af waarom ze zo dromerig en stil was maar het lag niet in haar aard om haar dochter te pressen haar geheimpjes te vertellen. Ze was immers zelf ook jong geweest!

Valentina 28

Naderhand toen ze weer binnen waren zei Kelly: “Je vader heeft gebeld en zei, dat hij morgenavond waarschijnlijk weer thuis komt. Dat betekent, dat er weer geld zal zijn. Ik weet niet hoeveel maar misschien kunnen we er iets van missen om iets nieuws voor je te kopen.”

“Fijn, dat papa weer thuis maar… mam…, jullie hoeven me echt geen geld te geven. Ik weet hoe moeilijk jullie het nu hebben. Ik zou graag een baan vinden om jullie te kunnen helpen!”

Valentina 29

“Ik weet het lieverd; we kunnen ons geen betere dochter wensen.” Na een ogenblik van stilte zei ze: “Ik heb vandaag gehoord, dat de mensen die in de villa woonden een ernstig ongeluk hebben gehad.”

Valentina 30

“O ja? Wat voor ongeluk? Ik heb er niets over gehoord en er ook niets in de krant over gelezen.”

“Nee, het schijnt een paar maanden geleden gebeurd te zijn. Volgens de vrouw die in de supermarkt werkt, zijn beiden om het leven gekomen.”

“O wat erg! Hadden ze kinderen?”

Valentina 31

“Ja, ze hadden kennelijk een kind, ik weet niet of het een jongen of een meisje is maar die was er in ieder geval niet bij. Die mensen waren altijd erg op zichzelf en wilde niets te maken hebben met mensen van onze stand. Er wordt aangenomen, dat ze hun kind in een internaat hebben geplaatst destijds. Ik kan me niet herinneren ooit kinderen rond die villa te hebben gezien.

Tina merkte, dat haar moeder zin had in praten en ze besloot haar dagelijks uitje op te geven om bij haar moeder te blijven.

Valentina 32

In de namiddag van de volgende dag, ging Tina weer haar wandeling maken. De mysterieuze man was al op de heuvel aan het oefenen. Ze stond vanaf het park naar hem te kijken.

Valentina 33

De afstand van het parkje naar de heuvel was te groot om alles in de details te kunnen zien en ze was er bijna van overtuigd, dat hij er geen erg in had dat ze naar hem keek.

Valentina 34

Na een tijdje jogde hij weg uit haar gezichtsveld. Ze zuchtte even en bleef op de bank zitten terwijl haar fantasie haar gedachten weer in beslag nam.

Valentina 35

Plotseling… stond hij daar…, vlak bij… naast de bank.

“Neem me niet kwalijk…, mag ik naast je plaats nemen?” *Het magische gevoel begon weer terug te komen*  

“Eh… ja hoor…, natuurlijk.” Ze voelde het bloed naar haar wangen stijgen en was zich niet bewust, dat het haar extra aantrekkelijk maakte.

Valentina 36

“We hebben elkaar al ontmoet… eergisteren… in de kerk… weet je nog?” 

“Oh ja… nu je het zegt!” *Hoe zou ik me dat niet herinneren! Ik heb vanaf die tijd aan niets anders gedacht…!*   

Valentina 37

“Mijn naam is Donald…, Don… en jij heet…?”

“Eh… Tina…, Valentina.”

“Dat is een mooie naam voor een mooie jonge vrouw.”

Nu begon ze nog erger te blozen.

“Dank je wel.”

“Woon je allang hier?” 

“Ja, ik ben hier geboren… en jij? Woon je ook hier?”  

“Ja en nee… Ik woon hier nu sinds een paar maanden maar binnen niet al te lange tijd moet ik weer weg. Ik heb een tijdje vrij genomen van mijn werk maar zal toch binnenkort weer weg moeten.” 

Valentina 38

“Oh ja… werk is erg belangrijk! Je hebt geluk als je een goede baan hebt in deze moeilijke tijd!”   Ineens kwam het spraakwater bij haar los. Zij begon te praten over haar familie en haar vader die zijn baan was kwijt geraakt en nu klussen deed om voor het onderhoud van de familie te zorgen.”  

Valentina 39

Hij zei geen woord maar hij knikte zo nu en dan en de blik in zijn ogen moedigde haar aan verder te praten. Hij merkte wel, dat ze eenvoudige kleding droeg maar het was schoon en zij trouwens ook. Hij vond haar een fijne jonge vrouw. Daarna stond hij op en zei, dat hij nu moest gaan. “Kom je hier morgen weer?”  

“Eh… ja, dit is mijn dagelijkse uitje….”

Valentina 40

“Prima… dan zien we elkaar morgen wel weer. Tot ziens Valentina!”     

“Tot morgen… Don.”               

Valentina 41

Er gingen enkele weken voorbij en ze zagen elkaar dagelijks. Ze leerden elkaar goed kennen en raakten bevriend. Ze maakten samen wandelingen en gingen soms naar het theater. Vaak bleven ze echter in het kleine park op het bankje zitten. Soms zaten ze samen in alle rust bij elkaar zonder een woord te zeggen. Elk van hen in gedachten. De stilte tussen hen was nooit pijnlijk. Ze begrepen elkaar al door elkaar aan te kijken. De blik in hun ogen sprak boekdelen.   

Valentina 42

Hij wandelde haar altijd naar huis en iedere keer voelde zij zich opgelucht als hij zei ‘tot morgen’. Hij had haar immers gezegd, dat hij binnenkort weg moest…! Het was inmiddels al winter en Don was er nog steeds!

Valentina 43

De eerste sneeuw van het seizoen was gevallen. Toen Kelly de post uit de brievenbus haalde, zat er een mooie envelop bij gericht aan haar dochter. Het was een uitnodiging voor een bezoek aan Mr. Dodge Van Blinckhurst, die in de villa woonde. De uitnodiging was voor diezelfde middag.   

Valentina 44

“Lieverd… dat is vást het kind van die familie die verongelukt is! Jeetje…, zullen we een nieuwe jurk voor je kopen? Wie weet, waarom hij in jou geïnteresseerd is!” 

Tina’s hart sloeg een slag over. Ze zag haar moeder’s enthousiasme. Wat was dat nou? Waarom kreeg zij nou die stomme uitnodiging? Ze had toch haar dagelijkse afspraakje met Don?!  

Ze hoefde er niet lang over na te denken en zei: “Ik ga niet! Wat mij betreft kunnen die chic-de-lalá mensen mij gestolen worden!” 

Valentina 45

Kelly stond van haar stoel op en ging op de stoel naast haar dochter zitten. “Weet je dat nu wel zeker, meisje?” Toen ze zag dat Tina vastbesloten was dacht ze ‘Ik wil het beste voor mijn kind maar het is haar leven, ze moet zelf beslissen.’  Ja, Kelly was best wel een wijze moeder.   

Valentina 46

‘sMiddags kleedde Tina zich dik aan voor haar dagelijkse wandeling en ontmoeting met Don. Voor het eerst sinds ze afspraken was hij er echter nog niet. Het was koud en ze wachtte een half uur voordat hij eindelijk op kwam dagen.

“Je bent erg laat, Donald!” verweet ze hem.      

“Ja… sorry. Eigenlijk verwachtte ik niet dat je hier zou zijn. Ik heb gehoord, dat je uitgenodigd was om in de villa op bezoek te gaan en ik nam aan, dat je dat zou doen.     

Valentina 47

Voor het eerst sinds se hem kende, verhief ze haar stem: “Je kent me kennelijk toch niet zo goed als ik dacht! Ik ben liever bij jou dan bij een onbekende chique rijkaard.”

Valentina 48

“Betekent dat, dat je voor mij iets meer dan vriendschap voelt?” Hij keek haar diep in de ogen en zij voelde alsof hij dwars door haar heen keek. Ze bloosde…   

“Sorry, Valentina…. Dat had ik je niet mogen vragen. Ik moet wel toegeven, dat ik geïnteresseerd ben om jouw gevoelens te weten voordat ik jou zeg *hij nam haar handen in de zijne* … dat ik smoorverliefd op je ben…. Wil je mij de kans geven om je te bewijzen hoeveel ik van je hou? Wil je mijn meisje zijn?”

Valentina 49

Tina was helemaal van slag. Ze had dit altijd gehoopt maar nooit geloofd, dat het echt zou gebeuren. Toen ze het had verwerkt zei ze: “Weet je dan niet, dat ik altijd al naar je keek voordat je mij ooit had gezien? Voor mij was het liefde op het eerste gezicht! Natuurlijk wil ik jouw meisje zijn! Waarom denk je, dat ik niet naar die ‘moeilijke-naam-meneer’ in die villa ben gegaan?! Ik hou van jou alleen!”        

Donald lachte verrukt en voelde zich wel een beetje schuldig. Wat was zij verfrissend! Hij gaf haar een boeket roze bloemen en vroeg of hij haar mocht kussen.

Het was hun eerste kus en ze voelden zich beiden in de 7e hemel.  

Valentina 50

Toen het donker werd, zei ze dat ze naar huis moest en stelde voor “waarom kom je niet met me mee, dan zal ik je aan mijn ouders voorstellen.”   

Valentina 51

Ze wandelden hand in hand naar Tina’s huis en na nog een kusje gingen ze naar binnen.  “Mama, papa…, ik wil jullie mijn vriend voorstellen… Don…” en ze keek hem vragend aan want ze wist niet wat zijn achternaam was.  

Valentina 52

Hij kwam haar gelijk te hulp en zei: “Ja… Donald… Dodge Van Blinckhurst. Mag ik om Uw dochter’s hand vragen alstublieft?”    

Niet alleen haar ouders maar ook Tina stonden paf toen ze begrepen, dat hij diegene was die in de villa woonde. Ja, Don voelde dat hij dat eigenlijk niet zo had moeten doen… maar het was nu eenmaal gedaan. Chris, Tina’s vader, zei: “Jongeman, in welke tijd leef jij? Dit is erg ouderwets. Ik geef je mijn dochter’s hand beslist niet. Wij willen geen invloed uitoefenen op haar besluiten. Als je in haar hand geïnteresseerd bent, vraag het aan haarzelf!”

Valentina 53

Nu werd Don lichtelijk nerveus maar hij pakte een doosje uit zijn zak en zakte op één knie: “Valentina, zou jij me de eer willen doen mij jouw hand te geven?”    

Valentina 54

Tina keek hem verliefd aan en antwoordde: “Niet alleen mijn hand; met hart en ziel wil ik jou voor altijd toebehoren…!”              

Valentina 55

EINDE

 

*****

 


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s